_

fin

2006-11-14T21:40:00.000+02:00

me, myself and anyone

2006-11-06T22:56:00.000+02:00

john, jane doe kardeşler olsun, anonymous’lar olsun bir maskenin ardından yazabiliyor olmamıza olanak sağlayan mekanizmalara çok şey borçluyuz.

şahsen ben anonim bir kimlikle değil de adım, soyadım ve profilimde fatoşop destekli bir vesikalık fotoğrafımla yazmış olsaydım emin ol bırak “hiçbir kıza sırf memeleri var diye aşık olmadım”demeyi, “bugün kadıköy’e gittim, arkadaşlarla buluşup tost yedik, sahilde taş sektirdik, dönüşte kızlara laf attık” gibi basit, sıradan bir cümle bile kuramazdım. gerçek yüzümle çıkmaya utandığımdan değil, bu çok kişisel olur diye. ama herhangi biri olarak, anonim bir kimlikle yazınca okuyucunun anlatıcıyı ve olayı benimsemesi anlatılan çok basit, boktan bir konu bile olsa daha kolay oluyor.

sonra bunları gerçek kimliğimle yazdığımı düşünsene; sözleşme imzalatmadan önce hakkımda yapacağı kısa bir aramanın sonuçlarına bakan işveren kaçık olduğumu düşünüp vazgeçecek, akşam yemeğine davet ettiğim şirketin en güzel kızı önce google’a bakacak, sonuçları görünce “özür dilerim anyone bey o saatteki helga berlin-bayan münich almanya kupası maçını izleyecektim babamla” deyip mazeretini bildirecek, interneti msn ve adult sitelerde sörf’ten ibaret sanmayan mahalledeki arkadaşlar olası bir çete liderliği pozisyonunu önermeden önce yaptıkları google araması sonucu o ciddi bakışlardan pek farkedilmeyen aşk-meşk hikayelerini okuyunca “light çıktı bu da, aşk meşk olaylarına girmiş olmaz bundan bize polat” deyip vazgeçecekler ve daha bunun gibi bir sürü saçmalık.

gerçi önceki aylarda burada olduğumu bilmelerini istemediğim eski dawa’larımdan sözetmiştim; yok kan davalı değil, hani memeleri olan, elleri, ayakları, güzel gözleriyle bakan; beni nadiren de olsa lirik kelimelerimle, ağlak hallerimle görmelerini istemezdim çünkü bilirsin kan kusunca kızılcık şerbeti diyoruz, sonunu görmediğimiz aşk’a bismillah demiyoruz ki yine bilirsin birbirimiz sevebileceğimizi bilmemiz yetmez başlamak için çünkü farklı dünyalardan gelmişizdir, o uçabiliyordur uçmak ister sana ise bir ağacın dibinde oturmak yetiyordur ve bunu görürsün ve sadece kendine söylersin ve oturup yazarsın sonra onları okursun tekrar okursun tekrar okursun. bu yetmez, başkalarına da anlatmak istersin, bir de bu yüzden yazarsın gizli kapaklı.

önceki mekanlar ve kahramanlar gibi günden güne ve anyone da güzel gözlü bir kıza, emma summer’a söylenemeyen sözlerin, kelimelerin başka bir yerde bir araya gelip başka formlarda dile gelmesi için doğmuştu ama emma summer’ın artık sadece közlenmiş bir hikayenin kahramanı olması bu gerekliliği de ortadan kaldırıyor.

bugün anyone’ın geldiği noktada hem artık buna gerek kalmaması, hem de başlangıç konsepti olan herhangi biri olmayı artık başaramadığını görmek ay sonuna kadar tuşlayacağı birkaç postluk birkaçyüzbin harften ve 365 günün sonunda bu defterin de bitmesi gerektiği anlamına geliyor. sözde anyone emma summer'ın yanısıra köşebaşındaki simitçi, işyerinin servis şoförü, okulda matematik öğretmeni, camide müezzin, sinemada ışıkçı, güvertede miço olup onların da hikayesini anlatacaktı ama bu yolda egonun tuzaklarına takılmadan yürümek de kolay değil.

anyone, draftta bekleyenleri yayınlamak ve geçmişte söz verdiği üzere son kez emma summer’ı anlatmak için ay sonuna kadar burada olacak. anyone’ın intiharından kimse sorumlu değildir, nitekim bu beklenen ve planlanan bir sondu.

ah clark, superman az önce buradaydı*

2006-11-05T20:04:00.000+02:00

metropolistanbul’da superm….. ayh pardon umitbasen olmak da, clark kent olmak da kolay değil artık, bunu anladım az önceki msn geyiğinden.

kendimi deşifre etmemek için clark kent rolünü oynarken abartmış olabilirim -ki “kız düşürmek” ifadesi için de ayrıca özür özür özür özür özür özür- ama rolümün etkisinde kaldım.

BUDDY
kardes tum arkadaslara duyrulur gusel bi site bak hemen uye ol
BUDDY
www.sosyomat.com
BUDDY
http://**********.sosyomat.com/ buda benim nickli sayfam
BUDDY
nickim *******
Anyone
ilginç bir şeye benziyor
BUDDY
evet ya dun gece 3 e kadar ordaydım bugun hep ordayım
BUDDY
cok eglenceli ve muhabbet bi yer
BUDDY
bos degil yanı dolu bi yer
BUDDY
http://********.sosyomat.com/
BUDDY
uye olunca burdan beni gorursun sen tamam alttada yorumların felan oluyo
Anyone
yonja gibi birşey galiba bu
BUDDY
len yok nerden cıkardınya
BUDDY
genel kultur tarzı bise bu
Anyone
hımm
BUDDY
biraz incele ve arastır bak gorcen
BUDDY
bide pilli hesabı almıs oluyosun aslında
BUDDY
www.pilli.com
Anyone
pilli ne ki?
BUDDY
buradanda yazdığın yazılara telif ucreti oduyolar sana kazancın %70i senin oluyo
Anyone
hadi ya süper o zaman
BUDDY
site tanıtımı onun hakkında yazı felan yazıyosan sana para oduyolar
Anyone
iyi de kim okur ki yazdıklarımı
BUDDY
yav bi gir arastır iste
BUDDY
sonra gel sosyomata uye olki benim arkadas listemde yer al hepimizin cogalsin arkadasları sonra
BUDDY
yeni yeni arkadazlar ımız olsun kızlar felan
BUDDY
BUDDY
bisuru hepsi okullu
Anyone
kız düşürebiliyorsak geleyim
BUDDY
ehe ehe
BUDDY
iste bu ya
BUDDY
anladın sonunda

*başlığı esinlendiğim için anlayışına sığınıyorum jelatin çiçek. kızma lütfen, telifi neyse öderim;)

beşiktaş'ta iki kasım, bir iş görüşmesi, biraz da geyik

2006-11-04T22:59:00.000+02:00

conrad hotel’in çaprazında, nobel ilaç’ın karşısındayız diye tarif etti telefondaki bağyan. yarım saat sonra oradaydım. beşiktaş’ı birileriyle buluşup konuşmak, bir şeyler yemek içmek için oldukça düzensiz ve hatta gereksiz bulan ve daha da önemlisi bir fenerbahçe’li kadıköy’lü olarak seyrek uğrayan birine göre tarif edilen yeri elimle koymuş gibi buldum ama erken gelmiştim.

açık olan plazma televizyondan kral tv’de ahmet koç adında bıyıklı bir arkadaşın komik ve konuyla alakasız bir şekilde dans eden bir hatun eşliğinde bağlamasıyla mission impossible’ı yorumlamasını mission edinmesini, bir nevi sentez yapmasını da izlemek zorunda kaldığım bir yerde bir şeyler yedikten sonra tekrar dışarı çıktım.

dışarıda kasım ayına göre bir hayli güzel bir hava vardı ve mülakattan önceki son yarım saati de hemen aşağıdaki beşiktaş sahilinde geçirmek için ışıklara doğru yöneldim. kırmızı yanıyordu, yeşil yanınca ilk karşıya geçenlerden olmak için kalabalığa yandan girip önlerden yer kapmaya çalışırken genç bir hanfendiyle çarpıştım, “pardon” dedim. “yani” diye karşılık verdi. üstelik ortadaki a’yı uzatıp i’yi biraz eğerek. yaaaani, yaaanei, yaaaeni gibi bir şey çıktı ağzından.

ne ‘yani’si? ne yani’si güzelim?

orada, yol ortasında durup ilgili hamfendi’ye kabahatin sadece bende olmadığını, çünkü çarpışma olduğu anda kırmızı yandığını, kırmızı yanarken de yol kenarında bekleşenlerin efendi, hamfendi yeşili beklemeleri gerektiğini, ortada illa hatalı birilerini aramak gerekirse de onların yeşil yanmadan harekete geçen biz ikimiz olduğunu vs. vs. anlatabilirdim. ama sadece “pardon” dedim ve bunu dememi bekliyormuş gibi “yani” diye karşılık verdi. oysa hepimiz filmlerden, fotoromanlardan, pembe dizilerden biliriz ki böyle çarpışmalar bazen hayırlı bir şekilde sonuçlanır, ne bileyim köşe başında çarpışan iki kişiden dişi olanın elindeki kitaplar çarpışmanın etkisiyle düşer ve delikanlı yerdeki kitapları toplarken bir yandan da hanım kızımıza “bir şeyiniz yok ya, bir kahve içeydik starbucks’ta” der ve olaylar gelişir. tamam çarpınca “hacım beni discoya götür” demesini beklemiyordum ama en azından “antonyo banderas’a ne kadar da çok benziyorsunuz” şeklinde bir giriş yapabilirdi(antonyo’yla, banderas’la alakam yok, sadece senaryoyu bir örnekle pekiştirmek istedim).

başka bir kazaya belaya uğramadan kadıköy iskelesinin karşısındaki topların, tüfeklerin, kaykaycıların olduğu alandan geçip iskelenin yanındaki parkta boş bulduğum bir banka / oturdum kanka(bu kafiyeli bölümü okurken ellerini kollarını kafanı jay-z gibi sallaman gerekiyor).

oturduğum yerden üsküdar’ın beylerbeyi’nden salacak’ına kadar olan kıyısını görebiliyordum. bir süre derinliği olmayan cep telefonu kamerasından deneysel, sanatsal fotoğraf çekimleri yaptıktan, biraz müzik dinledikten, ayağımın dibine kadar sokulan adını bilmediğim kuşla biraz konuştuktan sonra kalkıp gitmek üzereyken bir şey keşfettim; bu beşiktaştaki kadıköy iskelesinin bitişiğindeki parktaki bankları kapmakla ilgili park sakinlerinin iktidar mücadelesini:

kıyıya yakın banklar başkaları tarafından kapılmıştır. bu yüzden yeni gelenler sahilden caddeye doğru boş banklarda ve en son gelip de boş bank bulamayanlar taşların, betonların üzerine oturur. işte ne olduysa ondan sonra olur. cadde tarafından sahil tarafındaki banklara doğru mutlaka hiyerarşik bir sıralamayla herkesin gözü boşalacak yeni banklardadır ve ön taraflardan bir bank boşaldığında ona en yakın bankta oturan kişi yerinden kalkar, boşalan yere oturur, onun boşalttığı yere de ona en yakın kişi oturur. böylece en arkalarda oturan kişi parktan ayrılan birkaçonelliyüz kişiden sonra parkların vip’si, loca’sı sayılan ön taraflardaki boş bir yeri kapmış olur.

bir dahaki sefere yolun beşiktaş iskelesinin yanındaki bu parka düşerse bir kenara geçip çaktırmadan bu sıra dışı iktidar mücadelesini izle, çok eğlenceli, pişman olmayacaksın. ve bundan kimseye söz etme, aramızda kalsın.

şimdi bunları yazarken de bir dejavu yaşadım. bu anı daha önce yaşadığıma yemin edebilirim. ha bu arada iş görüşmesi kötü geçmişti, birbirimizden elektrik alamadık, bence bu görüşmelerde teknik detaylardan ziyade burçların uyumu olsun, feng shui olsun, ten uyumu olsun bunlardır önemli olan. yine fazla uzattım galiba. i kiss you.

görkemli bir hikaye

2006-11-03T22:52:00.000+02:00

uzayda hayat olabileceğine, reankarnasyona, ölümsüzlüğe ve evrim teorisine inanmıyorum.

ve bunlara ek olarak çevremizde, yetişkin olarak tanımladığımız kişilerin bir mucize olmadıktan sonra zorlama, yönlendirme veya kendi ortalama iradeleriyle değişebileceklerine de inanmıyorum. anlatayım:

20'li yaşlarımızdaydık. aynı işyerinde çalışıyorduk. çekici biri değildi ama elindeki kadınsı silahların farkındaydı ve büyük şehre yeni gelmiş bir yeniyetmenin onlara kayıtsız kalmayacağının farkında biri olarak gerektiğinde kullanmaktan çekinmiyordu.

en sonunda bir gün işyerinde durduk yere yanağımdan öptü. ne olduğunu anlamak için dönüp baktığımda kalbinin attığını duyabiliyordum. onunla ilişkimiz öylece başlamıştı.

haftalar sonra bir gün iş çıkışı büyükdere caddesinde dolaşırken önce genç bir çocuk tanıyıp yanına geldi, ayaküstü konuştular. 15 metre yürüdükten sonra bu kez bir taksici tanımış olsa gerek “gittiğin yere bırakayım” teklifinde bulundu. neler oluyor? kim bunlar! diye sorunca çocuğun liseden arkadaşı olduğunu, taksiciyi ise tanımadığını söyledi.

onunla, kendisine bir günde gelen onlarca telefon, müşteriler ve diğer çalışanlarla olan abartılı samimiyeti yüzünden bir kaç kez tartışmıştık. o günkü taksici muhabbeti yüzünden bir kez daha tartışmış, haklı olabileceğimi kabul ederek arkadaş çevresine ve hareketlerine dikkat edeceğini ve değişeceğini söylemişti.

bir kaç hafta sonra bir sabah sonradan işyerinde çalışan şoförün eşi olduğunu öğrendiğim bir kadın kucağında bir çocukla işyerine geldi, karşısına dikildi ve “kocamın peşini bırak” dedi. masum olduğunu, kadının kocasıyla arasında hiç bir şey olmadığını söylediğini ve tüm bu olanlara karşı ona inandığımı, başkalarının yanında onu savunduğumu hayal meyal hatırlıyorum.

bir kadından ilk kez kazık yediğim o gün, bana, o an farkına varmasam bile birilerini değiştirmeye çalışmanın beyhude olduğunu öğretmişti. başıma gelen şeyin cohen’in famous blue raincoat’unda anlattığı türden görkemli! bir hikaye olduğunu da yıllar sonra şarkının sözlerini ve hikayesini okuduğumda öğrenmiştim.

değiştim
aynıyım
değiştim
aynıyım

o günden beri çevremizdekileri değiştirmeye çalışmanın iyi bir fikir olmadığına inanıyorum. ya olduğu gibi kabul etmeli ya da fazla uzatmadan ve dürüstçe onlara farklı yönlere yürümeyi önermeliyiz.

her şey er ya da geç özüne dönecektir. karşımızdakinin bir gün değişeceğini ummak veya bu değişimin sonsuza kadar devam edeceğini düşünmek katıksız bir aptallıktır.

yok bişiy

2006-11-02T23:23:00.000+02:00

zap yaparken kız dizisi olduğunu sandığım bir yerde durdum; kızcağızın biri “uzunca bir süredir birinin kalbimi harekete geçirmesini istiyordum” gibi bir şeyler söyleyip ağlıyordu. ama mutluluk gözyaşlarıydı onlar, pembe pembe. belli ki istediği her neyse elde etmiş.

güzelim öyle diyorsun da ben sol tarafımda çarpan bir şeylerin olduğunu bile unutmuşum. kaç yıl geçti aradan sadece bir eski zamanlar sezen şarkısı değil. bak kaç yıl geçti aradan. hüzünlendim yine. bunları tuşlarken çalan eski bir nazan öncel şarkısı; gitme kal bu şehirde ise havadaki hüzün miktarını ve içimdeki gizli arabesk duyguları tavana çıkarıyordu. evet gizli arabeskçiyim; ağlamak, bileklerimi kesmek istiyorum.

güz yaprakları düştü
gazeller oldu
bulut indi yeryüzüne
sevdalı oldu

media player kitaplığından şimdi yürütülüyor listesine birkaç parça daha ekleyip gözlerim kapalı dinlemeye başladım. 3 vakte kadar statcounter’da , msn’de, ralkatro.fm'de, kadıköy'de göremezsen 911’i ara.

anyone efendi ile gönül sohbetleri

2006-10-21T10:59:00.000+03:00

istanbul elektrik tramvay ve tünel işletmelerinin çamlıca’daki bir otobüs durağından geçen bir otobüsünde başlayıp kadıköy’de sona eren yarı gerçek yarı kurgu yarım saatin hikayesidir.

dikkat geyik çıkabilir!!!
(site sahibine sormadan aldım ama fotoğraf kaynağı burasıydı)

çamlıca’daki bir otobüs durağından geçen otobüslerin yarısı kadıköy’e, yarısı üsküdar’a gider. önündeki güzergah tabelasına bakmadan bindiğin otobüsün gitmek istediğin yere götürme ihtimali yarı yarıyadır. bence o durakta bu riski almaya değer; ilk gelen otobüse nereye gittiğine bakmadan bin ve seni istediğin yere götürmesini bekle. hem zaten iett’nin şans melekleri yanında değilse bile sonradan bunu telafi edebilirsin.

bu sabah ben de öyle yaptım; ilk gelen otobüse nereye gittiğine bakmadan bindim. “hey dostum bu yaptığın saçmalık” demeden önce işsiz güçsüz, orta yaş bunalımı eşiğindeki bir adamın davranışlarında mantık aramaman gerektiğini hatırlatırım.

boş bir koltuğa oturup gazetemi açıp okumaya başladım(bak 40 yeni kuruş verdim ya, hemen de benim gazetem oldu. bu mantığı anlamakta zorlanıyorum. adam eve gelir, televizyonu açar, o esnada bir dizi oynuyordur, bunu anlatırken; “oturup dizimi izledim” der. sanırsın senaryosundan, yönetimine kadar her şeyi o üstlenmiş, karşında küçük bir sinan çetin vardır. ya da alır “moron olmanın 1001. yolları” isimli kitabını eline; “kitabımı okudum” der. öyle ya birkaç ytl verdin diye hemen de senin kitabın oldu! gözlerim doldu!). gazetede hür ve kabul edilmiş masonların başkanı kaya paşakay ile ilgili bir haber dikkatimi çekti. haber değil tabi, isimlere takmış biri olarak isim dikkatimi çekti; kayapaşakay. kaya paşa kaya. kaya paşak ay. paşa kayakay. kay paşa kay. cemil zil çaldı. neyse işte tuhaf geldi bana. tuhaf olan isim değil, isim+soyisim bileşimi. yoksa kaya isim olarak gayet mantıklı, ciddi, aklı başında bir isim. üstelik kaya adında yaşça büyük bir programcı arkadaşım var. “kaya abi bunu okuyorsan selamlar. yengeye ve çocuklara da selamlar”. neyse dediğim gibi tuhaf geldi. böyle bir isim+soyisim bileşimim olacağına 10.000 ytl borcum olsun. hah ismim kaya paşakay değil, 10.000 ytl borcum da yok, ne güzel sabah sabah 10.000 ytl kârdayız. bu arada yeri gelmişken, lionslar olsun, rotaryenler olsun, masonlar olsun hepsine kıl olurum, onlarla aramızda bir bağ kurmaya kalkışmasın kimse. daha neler bir masonluğumuz eksikti. (ya o değil de bir de semra’nımın papatyaları vardı. ne oldu onlara?)

sabah sabah 10.000 ytl kazanmanın moraliyle gazeteyi okumaktan vazgeçip pencere kenarından dışarıyı izledim bir süre. otobüs, duraklardan birinde durduğunda genç bir adam dikkatimi çekti. adam önce küpesi ve sonra da tokasını düzeltti. bak hemen şimdi gözlerini kapat ve bu cümleyi kendince hayal et, kurgula:

adam önce küpesi ve sonra da tokasını düzeltti.
adam önce küpesi ve sonra da tokasını düzeltti.
adam önce küpesi ve sonra da tokasını düzeltti.
adam önce küpesi ve sonra da tokasını düzeltti.

gerçeklerse kurguladığın gibi değil. görünüşe göre her şey normaldi; küpe dediğim cem yılmaz’ınkinden ve tek yaptığı da bir ara elini kulağına götürmekti. ve “toka” dememe de bakma; saçları uzundu ve gözlerinin önüne düşmesin diye ince siyah bir taç takmıştı kafasına, onu düzeltti. ama bunu yazdığımda eminim pek çok kişi şuh hareketlerle kırıtarak iri, kocaman taşlarla bezeli küpesini düzelten, yine aynı hareketlerle önce saçlarını arkaya atarak sonra çiçekli böcekli tokasını saçına takmaya çalışan yumuşak bir adam hayal etmiştir.

işte bir olayı görmek ve başkasından okumak arasındaki fark budur. birinde olduğu gibi görürsün, diğerinde okuduğunu yeniden kurarsın. buraya kadar gördüklerim normaldi. sonra adam yere düşen akbilini almak için eğildiğinde kırmızı tangasını gördüm. dermişim. ahah, şaka lan, yok öyle bir şey. böyle bir şey olmadı, yeminle. hem zaten bunu kelimelerle anlatmakla görmek arasında bir fark yoktur. bu olmadı ve kolay kolay olmaz da. sevgili halkımız henüz erkekte kırmızı bir tanga’ya, kadında kıç çatalı dekoltesi’ne hazır değil.

indirip bindirdikten sonra yolumuza ve izlenimlerimize devam ettik. yolda gördüğüm bir berber levhası dikkatlerimi başka bir yöne çekti, bir anda kendimi başka türlü sorgulamalar içinde buldum:

“altın makas erkek berberi”

işte bak türk esnafının en büyük takıntısı, bu dükkana isim belirlerkenki içinde altın geçen isim takıntısı, kokoreç’ten sonra ab yolundaki en büyük engellerinden biridir. nereye gidersen git, anadolunun hangi kasabasına gidersen git; altın şiş kebap evi, altın top bilardo salonu, altın emlak, altın makas terzisi, altın örümcek web ödülleri, altın kitaplar yayınevi vs. vs. liste böyle uzar gider. uluslar arası kabul gören film festivallerinden ikisinin isminin altın palmiye, altın portakal, haliç’in bir diğer isminin altın boynuz olduğunu da hatırlatırım.

oysa bir sezyum olsun, bir kalay olsun, bir alimünyum, arsenik, hassiyum, osmiyum, uranyum, kalsiyum olsun bunlar da değerli elementler. mesela hassiyum lise son'da en sevdiğim elementlerden biriydi. neden hassiyum ç’köftecisi, osmiyum lostra, zirkonyum güzellik salonu, sezyum kebap evi görmeyelim, çok mu duygusal davranıyorum acaba?

neyse uzatmayalım, otobüs son durağa geldi. nereye mi gelmişti? tabi ki kadıköy’e.

aşkta kaybeden, iett’de, ido’da, şehir hatları vapurlarında kazanır. senin gibiler için her zaman pencere kenarında boş bir koltuk vardır. ve duruma göre bazen şehir hatları vapuruna binen son kişi sen olursun ve bazen de durağa gittiğinde “bas gaza şoför kardaş / ulaştır beni yare” diyebileceğin bir otobüs hazır beklemektedir. ama minibüsler için aynı garantiyi veremeyiz.

sonuç olarak; sonuç falan yok işte. yemişim giriş gelişme sonuç üçgeninde pişen yazıları(ne oldu şiştin mi 11-f edebiyat hocası?).

gönül sohbetimizin sonuna gelirken müslüman arkadaşların geçmiş ramazanını, kadir gecesini, gelecek bayramını, diğer dinlerden arkadaşların paskalyasını, yortusunu vs. vs. kutlar, esenlikler dilerim.

konuyla alakası yok ama biterken nancy sinatra önceki gece 22:36’dan beri 127. kez -ve bence morissey’den daha iyi bir yorumla- close your eyes / and think of someone / you physically admire / and let me kiss you / let me kiss you / but then you open your eyes / and you see someone / that you physically despise / but my heart is open, my heart is open to you / but my heaaaart iiiis ooooopen my heaaaaart iiiis ooooopen tooooo youuuuuu diyordu. indir, dinle, bayram şekeri yerine geçsin. sevgiler.

pinhani istanbul'da

2006-10-15T15:20:00.000+03:00

video klipten yeni haberdar oldum. şaşırdım ve sevindim.

böylece bu sayfalardan ilk youtube videosunu paylaşmak da pinhani'ye nasip oldu.

ve diğer parçalarının konser kayıtları:

unutuldular
ben nasıl büyük adam olucam
beni al
dön bak dünyaya

pamuk ve nobel üzerine basın ve bloglar aleminden -tek taraflı- bir derleme

2006-10-14T12:30:00.000+03:00

tek taraflı bir derleme. objektif olmadığını baştan söylüyorum. nobel'i 'ama'sız alkışlayanların beyanları:

önce bloglar'dan gözüme çarpanlar:

alttire
benhayattayken
beyazçoraplar
borges defteri
defne koryürek
dreamsact
endişeli peri
indis luinwe
mtlda
question marx
the saint

ve basın / edebiyat çevrelerinden:

yaşar kemal: “Sevgili Orhan, Seni yürekten kutlarım. Hak ettiğin bu ödülü almana çok sevindim. Bundan böyle de aynı tutkuyla yeni romanlar yazacağına güveniyorum. İnandıklarının ardında da inatla durmaya devam edeceğine hiç kuşkum yok”

çetin altan: Orhan'ın Nobel Edebiyat Ödülü'nü almış olması, bende sadece Türk edebiyatından da bir yazarın evrensel sanat pırlantaları koleksiyonunda hak etmiş olduğu yere oturmuşluğunun sevincini değil, aynı zamanda yüreğimdeki küskün ve sönmüş yıldızların ortak cümbüşünü de yeniden yarattı.

çetin altan: Hadi hoşgörünüze sığınarak bir topsöz yuvarlayalım biz de:Kendi yazarlarını ezip yok etme sadizmine tutulmuş egemenlerin; başı bitten, alt tarafı hop oturup hop kalkmaktan hiçbir zaman kurtulamaz.

ali bayramoğlu: Kanımız odur ki, Pamuk sadece Türkiye'nin değil, gerek dil, gerek entelektüel düzey, gerek roman inşası açısından şu anda dünyanın en açık ara önde gelen romancılarından birisidir. Orhan Pamuk birçok edebiyat yorumcusu için 19. yüzyılın Rus yazarları seviyesindedir.

ali bayramoğlu: Orhan Pamuk'un 1980'li yıllardan bu yana bırakın uluslararası çapta adam ve eser üretmeyi, ulusal düzeyde bile etkileyici bir adım atamayan Türk edebiyatının parlayan yıldızı olduğuna şüphe yoktur. Türkiye'de dalaşma, husumet seven, biraz da kıskanç edebiyat çevreleri Orhan Pamuk'a ne gerekçeyle yüklenirlerse yüklensinler, bu gerçek değişmez... Pamuk yıllardır ABD'den Japonya'ya, Avrupa'dan Asya'ya edebiyat eleştirmenleri tarafından dünyanın en önde gelen, en yaratıcı, en derin romancılarından birisi olarak kabul edilir.

orhan koçak: Koçak, Pamuk'a yöneltilen milliyetçi eleştiriler için de "Sanatçılar zaten eleştirel olmak zorunda. Ama Türkiye'de milliyetçilik o düzeyde ki, sanatçının asker olması bekleniyor." Orhan Pamuk'un muhalifliğinin farkını da şöyle açıklıyor: "Bugüne kadar muhalefetle iktidar arasında asgari bazı ortaklıklar, bu ortaklığın temelinde de yine de bir milliyetçilik, yabancı düşmanlığı vardı. Orhan bunun dışına çıkıyor. "Bunun dışına çıkarken de eski muhalefetin savunduğu bazı noktaları, değerleri de üstlenmemiş görünüyor. Sınıfsal sorunlar gibi."

margaret atwood: Türkiye nereye gidiyor? Bir zamanların görkemli, çokça belalı geçmişiyle nasıl uzlaşacak, eskiyle yeni arasındaki ihtilafı nasıl çözecek, laikçilerle İslamcılar arasındaki güç mücadelesiyle nasıl baş edecek ve özsaygsını, iç huzurunu, iç bütünlüğünü veya yeni bir yönü nasıl bulacak? Pamuk'un romanları hazırlop çözümler sunmaz, ama böylesi sorgulamaların dolambaçlı satırlarını acılı ve iç burkucu bir sadakatle takip eder. Bazen, karakterleri nasıl yapacaklarını bilmedikleri, ama yapmaya zorlandıkları seçimler nedeniyle, kelimenin tam anlamıyla neredeyse parça parça olmuşlardır. Onun bir romancı olarak gücü, kısmen, karakterlerini yaptıkları seçimler nedeniyle yargılamayı reddetmesinden gelir: Trajedileri, hangi yolu seçerlerse seçsinler, huzur bulamamalarıdır; daha da kötüsü, toplumlarındaki başka bir öğe onları mahkum etmeye kararlıdır.

ragıp duran: örnek bir başka tutumu da Yaşar Kemal sergiledi. Pamuk'u kutladı ve içten sevincini ifade etti. Aslında yerli yabancı bir çok uzman, Yaşar Kemal'in Nobel'i çoktan hak ettiğine inanıyordu. Ve aslında, sonuç olarak, Pamuk'un kazandığı Nobel'in yolunu da Pamuk'a Yaşar Kemal açmıştı. 1960'lı yıllardan bu yana Türk edebiyatını Batı'ya, dünyaya tanıtan en önemli Türkiye romancısı Yaşar Kemal oldu. Geçen yıl Nobel Edebiyat Ödülünü kazanan Harold Pinter'in söylediklerini anımsayalım: "Ödül aslında Orhan Pamuk'un hakkıydı" demişti. İşte asalet budur. Ben geçen yıl İngiliz medyasında Pinter'e karşı, herhangi bir kişisel ya da siyasal içerikli aleyhte bir yaklaşım da okumadım. Sağcı solcu tüm İngilizler sadece sevindi, sadece gurur duydu böyle bir yazarın ödül kazanmasından.

ismet berkan: Ve son olarak, Nobel almak için Türkiye aleyhinde konuşmanın yeterli olduğunu düşünenlerin mediokratlığına ve küçük insanlığına bakıp eğlenme fırsatını bana verdiği için Orhan Pamuk'u öveceğim.

murat yetkin: Bu tartışmalar durulduğunda, geride kalan bir Türk yazarın Nobel Edebiyat Ödülü'nü aldığı kaydı olacaktır. Bugün, haklı hayal kırıklıkları nedeniyle sevinemeyenler de o gün sevineceklerdir. Orhan Pamuk'un iyi bir yazar olarak tescili için Nobel'e ihtiyacı yoktu bence. Nobel'in siyasileşmesi yeni bir şey değil çünkü. Pamuk, Nobel olmadan da iyi bir yazardı, dünyada okunan bir yazardı. Şimdi, edebiyat tarihi kaydına da girmiş oldu. Dün Fransa'nın üzdüğü yüreklerimize serin bir su serpti Pamuk.

şahin alpay: Evet, Nobel edebiyat ödülünü kazananların hemen hepsi ülkelerinde tartışmalı kişiler. Örneğin Nobel edebiyat ödülü 2004'te Avusturya'daki tutuculuğa yönelttiği eleştirilerle tanınan Elfriede Jelinek'e, 2005'te de ülkesinin Irak Savaşı'na bulaşmasına şiddetle karşı çıkan İngiliz oyun yazarı Harold Pinter'e verildi. Toplumlarına eleştirel gözle bakamayan, yani entelektüel vasıfları olmayan yazarların dünya çapında yaratıcılık gösterdikleri görülmüş şey midir?

jale parla: Orhan Pamuk Nobel almak için yurtdışında bu vatan haini profilini çizmek zorundadır tezini anlamakta gerçekten zorlanıyorum... Herhangi birinin, yazar olması da şart değil, kimliğini oluştururken, sıyrılacağı ilk kabuk, herhalde, olayları çarpıtmasına, doğruları gözardı etmesine, kendinde ve ırkında üstünlükler vehmetmesine neden olan bir hastalıktan, milliyetçilikten kurtulmak olmalı. Benim okuduğum Orhan Pamuk da, bu kusurlarla malûl milliyetçi bir yazar değildir. Ve iyi ki de öyle değildir.

hakkı devrim: Ben ki yıllardır, «Günün birinde bir Türk romancısına Nobel Ödülü verilecekse, bunu alan Orhan Pamuk olacaktır» der dururum. – Bu kadar çok sevinmemin bir sebebi belki de budur, diye kendi halime kendim de gülmeye başladım daha sonra. Haber devam ederken, düşünmekten, sevinmekten, bu ânın tadını çıkarmaktan vazgeçerek, alenen ve resmen ağladım. Alenen dediğime bakmayın, odamda kimse yoktu. Resmen demem de tuhaf, bu konuda Türkiye'nin resmî görüşü benimkinden çok farklı olabilecektir. Nitekim CNN Türk'ten kulağıma nahoş sesler gelmeye başladı bile...

zeki coşkun: Pamuk'un Türkiye toplumuna, edebiyat çevresine karşı var olan 'dışarılıklı' tutumu sessizliğin, kayıtsızlığın gerekçesi olamaz. Onun yazarlığını da, siyasal, düşünsel kimliğini de tartışma, yargılama hakkımız vardır. Ama linç karşısında sessizlik suçtur. Nobel'in bu karşıtlığı daha da derinleştirmesinden korkarım. Orhan Pamuk'u bir romancı, bir yazar olarak tartışmak mümkün olacak mı?

can dündar: Jürinin "buldu" dediği "kültürel çatışmalara dair yeni semboller" bunlardır.Her eşyanın "Avrupa'sı"nı arayan, biri yere tükürse "Avrupa'ya rezil oluyoruz" diye sızlanan, Avrupa istedi diye yasalarından barbarlığı ayıklayan bir hayranlığın, ilk bocalamada yerini "Onlar kendilerine baksın" refleksine bırakması ve Avrupa menşeli eşyaları hedef alması bir romancı için eşsiz malzemedir. Pamuk, Avrupa hayalinin kuşaktan kuşağa yüz değiştirişini, müzakere sürecinin vize kuyruklarıyla birlikte uzayıp gidişini ve Avrupa'nın sınır boylarında, Doğu ile Batı arasındaki tampon bölgede yaşayan bir toplumun bir uçtan diğerine savruluşunu keskin bir gözlemcilik, yarı hiciv, yarı keder taşıyan bir ustalıkla romanına nakşetti.Kitaplarını okuyanlar iyi bilirler ki Pamuk, ne o eski düş ülkesinin hayalcisi ne de bugünkü Batı garezinin destekçisi olmuştur.O, bu medcezir içinde, vaatkâr bir rüyanın ümitsiz bir kâbusa dönüşmesini betimleyerek tam da dünkü gazetelerin ruh halini anlatabilmeyi başardığı için ödüllendirilmiştir.

derya sazak: Orhan Pamuk'a yönelik kampanya 1930-40'larda Nâzım Hikmet'in, Sabahattin Ali'nin, Zekeriya Sertel'in başına gelenlerden çok mu farklı?!***

semih idiz: Nobel Edebiyat Ödülü zamanında dünyaca ünlü şairimiz Nâzım Hikmet'e verilseydi bu kişiler buna da sevinmeyeceklerdi. "Rejim muhalifi bir komünist olduğu için aldı bunu" diyeceklerdi. Aynı şey Yaşar Kemal için geçerli. "Kürtçü olduğu için aldı ödülü" diye kestirip atacaklardı. Yani bu sığ yaklaşımın sonu yok. Fakat şunun bilinmesinde yarar var. Nobel Edebiyat Ödülü'nü bugüne kadar kazanmış olanlara bakıldığında çoğu şu veya bu şekilde aykırı olan kişilerdir. Bu ise işin doğasında var. "Entelektüel olmak" da zaten bir noktada "sürüden kopmayı" ve başkalarının dile getirmekten çekindikleri görüşleri telaffuz etme cesaretini göstermeyi gerektirir. Emile Zola'dan Noam Chomsky'ye kadar bu defalarca kanıtlanmıştır.

osman ulagay: Orhan Pamuk başka Türklerin çok zor başarabileceği bir şeyi başardı. Onun Türkiye'ye kazandırdığı itibarı, ona "hain" diyenlerin topu bir araya gelse kazandıramaz.

when i was kid

2006-10-13T20:48:00.000+03:00

kardeşim 12 yaşında, ilkokul 5’e gidiyor abisi, ablası. sabah uyandığında ilk iş olarak gider ayaklarını yıkar, bir anlam veremem. evdeki kimse bir anlam veremez zaten. banyo kapısı önündeki terliği ıslak gördüğünde kimin yaptığını anlarsın. “yine nerelere gittin lan rüyanda” diye sorarım cevap vermez. sorsan prömierşip’in tüm takımlarını yedek oyuncularıyla sayar oysa. koyu bir cimbomlu olarak gassaray’ın son 5 seneki tüm avrupa maçlarını, yine son 3 seneki çelsi - livırpol maçlarının, cl’deki barselona - çelsi maçlarının istatistiki bilgilerini eline verir istersen. evet, kimin kardeşi.

ailemizde benden başka arızalı tipler de olabileceğini anlamayasınız diye kız kardeşimin 5 yaşındayken atilla taş’ın ham çökelek şarkısını ezbere bildiğini, yine şimdi beş yaşındaki yeğenimin sıkı bir ismail yk hayranı olduğunu söylemeyeceğim elbette. kaç kere söylemişimdir bu müzik albümlerine işte 0-5 yaş grubu içindir, yok 8-13 yaş grubu içindir diye ibareler koyun, mümkünse poşete koyun diye tüyap’tı, müyap’tı bilumum müzik sendikalarına. telif haklarına gelince yırtınıyorsunuz ama naaber, küstüm sana erol köse.

hazır çocuklardan söz etmişken burada gündeme damga vuracak bir bilgiyi kamuoyu ile paylaşıyorum: “ben de küçükken çocuktum”. evet, bu inanılması güç itiraf pek çok kişide özellikle hayata direk 20 yaşında başladığımı sananlarda şok etkisi yaratacaktır muhtemelen ve çoğu kişi inanmak istemeyecektir ama kanıt isteyenlere de elimde bomba gibi kanıtlar var; oku ibret al:

clementine ilk gözağrımdı

çukulata kağıtlarındaki arapça yazıları görünce kutsal sanıp yerden kaldırıyordum.

uzun bir zaman sağda solda duyduğum; mahallede doğum yapan biri olduğunda içilen lohusa şerbeti’ni doğum sırasında leğende biriken su sanmıştım. nasıl içerler öyle şeyleri deyip iğrenmiştim. ıyyğk.

özmichigan’daki günlerimizde ben, keno, xalo bir araya gelip futboldan, bruce lee’den, çizgi filmlerden konuştuğumuz bir gün konu karatecilere geldi. “olm, birini öldürdükten sonra gelen polislere karateci kimliğini gösterirsen seni serbest bırakırlar” deyince o an karateci olmaya karar vermiştim.

uzunca bir süre elektriği ediz hun’un bulduğunu söyleyen bir denyoya inanmış, kendisini televizyonda her gördüğümüzde “ulan helal olsun, adam hem artist, hem elektriği bulmuş” şeklindeki övgülerimizi tek yönlü olarak iletiyorduk. yok ne o, ne de zeki müren hiçbir zaman bizi göremedi.

bir kovboy filminin iyi olmasının tek şartı filmin başında halka içinde kocaman ağzını açıp kükreyen aslan bölümünün olmasıydı. sadece “aslanlı filmler” iyiydi, diğerleri için zaman kaybetmeye değmezdi.

cüneyt arkın idölümüzdü ama daha o zamandan bir ahu tuğla olsun, serpil çakmaklı, hülya avşar olsun filmlerinden nefret eder, evdekiler izlemesin diye kanal frekans ayarlarını bozardım(evet baba, anne, kardeşlerim itiraf ediyorum; o bendim).

muhtemelen ergenlik dönemine kadar, yağmur altında duramayan sahte sarışınların saçlarındaki boya akmasın diye yağmurdan kaçtığını sanıyordum. (tamam peki itiraf ediyorum bu şekilde düşünmem daha uzun sürdü ama ne fark var; ha boya akmış, ha saçları bozulmuş?)

ortaokul’u bitirene kadar okul benim için eğlenceli bir yer olmadı, olamadı be zeytin gözlüm. daha türkçe’yi doğru dürüst öğrenememişim, derslerim de kötüydü zaten. hele bir müdür vardı ki, babamdan çok korkardım. öyle ki 7-8 yaşlarında, ilkokul 1-2’ye gittiğim bir dönem ben ve en yakın arkadaşım bir gün sokakta çamurların içinde oturmuş oynuyoruz, çamurdan adamlar, atlar, arabalar kısaca “a” ile başlayan şeyler yapıyoruz. daha alfabenin ilk harfini öğrenmişiz çünkü. 200 metre uzaktan müdürü gördüm, otoriteye saygıyı öğretmişler ya, 200 metre uzaktan onu görür görmez ayağa kalkıp esas duruşa geçtim, karşımdan geçince de kafamı yukarıdan aşağıya doğru hareket ettirerek selam verdim. her ne kadar sonradan anarşistliğim tuttuysa da o zamanlar böyle de bir düzen adamıydım işte. askerden dönünce de patrondu, devletti, otoriteydi takmamaya çalışıyorum gücüm yettiğince. askerdeyken yapamazdım, sıkıysa yap, askerliğin bitmez lan. emredersin komutanım.

benim adım nobel

2006-10-12T23:07:00.000+03:00

kopartılan fırtınalara bakılacak olursa; türkiye’nin vicdanı, türkiye’nin gururu olamayacak, çok yazık.

hatırlarsak ilk okul öğrencilerine verilen okuma fişlerini andıran 'ali topu at, ayşe ip atla, öldür gökhan öldür' ve benzeri cümlelerin bolca geçtiği metal fırtına serisi aylarca çok satanlar listesinde yer almıştı; bu okuryazarlık düzeyiyle aşırı milliyetçi cenahın tepkisini de hesaba kattığımızda pamuk’un tek bir kitabını başından sonuna kadar okumamış güruhun, ‘nobel ödüllü’ yazarın edebiyatına laf sokma çabalarına, “zaten nobel’i alacak olsa yaşar kemal alırdı”vari tepkilerine de şaşırmamak gerekecek.

yemişim orhan’ı, pamuk’u / moldova’ya 5 takmışız, kim takar nobel’i!
avrupa avrupa duy sesimizi / bu gelen türkiye'nin ayak sesleri...!!

rüya

2006-10-11T02:38:00.000+03:00

karanlık bir yerdeyiz. bir geminin içindeyiz sanki ama emin değilim henüz. yukarıya çıkan bir merdiven olmasından bodrum gibi bir yerde olduğumuzu anlıyorum. yanımızda iriyarı, uzun boylu bir sorgucu ve zorla tutulduklarını düşündüğüm bir kaç kişi daha var. bir ara merdivenlerden tırmanıp çıkmayı düşünüyorum ama başaramıyorum. sonra içerinin çok sıcak olduğunu farkediyorum. birden yanımda yüzünü göremesem bile sevdiğim kişinin de olduğunu farkediyorum.

ayet-el kursi duasını söylemeye çalışıyorum çünkü söylersem kurtulacakmışım gibi bir his var içimde. özellikle çocukluğumda herhangi bir belada, başım her sıkıştığında işe yaramıştı. dua'nın ortasına bir yere gelince tıkanıp tekrar başa dönüyorum. bir yandan da içerisinin çok ısındığını farkedip sevdiğim olacak yanımdakine "burası çok ısındı" demeye çalışıyorum ama ağzımın olmadığını, konuşamadığımı farkediyorum. kolundan çekerek merdivenlerden yukarı çıkıyoruz. ve duayı okuyabilmişiz ki kanatlanıp gökyüzüne uçuyoruz, özgürüz. uyandığımı sandım. hala dua'yı söylemeye çalışıyorum ama ama her karabasanda olduğu üzere konuşamıyorum. bağırmaya çalışıyorum olmuyor. son anda allah-u ekber diyerek uyanabildiğimi farkettim ama tüm bu olup bitenlerin ne kadarı rüya'nın parçası ne kadarı uyandıktan sonraki o ilk 1-2 saniyede olup bitenler emin değilim.

üstümün açıldığını, sırtımın hafifçe üşüdüğünü farkediyorum sonra. yorganı üstüme iyice örtüp bildiğim duaları tekrar söyleyip uyuyorum. sabaha karşı tekrar uyanıp bilgisayarı açıp gördüğüm rüyanın etkisiyle okuduğum duanın türkçe mealini okuyunca gözlerim nemleniyor, ağlamaklı oluyorum. bilgisayarı kapatıp tekrar uyuyorum.

tuhaf bir rüya, tuhaf bir geceydi. hayırdır inşallah.

cohen ve teoman

2006-10-05T23:01:00.000+03:00

artık işsiz, güçsüz bir adam olarak zaman dolduracak aktiviteler gözlediğimiz; misal filmekimi'nin bir an önce başlamasını beklediğimiz bu günlerde; festival kapsamındaki bir etkinlikte bir cohen ile çoluk çocuk popçusu teoman'ın ismini aynı afişte görmek midemizi bulandırmaya yetti.

ergenleri andıran sesi bir yana konserde, bir kaç hafta önce bar çıkışı 'götürdüğü' 'karı'lara hitaben "i'm your man" diyecek belki de.

bu kimin bok yemesidir bilmiyoruz ama festivalcilerin işiyse çok ayıp etmişler. oldu olacak seneye de ismail yk coverlasın. yok ebenina manastırı.

mahalledeki arkadaşlarla çok sinirlendik, diyecek başka laf bulamıyoruz.

biterken the future çalıyordu.

mamanı da al gel

2006-09-29T11:46:00.000+03:00

bu sabah işe gelirken mecidiyeköy ışıklar civarındaki bir standda bir görevli elime bir broşür tutuşturdu. broşürde kısaca şunlar yazıyordu:

çocukları onlar öldürüyor, biz yaşatalım.

halkevleri'nin öncülüğünde gerçekleştirilecek filistin ve lübnan halklarıyla dayanışma konseri'nde;

bülent ortaçgil,
kardeş türküler,
vedat sakman,
erkan oğur,
i. hakkı demircioğlu,
metin kahraman,
mazlum çimen,
bayar şahin,
fuat,
pinhani,
aydın kant

isimli gruplar/sanatçılar yer alacaktır.

8 ekim pazar 15:00'te harbiye açıkhava'da gerçekleştirilecek konser ücretsizdir ve fakat girişler konser yerinden temin edilecek mamalarla yapılacaktır.

ilgilenenlerin bilgisine sunulur.

şafak güzeller

2006-09-28T12:18:00.000+03:00

sevgili şafak,

bir an önce iyileşmen, ayağa kalkman, fb-gs başta olmak üzere maçlarda tribündeki yerini alman ümidiyle.

i'm nothing without google

2006-09-27T23:59:00.000+03:00

sergey brin ve larry page sekiz sene önce google projesine start verdiğinde muhtemelen kendileri de yüzyılın başarı öyküsünün kahramanları olacaklarını düşünmemişlerdi.

google’ı ilk kez ne zaman kullanmaya başladığımı hatırlamıyorum. 6-7 sene önce -belki de daha sonra- o zamanlar aldığım aylık bilgisayar dergilerinden birinin önerisi sonucu tanışmış olabilirim. sonra hayatımdan hiç çıkmadı.

kah yeni tanıştığımız sevgili adayını daha yakından tanımak ümidiyle, kah işbaşı yapacağımız şirket hakkında bilgi toplamak için, zaman zaman bilumum divx filmlerinin altyazısı, falanca şarkının lyrics’leri için, ödevlerimiz, tezlerimiz için başvurduk.

program yazarken döngü’ye girip çıkamadığımızda veya bir program kurmaya çalışırken tökezlediğimizde çıkan hatayı arama kutucuğuna yazıp ara dememiz yeterliydi.

aile bireyleri bir kaç haftalığına ora'lara gittiğinde bir yerlerden tarifini indirip menemen yapmak istediğimizde yardıma yetişen yine google usta olmuştu.

kısa zamanda hayatımızda öyle bir yer edindi ki bir süre sonra yerküredeki varlığımızdan şüpheye düşüp emin olmak için arama kutucuğuna isim soy ismimizi yazıp search etmemiz ve çıkan sonuçları görmemiz yetiyordu “her şey yolunda dünya varmış, öyle biri varmış” demek için. öyle ki sözü “bir şeyi google’da bulamıyorsan yoktur” demeye bile getirdik. haddimizi aşmış, abartmış olabiliriz ama şahsen son yıllarda google’ın aradıklarıma kısa zamanda ulaşmamı sağlaması nedeniyle kişisel gelişimime kazandırdıklarını inkar edemem. belki google olmasaydı aradıklarıma yine ulaşırdım ama çok daha fazla zaman harcamam gerekecekti.

korkarım en sonunda psikologumuz gOOgle sevgimizin,
bilinçaltının dehlizlerinden bir yerlerden kopup geldiğini söyleyecek.

google’ın erkek mi, dişi mi, amca mı, abi mi olduğuyla ilgili tartışmalar önümüzdeki on yılda da devam edecek ama elbette bill amca'nın son dakika atağı livesearch’ün microsoft’un onca desteğine rağmen bu alandaki google hegemonyasını yenebileceğine ihtimal vermediğimiz için bu kadar emin konuşuyoruz.

statcounter’un ispiyonladığı üzere sayfamıza google’dan gelen ziyaretçilerin başbakan'ın msn'si, şu anda açık kız msn si ver ve benzeri keyword’lerine rağmen tüm içtenliğimizle “sekizinci yıldönümün kutlu olsun google” diyor hep birlikte mumlara üflüyoruz.

born to lose

2006-09-26T23:59:00.000+03:00

vapura binen son kişiydim bu sabah. bu artık bir klasik, şaşırtıcı değil. görevli beş saniye önce kapattığı kapıyı açtı benim için, teşekkür edip iskele kapısından içeri girip baba’dan ve iskele kenarından, kıyıdan adı neyse işte uzaklaşalı yarım metre olmuş vapura attım kendimi. böyle anlarda sana da olur mu; kaderimle oyun oynadım der misin kendi kendine, havalara girer misin? öyle ya 5 saniye daha gecikseydin, vapura binmek yerine bir kilometre daha yürüyüp otobüs durağına varıp yolun kalanına otobüsle devam etseydin senin için başka bir hayat mı yazılacaktı? vapur güvertesinde gördüğün kıza kaçamak bakışlar atmak yerine itiş kakış otobüste önlere doğru ilerleyecek miydin? yoksa kaderinde bu da mı vardı; ne yaparsan yap olmuş bitmiştir her şey, sana yaşamak kalmıştır yazgını mı? çok arabesk bir başlık ve bitiriş cümlesi olarak: ne yaparsan yap kaybetmek için doğmuşsun. bay bay baby.

miss poem ne ayaktır

2006-09-25T23:59:00.000+03:00

miss poem’i ilk kez istiklal’de mekanın tadilat duvarına “yakında açılıyoruz” yazısı astıklarında görüp de bazı günler şairlerin konuk olup şiirlerini müdavimlerine okuduğu, duvarlarından bilumum şairlerden miss gibi şiirlerin okunduğu, çayını kahveni içerken çevredekilerle "cansever’mi döver orhan veli mi?" türünde şiir gibi tartışmalar yapabileceğin şiir namına mübarek bir mekan olarak tasavvur ettiğimiz için puan hanemize -5 puan daha ekleyip kendimizi haftanın doğan bekleriz(doğa bekleriz’in eril kişi modeli) adayı olarak ilan ediyoruz kimseyi bir şey demeye fırsat bırakmadan.

şiir dinletilerine yurtdışında sıklıkla rastlamak mümkün ama nedense ülkede fazla yaygın değil. zaman zaman düzenlenenler de sessiz sedasız olup bitiveriyor. oysa şairinden dinlemek ilginç bir deneyim olabilirdi.

neyse, posta gazetesinin amatör şairlerinin –elif şafak tabiriyle ağızda kekremsi bir tad bırakan- şiirimsi şeylerini okuyup(bu konuda ek$i sozluk’te henüz bir başlık açılmamış olması şaşırtıcı) şiirden kaçabildiğimiz kadar uzağa kaçmak da mümkün ama biz ikimiz ve yanındaki gözlüklü arkadaş gözümüzü, kulağımızı iyi şiir’e, aşağıdaki bu seçkiye vermeyi tercih edelim. belki böylece doğa bekleriz'vari gafımızı unutturabiliriz.

ve anyone'dan ustalara saygı kuşağı

infilak / edip cansever
sibernetik / turgut uyar
sen kuş olursun gidersin bir trenle / cahit zarifoğlu
yalnız / friedrich nietzsche
ne tuhaf / sabahattin kudret aksal
buz gibi / edip cansever
göğe bakma durağı / turgut uyar
misis'te yeni bir mahalle / emin akdamar
yalnızlık kayzer'den daha güçlüdür / cahit koytak
dünya bir yana, sen bir yana / ömer hayyam

ve bazen de saat bok yönünde döner

2006-09-20T23:59:00.000+03:00

dün bir, bugün iki; tanımadığım birileri bana saati sordu. biri sana saati sorarsa bu sana güvendiği anlamına gelir. öyle ya kim sümüklü, paspal, pespaye birine güvenip saati sorar ki? belki saati bile yoktur böylelerinin. aslına bakarsan benim de saatim yok. cep telefonu taşımaya başladıktan sonra saat taşımıyorum. oysa klasik casio marka siyah su geçirmez bir saat taşıdım yıllar boyunca. üstünde yazdığına göre 25 metreye kadar su geçirmezdi. özmichigan’da görüp görebileceğimiz tek su birikintisi büyük mavi leğene doldurduğumuz su olduğu için 25 metre fazla bile gelirdi. o zamanlar ‘ora’larda istisnasız herkes saatini trt’ye göre ayarlardı. o zamanlar sadece trt vardı ve akşam 8 haberleri başlamadan hemen önce saniyeleri diit diit diit diit diyerek selamlayan renkli mi renkli bir saat çıkardı ekrana, herkes ona bakıp ayarlardı saatini. arkadaş meclislerinde saat konusu geçtiğinde “ben trt’ye göre ayarladım” demek etrafındakilerin sesini kısması için yeterliydi. sonra özel kanallar çıktı, düzen bozuldu.

konuyu dağıtmayalım; güvenden söz ediyorduk. televizyon reklamlarında sinir bozucu bir şekilde “ver coşkuyu, ver coşkuyu diyerek yürüyen adam”ı pataklama isteğimizin her geçen saniye kabardığı bu günlerde bir yandan kendimize yeni ekmek kapıları ararken, bir yandan da işimizi devredeceğimiz adaylarla da görüşüyoruz, içimiz dışımız görüş-me oluyor. geçen gün yeni mezun bilgisayar mühendisi ve beden kütle endeksi biraz yükseklerde gezinen ve tecrübesizliği ve kendine güvensizliği her yerinden okunan aday programcı adayı genç kız’da işi kabul etmek için iki ay birlikte çalışma şartını öne sürünce her ne kadar çekici biri olmasak da güven verici bir yüz ifademiz olduğuna kendimizi inandırdık(güven verici bir yüz = +1 puan).

eldeki veriler: yakışıklı olmasak da güven veriyoruz, bu bir teselli olabilir. öte yandan al pacino’da yakışıklı değil ama adamda bir karizma var o biçim. hatta biraz ileri gidersek aynı şeyleri george clooney için de söyleyebiliriz. onlarda eksik olan –tip- mr. little brad pitt’te var(bu mr. little’ın da ilginç bir hikayesi var. bilmeyenler bilenlere sorsun), brad pit’te olmayan –karizma, ruh- da onlarda var. zaten bu iki özelliği tek bir kişide bulmak mümkün değildir. “hem tipim düzgün, hem karizmatiğim” diyen biri paris hilton’un bir senelik seks orucu kadar inandırıcıdır benim için.

elbette tezimizi güçlendirmek için
kral pacino'nun kral pozlarından
birini koymayacaktık buraya.

hatırlayalım; “yakışıklı biri değilim ama aşkın ne olduğunu biliyorum” demişti forrest gump. bu soruyu bir zonta’ya sorduğumuzda “yakışıklı değilim ama bok gibi param var” cevabını alırız. benim cevabım “yakışıklı biri değilim ama yine de yerinde olsam bana evlenme teklif ederdim. ne kaçırdığını bilmiyorsun” olurdu. oha lan sana demiyorum bıyıklı, git işine. evet, birlikte çok şey yaparız, seni kucağıma alır birlikte dere geçeriz. ve daha pek çok şey. %100 satisfaction guaranty anlayacağın. hoşça kal derken bıyık altından gülüyor, esenlikler diliyorum.

günün şarkısı: perudan adam çıkmaz / orçun kunek
günün duası: Allah düşmanımı 1024 k adsl’den sonra 24 k dial-up ile terbiye etmesin. amin.

ortaya karışık

2006-09-19T23:59:00.000+03:00

hadi sıradan vatandaş olmak kolay değil de bu memlekette başbakanın oğlu olmak da kolay değil ki. baksana en ufak bir şeyde “bilal ne yapacak?”, “bize ne önce bilal yapsın”, “bilal gitsin askere”, “bilal niye amerika'da okuyor?”, “benim bilal'im ne olacak?” tepkileri geliyor. sorsanız belki bilal de karşıdır bir şeylere, savaşa, asker göndermeye vs. bir de sanırsın ki bilal en önlere çıksa her şeyde, herkes rahatlayacak, "tamam öyleyse" diyecek.

büyük mağazalarda dolaşırken içeridekilere hitaben yapılan anonsları üstüme alınmam, duymamış gibi yaparım. ve aramızda kalsın içeriye girerken de cep telefonumu cebimden çıkarmam, çaktırmadan kayarak ve ellerim cebimde ıslık çalarak girerim içeri güvenlik kapılarından, oh mis. şimdiye kadar tek bir güvenlikçi bile dönüp bakmadı, durdurmadı, “huob hemşerim nereye gediyon” demedi. devam.

bir de kalabalık yerlerde dolanırken o kalabalıkta fotoğraf çekmeye çalışan birilerini gördüğümde önlerinden geçmem, yaptıkları şeye bir kutsallık, uhrevi(uhrevi ne demek?) bir şeyler addederim(kök ingilizceden: add), rahatsızlık vermemek için ya işlerini bitirmelerini beklerim, ya arkalarından dolanırım. mükemmel ötesi, şüpear anlayışlı biriyim.

bir de vitrininde “bizimle çalışmak ister misiniz?” yazılı ilan levhaları gördüğüm mağazalara gidip “yok kardeşim, istemiyorum ben sizinle çalışmak falan. kaldırın o tabelayı, levhayı neyse adı artık” der, tavrımı koyarım arkamdan bakıp “deli galiba” demelerine aldırış etmeden.

adam gibi "eleman aranıyor" yazmak varken bu yılışıklık niye?

bir de naci hiddet'e özendim, hürriyet gazetesine yorumcu oldum da adiler ikinci yorumumdan sonraki yorumlarıma sansür getirdi. isterdim ki naci hiddet gelsin yazdıklarıma yorum yazsın, beni teselli etsin.

ya onların hiçbiri değil de bi new kids on the block vardı. babamın sayfalardaki fotoğrafları kesip dükkan vitrinine yapıştırdığı blue jean dergisinde görmüştüm, hiç dinlemişliğim de yoktur halbuki. bir nsync olsa, bir backstreet boys olsa neyse de vallahi hiç dinlemedim. nerden de aklıma estiyse.

bir kısım 90'lılar için bugün bir utanç kaynağıdır bu çocuklar.

son olarak öpüyorum hayatım. şaka lan şaka tanımadıklarıma hayatım diyecek kadar cıvıtmadım. dur gitmeden, hayatım dedim de; bak burada daha önce muhtelif defalarda sözünü ettiğim bir kız var ama önce bir reklam arası veriyoruz.

telefonda konuştukları olsun, içeriye biri girsin, mesela simitçi falan bile girse(simitçiyi küçümsediğimden falan değil örnek olsun diye söylüyorum) hayatım, aşkım, bitanem, canım diye hitaplara başlıyor. o an orada olsan benim gibi mide fesadı geçireceğine 1,10 bahse girerim. ilginç ve mide bulandırıcı olan telefonu kapatır kapatmaz aynı kişiye “gerizekalı, salak” diye saydırmaya başlaması. neyse az kaldı, burada biraz daha kalsaydım kadınlardan nefret etmeye başlayacaktım. şimdi bu söylediklerim dedikodu sayılmaz herhalde. bikere beni de tanımıyorsun, sözünü ettiğim kişiyi de tanımıyorsun. sadece bilgin olsun, gerekirse ibret alasın diye söyledim. yoksa senin öyle bir şey yapmayacağını biliyorum. bye.

pisboğaz

2006-09-18T18:49:00.000+03:00

bir kaç sene önceydi; henüz kadıköy'deki balık ekmek tekneleri iki iskele arasına kızarmış balık kokusu yaymaya devam ediyordu.

alternatif istanbul'u ve salaş mekanlarını anlatacağız diye yola birlikte çıktığımız ezgi ve okuldan arkadaşı linda'yla buluşup boğaz sularının dövdüğü teknede sallana sallana söylene söylene ekmek arası balıklarımızı yemiştik.

o gün teknede alternatif istanbul sitesinin nasıl bir şey olacağının yanı sıra o an tanık olduğumuz üzere tekne sahiplerinin kötü muamelesi, küfürbaz olmaları ve gazetelerde okuduğumuz kadarıyla kadıköy'deki balık ekmek teknelerini kaldıracakları hakkında konuştuğumuzu hayal meyal hatırlıyorum.

ve nedendir bilmem o günden beri böyle bir pisboğazlık yapmamıştım.

ta ki birkaç gün önceki eminönü ziyaretinden dönüşte artık benim için bir klasik olduğu üzere vapuru 2-3 dakika farkla kaçırıp beklerken bir şeyler yemek isteyip kıyıya yanaşmış bir şekilde sağa sola sallanan tekneleri görünceye kadar.

hadi dalgalı denizde vapurla birlikte miço'nun da
yalpalamasını anlıyoruz da

gelişigüzel hazırlanıp apartopar elime tutuşturulan yarım ekmek balığı şalgam suyu eşliğinde yemeye çalışırken ağzıma sivri uçlu bir şeylerin battığını ve yemekte olduğum şeyin kılçıklı yarım ekmek balık olduğunu fark ettiğimde de bunun aslında onların kılçıklı olduğunu bilmesi gereken benim mi yoksa kılçıkları ayıklayıp vermesi gereken balıkçıların mı suçu olduğundan emin olamadım.

bu 'abi'ye ne oluyor? her an denize düşecekmiş gibiydi.

kılçıkları küçücük masada bıraktıktan sonra ayağa kalkıp 5 dakika sonra kalkacak vapura doğru ilerlerken genelde soğan sarımsaklı şeyler yemeyen benim soğan kokan bir nefesle yolun kalanında tanıdık bir arkadaşa rastlamaması için temennide bulunurken bir yandan da ölüm denen şeyin anlık olmadığını, geçmişe dair hatırladıklarımızın sayısı artıkça ölüme de bir miktar daha yaklaştığımızı fark ettim, çoğu hayal kırıklıklarından, umutsuz beklemelerden, sorgulamalardan ibaret renksiz, tatsız, tuzsuz geçen zamanlarıma hayıflandım.

şehrin aynaları

2006-09-15T23:59:00.000+03:00

bugünlerde yapılacak en iyi şeylerden biri; kitaplıkta mevcut olmayan bir elif şafak kitabı almak ve evde, otobüste, minübüste, vapurda, parkta vs. okumak.

“birilerinin beni vatan haini ilan edip tüm vatansever türkleri mahkemeye dahil olmaya çağırıyor olması moral bozucu elbette. ama asıl düşündürücü olan bu insanların kendine biçtiği rol, kullandıkları üslup, sözlü ve fiziksel şiddeti bu kadar benimsemiş olmaları. söylemleriyle lince davet ediyorlar. beni de bu söylem kaygılandırıyor. türkiye'de birileri anında vatan haini olarak damgalanıyor ve anında linç edilmek isteniyor. bir sürü yerde böyle olaylar patlak vermeye başladı onun için genelde linç kültüründe ve söyleminde bir artış olduğunu düşünüyorum. asıl kaygı duyduğum hem kendi hem de ülkem adına bu” / elif şafak

"korku ve korkutmak üzerinden siyaset yapıyorlar. ben bu adamların bizi kullandığını düşünüyorum. çünkü asıl hedefleri biz değiliz. asıl hedefleri ab sürecini tırpanlamak" / elif şafak

"eğer 301 böyle uygulanacaksa, bu memlekette ne roman yazılabilir, ne film yapılabilir. her sanatçı yarattığı karakterleri sansürlemek zorunda kalabilir. batı basını söz konusu insanların türkiye'yi temsil ettiğini sanıyor. ben de ısrarla onların azınlıkta olduğunu söylüyorum. türkiye'deki sivil toplum bence çoksesli ama sorun söz konusu insanların sayısal azınlıklarına rağmen seslerinin bu kadar çok çıkıyor ve cüretkâr olmaları. türkiye'deki demokrat kitlenin de aynı cesarete ve direnişe sahip olması gerekiyor.
eğer bu dengelenemezse tamamen bu düşünce manipüle edecek ortalığı. ben de insanlardan bunları kişisel davalar olarak görmemelerini istiyorum. 301'e karşı ortak bir platformda buluşmamız lazım. tek tek dava olarak görmek yerine düşünce özgürlüğü, ifade özgürlüğü olarak görüp kesinlikle destek vermeliyiz." / elif şafak

"bir yazar hakkında roman karakterinin sözleri yüzünden üç yıl hapis istemiyle dava açan ve doğum yapacağı haftaya duruşma koyan bir ülkeye ne dersiniz? olası ab üyesi mi? huhtemelen hayır" / the independent

"avrupa, avrupa fikrini ve kimin avrupalı olduğunu tanımlamaya çalışırken, türkiye de türklüğün ne olduğunu ve türklerin avrupalı sayılmayı isteyip istemediğini tartışıyor." / new york times

yargının değerlendirmelerine sonuna kadar saygılıyız ve yargı önünde kendimizi savunabilecek durumdayız. ancak bu davanın açılmasında şikâyet ve ihbar merci olan büyük hukukçular birliği adlı kuruluşun ve bu kuruluşun sözcülüğünü yapan kemal kerinçsiz adlı şahsın bu davayla ilgili süreci siyasi bir mücadele konusu yaptıklarını görüyoruz. dolayısıyla bizlerde bu davanın hukuki bir dava değil, siyasi kullanım ve şova bir vesile olduğu görüşü hasıl olmuştur / semih sökmen – metis yayınları

mavi ay

2006-09-10T23:59:00.000+03:00

yeni bir kariyer hedefiyle yola çıktığımız şu günlerde elimize geçen her türlü belge, bilgi’yi kamuoyuyla paylaşmaya karar vermiştik.

nitekim falanca gazetenin ik ilavesinin sayfalarında ciddi ilanlar arasına karışmış ilk bakışta dikkatimizi çeken bu ilanı da kendine ‘iş’ arayan herkesin dikkatine sunuyoruz.

artık mavi ay dizisi meraklısı 80’li bir çocuk olarak çocukluk hayallerinden birini gerçekleştirmek isteyenler nereye başvuracaklarını biliyorlar.

maddie hayes’i(cybill shepherd), david addison’u(bruce willis) ve bayan topesto’suyla moonlighting’den esinlendikleri apaçık belli olan bu arkadaşların onlar kadar profesyonel olup olmadıkları hakkında tahmin yapmak için de siteleri ziyaret edilebilir.

hizmet alanları’ndan ‘öğrenci ve genç araştırma’, ‘evlilik öncesi araştırma’ gibi maddeleri görünce oha falan oluyoruz. bununla birlikte ‘olay yeri inceleme ve araştırma’ maddesini görüp ilk etapta tipik bir csi-fikirtepe özentiliği sezilse de ülkedeki yasal mevzuatlardan olay mahallindeki polis arkadaşların “de gedin la işinize” diyerek kendilerini olaya müdahil etmeyeceğini tahmin edebiliyoruz.

‘sahte ve şüpeli evrak araştırma’ maddesindeki şüpeli kelimesini görünce de ilgili dedektiflik bürosunu ciddiye almalı mıyız diye düşünmedik değil.

şşşt, mavi ay’cılar, size diyorum. sıkıysa beni de bulun, deşifre edin;)

p.s(inanamıyorum en sonunda p.s yazabildim. geriye 'hamiş' ve 'yok artık lebron james' diye yazmak kalıyor):

lan olm bunun cv'si mi olur? ne yazılabilir ki böyle bir iş başvurusunun cv'sine?

cv'ye yazmak için öneriler:
kız arkadaşımın hotmail'ini hackledim
sevgilimi başka biriyle bastım.
mavi ay'ın, matlock'ın, san francisco sokaklarının tüm bölümlerini izledim.
q2’nin kim olduğunu biliyorum.

istif®a

2006-09-08T10:59:00.000+03:00

eylül 12, 2006
personel müdürlüğü'ne,

ulan sayın müdürüm,

fi tarihinde başladığım görevimden, fa tarihinde, 4857 sayılı iş kanununun 17. maddesine göre tüm yasal haklarımı alarak ayrılmak istiyorum.

istifamın kabulünü ve gereğinin yapılmasını arz ederim.
sizlere ve filan company'ye gelecekte başarılar diliyorum.

saygılarımla,
falan filan

nihayet aylardır planlayıp da yapamadığımızı yaptık; "patron, iyisiniz, hoşsunuz ama çalışma ortamı bok gibi. artık sizinle çalışmak istemiyorum"un kibarcasını söyledik, sonra gidip istifamızı yazdık.

çok değil, bir bilemedin en fazla iki ay sonra muhtemelen başka bir muhitten bildireceğiz.

bir süre sonra açık ofisin tarafımızca tescilli kaşar kenar mahalle dilberinin gözümüze kulağımıza soktuğu özel hayat saçmalıklarını dinlemek, dedikodularına, ikiyüzlülüklerine katlanmak, ortamdaki diğer bilumum teenager'ların tüm gün internetten gelinlik modeli bakmalarına tanık olmaya, haftalık periyotlarla solaryum salonundan telefonla randevu alma çabalarına, 'boyfrend'leriyle telefondan yaptıkları aleni kavgalarına, müziklerine vesair saçmalıklarına katlanmak zorunda kalmayacağımız için mutluyuz.

gazeteyi elimize aldığımızda spor haberleri ve arka sayfa güzelinden sonraki durağımız sarı sayfalar, bilgisayar başına geçtiğimizdeyse kariyer siteleri yeni sörf alanımız olacak.

her gittiğimiz iş görüşmesinde aynı sorulara aynı cevapları vereceğimizi biliyor olmak ve tüm bu iş arama, görüşme, bulma, başlama, uyum sağlama süreçleri canımızı sıkıyor olsa da yeni bir iş deneyimine hazırız.

bir kaç ay sonra yenibirişyeri ortamında, mesela kafa dengi bir kaç arkadaşla öğle yemeğine giderken merdivenlerde karşılaştığımız güzel gözlü kızın bizi nasıl bir ateşin içine attığını söyleyebilmeyi ümit ediyoruz.

güzel kardeşim, dolaptan siyah takım elbisemi, gömleğimi, kravatımı getirir misin?

şişli taksim

2006-09-07T00:00:00.000+03:00

iş çıkışı yine kendimizi yollara vurduk.

muhitimizden henüz fazla uzaklaşmamıştık ki şişli camii’in arkasındaki parkta bir kalabalık görüp anlam veremediğimiz sesler duyunca oraya doğru yollandık.

ilk gördüğümüzde kilise korosu sandığımız(sorsan britney spears’ın çocukken kilise korosunda şarkı söylediğini bilmesi dışında bir kez bile görmemiştir kilise korosunu bu satırların yazarı) baştan aşağı renkli elbiseler giyinmiş bu yaklaşık bir düzine orta yaş müzik insanlarının icra ettiği müziğe kapıldığımızda da kaydedip daha sonra blogumuzda yayınlamak ve böylece senin gibi gençlerle paylaşmak için bir kameramız olmadığına da ilk kez hayıflandık.

kırmızı puantiyeli elbiseli blogirl’ün bir istanbul misafirliğinde gördüğünü söylediği görme özürlü müzisyenlerden daha profesyonel ve daha hareketli oldukları kesindi. henüz ismini bile bilmediğimiz bu müzik grubu(gogol bordello ve hatta google bordello olmadıkları kesindi)’na ve şişli belediyesi’ne bu güzel açıkhava müzik ziyafeti için içten teşekkürlerimizi iletip rüzgarın sürüklediği yöne doğru devam ediyoruz yolumuza.

her zaman yavaş tempoda yürüyerek ulaştığımız taksim’e bu kez metro nişantaşı durağından gitmeye karar veriyoruz. bitmek bilmeyen merdivenleri inerken her zaman söylediğimiz ve bu yüzden artık bir klasik olan “ulan yürüsek şimdi çoktan varmıştık taksim’e” serzenişinde bulunuyoruz. bir durak sonra inip yaklaşık yarım saat yeraltında yürüdükten sonra(yazar burada edebiyatın abartma özelliğini kullanmıştır) merdivenleri çıkarken kafamızı yukarı kaldırdığımızda rahatlıkla seçebildiğimiz taksim semaları, havanın henüz kararmadığını söylüyordu bizlere.

istiklal’den içeri girip yürümeye başlıyor, james joyce okusan ne yazar, yalnızsın diyenlerin fikrimizi çelmesine izin vermiyor ve en yakın kitapevinden içeriye dalıyoruz.

metin fidan’ın ayrıntılar'ı yokmuş. çıkmak üzereyken cadde kenarındaki pencerenin önünde evindeymişcesine bir rahatlıkla üzerinde eşofmanları, önünde kahvesi olduğu halde kitap okuyan bu hamfendi dikkatimizi çekiyor. elbette sandalyeyi boş bulanlar dizlerini kırıp yan taraftaki cafe’den bir çay söyleyerek keyif çatamıyorlar, promosyon icabı olduğunu anlıyoruz gördüğümüzün ama emin olmak için geri dönüp kitaplardan sorumlu arkadaşa soruyoruz;

“pardon, orada oturan kişi dekor mu”

“reklam için orada, ama dekor değil, kanlı, canlı biri o”

“ah elbette görebiliyorum bunu, emin olmak istedim. teşekkürler.”

deyip çaktırmadan bir poz alıp çıkıyoruz.

aynı kitabı bir yere daha sorup yok cevabı alınca çaresizce işe yarar başka bir şey arıyor gözümüz ve aşağıdaki şeyi buluyoruz:

eylül 2006 basım(daha bir kaç gün) bu nick hornby’nin futbol üzerine son kitabını ilk okuyacak kişilerden biri olmanın vereceği tuhaf(kendini bi bok sanma duygusu diyelim artık) duygudan ziyade nick hornby’nin futbol üzerine neler söyleyebileceğini(oha artık) merak ediyor ve üç günde bu kitabı bitireceğimize dair kendimizle iddiaya giriyoruz.

kızılkaya’lara gitmek üzere hamle yapıp da bereket döner’de karar kılan ve bu kararından pişman olan kaç kişi vardır acaba? en az bir(kendimizden biliyoruz). hele yemeğimizi parmaklarımıza, azıcık elbisemize bulaştırınca bir daha bereket dememek için bu olayı hafızamızın yakın bir kenarında tutmaya karar verdik.

karnımızı da doyurduk, gitmek için hazırız derken az ilerideki bir kalabalık dikkatimizi çekiyor.

kuklasıyla bu adamı görür görmez john malkovich’i saygıyla anımsıyor, taksim’de ilk kez gördüğümüz bu aktiviteyi ve küçük prens’ten, kırmızı başlıklı kız’dan, külkedisi’nden söz eden bu kırmızılı adamı meraklı gözlerle izleyip akabinde gerisin geriye dönüyoruz.

ve akşamüzerinden arta kalanlar:

istiklal’de solaryum yanıklı bir tiki yanındaki arkadaşına söyleniyor:
"yine akşam oldu, yine kırolar doldu"

genç bir delikanlı sinema afişleri önünde film beğendiremediği manitasına söyleniyor:
"kabir azabı yaşatıyorsun bana, kabir"

ruhi bey kılıklı –ve ruhi beyden daha yaşlıca- bir adam kısa boylu, tıknaz bir kadına söyleniyor:
"param olmadığını biliyorsun, öyleyse neden çağırdın beni"

nick hornby "futbol ateşi"nde galiba futbol'un ne olduğunu ilk kez bu denli bir gerçeğe yakınlıkta anlatıyor:
"beni en çok etkileyen şey kalabalık veya yetişkinlerin “ibne” kelimesini başkalarının ayıplamasından korkmadan, canları istediği kadar yüksek sesle bağırma hakkına sahip olması değildi. beni en çok etkileyen, etrafımdaki erkeklerin ne kadar büyük bir kısmının orada olmaktan nefret, kelimenin tam anlamıyla nefret ediyor olduğuydu. bu tabiri kullandıkları yerlere baktığımda, benim gördüğüm kadarıyla o öğleden sonra gerçekleşen hiçbir şey hiç kimseyi memnun etmedi. daha düdük çalar çalmaz öfke kendini gösterdi(gould sen satılmışsın. o satılmış! haftada yüz sterlin mi? haftada yüz sterlin ha! seni seyrettiğim için o parayı bana vermeliler.); oyun devam ettikçe öfke yerini taşkınlığa bıraktı, sonra da suratı asık sessiz bir memnuniyetsizliğe dönüştü. tamam, tamam, ne diyeceğinizi biliyorum. highbury’de başka ne bekleyebilirdim? ama chelsea, tottenham ve rangers’ın da maçlarına gittim ve aynı şeyi gördüm: yani maçın neticesi ne olursa olsun, futbolda yaşanan doğal hal, küskün bir düş kırıklığıdır."

x files, x box

2006-09-05T22:29:00.000+03:00

o kutuyu kim, niye göndermişti,
anyone’ın masasında ne arıyordu,
içinde neler vardı?

sorular, sorular, sorular!

tüm bu soruların cevabını yeryüzünde bilen sadece birkaç kişi vardı ve sırlarını mezara kadar götüreceklerdi.

göndericiye not: gönderin, gördüğün gibi elime ulaştı, çok sevindim, çok teşekkür ediyorum, çooooook sağol ve bu arada seni artık kıskanmıyorum;)

hayat memat meseleleri

2006-09-03T23:59:00.000+03:00

bir öss’yi daha ifa ettik. alışıldık üzere başarılı öğrenciler en yakın ozalitçiden 2,5 liraya dershane logosu bastırılan 5 liralık tişörtlerle(toplam maliyeti 7,5 lira) basın karşısına çıkarıldılar sağında anne/babası, solunda dershane müdürü olmak üzere ama başarısız öğrencisiyle gastecilerin karşısına çıkan tek bir delikanlı dershaneci bile çıkmadı ya, yazıklar olsun.

neden “elimizden geleni yaptık ama öğrenci malsa biz ne yapalım. tüü senin kalıbına” diyerek milyonların karşısında çocuğu azarlayacak ya da “bu çocuk bir eğitim sistemi mağduru olarak sınavda sondan 250. oldu ama iyi bir kişiliği var, ne iş olsa yapar, ben kefilim müdürü olarak” diyecek devrimci birileri çıkmaz, bilinmez. lan(local area network), hişşşt, sana diyorum kime konuşuyoruz, aloo. devrimi pınar altuğ'un bacaklarının arasında arayan; buraya baksana sen bi. gel beraber devrim yapalım beybi.

devrimin de *mına koyduk hep birlikte*
bak bu da bir tür devrimdir aslında.

bu reklamlarda olsun, tv dizileri, filmlerde olsun karakter isimlerinin büyük bir özenle ciks isimler arasından seçilmesine kıl oluyorum. varsa yoksa cenk, kadir, kemal, ferit(hababam sınıfı, neşeli günler vs.), başak, can. turkcell’in son reklamı da öyle; nerde seçme isimler varsa ona sesleniyorlar. karadenizli balıkçıyı çağırırken bile temel reis değil de, ali reis.

“şaban” ancak bir komedi filminde olabiliyor. oysa gayet ciddi bir polisiyede neden “komiser şaban” olmasın? nerede bizim şahize, pakize, şemsihan, ferzende, satılmış, musa, naciye, tayyar. nerede bu memleket evlatları?

hep vurguluyoruz; samimi ol, canımı al.

bu ülkede x files’a konu olacak tek bir esrarengiz olayın olmaması bu ülkedeki herkesin ayıbıdır. bana tek bir gizemli olay gösteremezsiniz, çünkü yok. olsa olsa “uzaylılara taş atan köylüler”imiz çıkar, o da dizinin tek bir bölümünün bile içini doldurmak için yetmez.

yanlış anlama ama ece gürsel ve hilmi şenlendirici o gece ne yapıyordu? deniz akaya sabaha karşı axl rose’un arabasından kavga edip çıkarak nereye gitti? yarasalar gizem özdilli’ye neden saldırdı? doğuş’un gerçek babası kim? gibi topiklerle x files türkiye falan yapamayız. sağlam malzemeyle gel, kralını yapalım.

x files, mulder olmadan bir boka benzemiyor.

x files’ın pilot bölümlerini izlerken fark ettim; dana katherine scully gençliğinde çok güzelmiş be. ayrıca mulder ve scully arasındaki seviyeli birliktelik takdir edilesidir. bizim de bir aliye’miz vardı; "çocuklarım olmadan asla" diyen. o da son zamanlarda medyanın baskısıyla yoldan çıkmıştı(mıydı?).

* küfürlerde, sloganlarda, fotoğraf altlarında cinselliğin ima edilmesi, kullanılması, ön plana çıkarılmasının freudyen açıklaması da bir başka postun konusu olsun.

ihtimaller denizi

2006-08-31T23:59:00.000+03:00

harika bir kompozisyon yakaladığını düşündün, çektin.
istediğin gibi çıkma ihtimali 1/10'dur. bak sonbahar'da gelmiş.

gecenin bir yarısı uykulu gözlerle, terliksiz ve çünkü buzdolabının ışığına güvenmiştin; lambayı yakmadan mutfağa girdin. bir karafatmaya veya hamamböceğine çıplak ayaklarınla basma ihtimali 1/3’tür. inanmıyorsan dene.

karafatmaya bastın, uyku tutmadı. televizyon’u açtın, vakit gece yarısını geçiyor. güzel bir macera filmi vardır, izlemeye başlarsın. derken her macera filminde olduğu üzere esas çocuklar arasında ateşli bir sevişme sahnesine geliyor sıra. tam o esnada, o sahnede odaya baba/anne/abi/kardeş vs.lerden biri, birkaçı giriyor; ne diyebilirsin ki? nasıl açıklayabilirsin bu durumu? kanal değiştirmek istersen iyice çuvallarsın, değiştirmezsen de -anne/baba’nın yanında öyle şeyler izlenir mi? aaa cık cık- ayıp olur. ne yapsan boş. bak dostum bunun bir yanlış anlamaya yol açma ihtimali 1/2'dir.

sabah önceki geceden kalma hafif bir utançla aile bireyleriyle yapılan kahvaltıdan sonra işyerinin yolunu tutarsın. işyerinde hemen yanı başındaki masada yeni başlayan genç ve güzel kız’la öğlene doğru iyi bir diyalog kurarsın. hatta biraz ileri gider ona playlistindeki sezen aksu söylüyor’la başlayıp pinhani’yle biten bir müzik ziyafeti çekersin. oysa ki tüm bunlara karşılık mesai bitiminde genç ve güzel kızımızı almak için erkek arkadaşının(dallama) gelme ihtimali 1/1’dir, tecrübeyle sabittir. zaten iyi park yerleri ve iyi/güzel/hoş kızlar önceden kapılmıştır. bir kişi hariç, o kendini biliyor(isteyen üzerine alınabilir. bak bu kıyağımı da unutma)

o moral bozukluğunu yazın bu son günlerindeki bu güzel havalarından da faydalanmak isteğiyle şişli’den taksim’e kadar yürüyerek geçiştirmek istersin. otobüs durağına vardığında 129K’nın beş dakika önce kalkmış olma ihtimali 2/3’tür. sorarsın orada bekleşen amcalardan birine; “gelir birazdan yeğenim”. “yok dayı bana 18F lazım” dersin: slm. nbr? asl?

ilk kez chat yapıyorsa karşındaki bu yurdum insanı; "asl"nin aleykümselam’ın kısaltması olduğunu düşünecek olma ihtimali 1/3’tür. bu kişi ben değilim, sen de değilsin, geriye bir kişi kalıyor. onu da tanımıyoruz.

saatlerimizi ayarlayalım, yarın saat 15:00’te, haldun taner’de. ben ruhi bey, nasıl olan ruhi bey; beyaz takım elbisem, yakamda kırmızı karanfil olacak. beni hemen tanıma ihtimalin 1/2, muhallebiciye giderken üstümüzden kanatları senin ellerinden bir kuş geçme ihtimali 1/1'dir.

bu yazının gerçek veya kurgu olma ihtimali 1/2'dir.

biterken orçun kunek’ten “hayatım boyunca hiç buruk sevinç yaşamadım, hep normal sevinç yaşadım” çalıyordu.

geyikler, hande yener ve ankara*, **

2006-08-29T01:00:00.000+03:00

sadece kamuflajları giyip bot bağlayan acemi askerlerin bilebileceği bir duygudur; sabahları gün doğmadan uyandırılmak, ortalık temizliğinden sonra çorba niyetine azıcık salça karıştırılmış ılık, sulu bir içecekle kahvaltı yapmak, her an işe yaramaz, önemsiz, eğitime ihtiyacı olan sıradan birileri olduğunuzu hatırlatırcasına azarlayan, emir veren üst rütbelilerin komutasında gün bitene kadar süren eğitimler.

uzun dönem acemi askerler altı hafta süren yemin törenine kadar dışarı çıkamazlar bu yüzden geldiğimizden beri içerideydik. dışarının neye benzediğini, nasıl olduğunu neredeyse unutmuştuk. kışladan içeriye sivil giyimli birinin girdiğini görmek, bazen görüş alanımıza giren çevre yollardan gelip geçen arabalar bir an için nerede olduğumuzu unutturuyordu. ve içeriye girdikten sonra dişi namına tek bir sinek bile görmemiştik.

o gün ankara’nın çok dışındaki o kışladan içeri gireli birkaç hafta olmuştu. eğitime öğle yemeği için ara verilmiş ve o gün bir değişiklik olarak biraz televizyon izlememize izin verilmişti.

tek sıra halinde içeri girdikten sonra beyaz duvara yansıtılmış dev projektör ekrandan o an gördüğüm şey hayatım boyunca unutmamak üzere belleğime kazındı: hande yener birkaç dansçısıyla “bunun adı ayrılık” şarkısını söylüyordu. hande yener onlarca günden sonra gördüğüm ilk kadındı ve bugün playlistimde arada bir çalan hande yener’in hayatıma girmesi böyle olmuştu.

yeni saçın olmamış!

bugün hala hande yener dinliyor olmayı sadece buna bağlamak ne kadar doğru olur, bilemeyiz. belki de bir psikolog buna cevap vermeli ama o ilk karşılaşmanın etkilerini gözardı ettiğimizdeyse; öncelikle mankenlikten bozma, pavyondan gelme şarkıcılarla sezen aksu’nun onlarca konserinde vokalistliğini yapan birini bir tutmak ayıp olur gibime geliyor.

office fantasy! gibi bir klasiğe imza atmış birinin pop kültür’ün kıyısından köşesinden geçen bir şarkıcıya methiyeler düzmesi –bilinçaltından tetikleyen bir şeylerin varlığına rağmen- tuhaf gelebilir ama gerek son ropörtajını okuduğumuzda, gerek deri eldiven isimli şarkısında nazım hikmet’ten ilham aldığını belirtmesiyle bu ilginin pek de boşuna olmadığını söylemek yanlış olmaz.

hele ki ayça şen, nazan öncel gibi dul ve çocuklu sınıfından olduğunu ve geçmişte her dul kadının başına gelen sıkıntıları göğüslediğini öğrendiğimizde ona olan hayranlığımız biraz daha arttı(bu aralar hayatında biri olması erkek hayranları için üzüntü kaynağı olabilir;).

yazıyı bu anının su yüzüne çıkmasına önayak olan blogirl’in sorusuyla bitirelim: o gün orada gördüğün hande yener yerine mesela yıldız tilbe olsaydı ne değişirdi?

bu sorunun cevabını bilmiyor, bilmek de istemiyoruz;) bildiğimiz tek şey bir şekilde hayatımızda yer alan alışkanlıklar, davranışlar, kişiler bazen anlam veremesek de sebepsiz yer almıyor.

bulursanız kaçırmayın
sen yoluna ben yoluma
bunun adı ayrılık

anyonaim dilmener

*geçenlerde bir blog kardeşi ile “çet” yaparken konu dönüp dolaşıp hande yener’e geldi ve ansızın bilinçaltımın derinliklerinden kopup gelen anılar bir sinema filmi havasında 5-6 sene öncesinin ankara’sını ve hande yener’i tekrar hatırlamamı sağladı. bu yazı o günkü flashback’in ürünüdür.

** henüz ortaokulun ilk seneleri, biz henüz doğru dürüst türkçe bilmeyen, konuşamayan çocuklarken türkçe dersinde o yaşta bir çocuğun anlamakta zorlanabileceği bir kitaptan bazı bölümler okumuştu sevgili türkçe ‘örtmen’imiz. çok sonradan öğrendiğime göre kitap, nursel duruel’in geyikler, annem ve almanya’sıydı. 83 sait faik hikaye ödülünü kazandığına göre iyi bir kitap olduğuna eminim ama o günleri tekrar hatırlamak istemediğimden olsa gerek bir daha okumadım. yine de bir gün, ansızın kitap ismine benzer bir post başlığıyla suyüzüne çıkacağını tahmin etmemiştim. kitaptan küçük bir bölümü buradan okuyabilirsin.

ghost

2006-08-28T23:59:00.000+03:00

çok tuhaf, x files mı, beşinci boyut mu desem, lost mu, ghost mu desem. ne desem bilmem.

aşağıdaki yazıyı geçen sene bu vakitlerde, eylül’den önceki gün otobüs durağında görüp de eski bir hikayenin esas kızına benzettiğim birini gördüğümde yazmıştım.

aradan tam bir sene geçti. bugün aynı kişiyi aynı yerde bir kez daha gördüm. kendisini fark etmemle gözden kaçırmam bir oldu, bu kez hangi yöne gittiğini bile göremedim.

böyle şeyler sadece filmlerde olur sanıyordum ama galiba o gördüğüm, kanlı canlı biri değil, durağın karşısındaki parkın hayaletiydi. her sene aynı zamanlarda ortaya çıkıp, bir kez göründükten sonra sonraki sonbahar’a kadar ortadan kaybolacaktı.

***

eylül

son duraktan önceki duraktan hareket ettiğinde otobüs, en sonda tek ayağının üstünde duran, çok fazla renk içeren kumaştan yapılmış -basma mı diyorlar- elbise giymiş bir kıza takılıyor gözüm. filiz'e ne kadar da benziyor. aynı yüz ifadesi, her an ağlayacakmış gibi duran gözler, sol ve sağ yanağının kenarından aşağı doğru inen dümdüz, simsiyah saçlar.

biraz fazla dikkatli bakmış olmalıyım ki, ona baktığımı fark etti. neyse ki son durağa gelmiştik. benden önce indi ve kendine doğru gelen arabaların ışıklarının aydınlattığı yoldan aşağıya doğru inerek gözden kayboldu.

acelesi neydi bilmiyorum oysa..., neyse...

İşte Any! Ya da adı herneyse. Okuyun

2006-08-27T22:24:00.000+03:00

bir blogger kardeşimiz any'lerden korunmanın yollarını anlatmış. yazı bir hayli ilgimi çekti. fakat aynı gün anlayamadığım bir nedenden ötürü kaldırmış. yazıyı çok büyük bir tesadüf eseri fark ettim. söz konusu yazıyı yazan kişiyi tanımam ama yazdıklarının arkasında durmasını isterdim. "Any yi şahsen tanımıyorum, ama yazdıklarıyla tanımış kadar oluyorum" derken büyük ihtimalle benden sözediyordu ama korkmasına, çekinmesine gerek yoktu. mahkemeyle işim olmaz, gerekirse kendimi kendi kelimelerimle savunabilirim, arabayı evinin önüne çekip kapısını da çalmazdım niye yazdın bunları diye.

yazdıklarımı hiç kimse okumasın deseydim 6 ortalı bir harita metot defterine yazardım, buraya yazıyorsam da bu birileriyle paylaşmak içindir. çevremde beni yalayacak tipler görmek yerine "bok gibi yazıyorsun" diyecek, dürüstçe düşüncelerini ifade edecek birilerini tercih ettiğim için de umuma açık bu mekana biri gelip de -küfür içermediği sürece- koyduğum bir fotoğrafı, yazdığım bir yazıyı iyi kötü eleştirdiğinde köpürmem.

her neyse, dediğim gibi farklı açılardan yazdıklarıma dışarıdan bakıldığında nasıl algılanabileceğini bana göstermesi açısından ilgi çekici. okuyun, ibret alın, korunun anyone ve onun gibilerinden.

not: bu arada yazı bana ait değil fakat beni ilgilendirdiği için noktasına virgülüne dokunmadan buraya koymakta sakınca görmedim. yine yazı kendisine ait olduğu için kaldırmamı isterse kaldırabilirim.

***

[ tekrar düşündüm ve onca delile rağmen yazıda benden sözedildiğine dair yeteri kadar kanıt olmadığına kanaat getirdim. emin olana kadar yazıyı kendim için yazdığım şiirle değiştirdim. bugünlerde herşeyden kıl kapıyorum. deli miyim neyim?]

anyone kaka adam

anyone kaka adam
kaka adam anyone
anyone kaka adam
kaka adam anyone

anyone kaka adam
kaka adam anyone
anyone kaka adam
kaka adam anyone

sad clown*

2006-08-25T23:59:00.000+03:00

nedense ben hiç inanamadım onlara. her zaman adına "yaşam enerjisi" dediğimiz şeyle dolaşanlara. her gittiği yere güneş götürmek. mümkün mü?

izleyicilerini güldüren palyaçolar, herkes gittikten sonra odalarına çekilip maskelerini çıkardıktan bakarız ve görürüz ki kurumuş bir kaç damla gözyaşı var çapaklarında. o an anlarız ki hiç bir şey göründüğü gibi değilmiş, küçük bir ayrıntı görünen bütünün resmini baştan çizermiş.

güneş doğuyorsa batacaktır da. ışık ve mutluluk daim değil hayatta ve bir sebep yoksa gülmek için, mutlu olmak için zorlamak dürüstçe değil, sırıtır ve inandırıcı olmaz. yoksa her sabaha güneşle uyanmak beklentisi mi mutsuz eden?

bazı sabahlar kapkara bulutlarla gelirdi; şemsiyemizi alır, yola öyle çıkardık.

*içten saygılarımla son yazınıza yorum niyetine bir post sn. gaia;)

feyşın moda evi

2006-08-22T23:59:00.000+03:00

an itibariyle türkiye'nin antikahraman konseptli ilk cafe press ürününü tasarlamış olduk.

sezonun bitmekte olması nedeniyle bu nadide eseri gelecek sezondan itibaren sokakta, caddede, yürürken farkedilmek, parmakla gösterilmek isteyen gençlerin sırtında görebilmeyi ümit ediyoruz.

böylece moda alanında da iddialı olduğumuzu belirtmek istedik. buradan modacı blogirl'lere de göz kırpıyoruz; öyle moda okumakla olmuyor bu işler;)

hayırlı işler.

bugün bir şey yaptım

2006-08-20T23:59:00.000+03:00

barisarockfestival-subscribe@yahoogroups.com mail adresine boş bir mail gönderdim, barışarock haberleşme grubuna üye oldum, bana aşağıdaki metni gönderdiler.

welcome to barisarockfestival

barışarock festival iletişim grubuna hoş geldiniz...

biliyorsunuz, barışarock sadece bir konser değil, bir festival, bir eylem.

sahnede müzik varken, alanda yapılacak tiyatro, sinema, söyleşilerle derdi olan ve ifade etmek isteyenler için bir kürsü...

barışarock, gönüllüler tarafından örgütleniyor. kararlarımızı toplantılarda ve uzlaşarak alıyoruz. birbirimizi ikna ederek ilerliyoruz. bütün eylemciler (aktivist) eşit söz hakkına sahip, dileyen katılabiliyor.

katılımlarımız bireysel. herhangi bir kurum-örgüt temsiliyeti üzerinden yürümüyoruz. karşı olduklarımıza karşı olanlarla, bir eylemi birlikte hayata geçirmek istiyoruz...

şimdi yaz sonundaki bu büyük eyleme hazırlanmak gerek. müziği alıp satmayanlar, müziği yapanlarla birlikte, barış isteyenler, başka bir dünyaya çapkınca göz kırpanlar, arsız muhalifler, biz yaramaz çocuklar festivalimizde bir araya geliyoruz. hadi gelin buluşalım...

web: http://www.barisarock.org
msn: msn@barisarock.org (mail adresi degildir mail atmayiniz)

iletişim grubumuza hoş geldiniz...

sonra sitelerini gezdim. bir msn buddy'si vardı, ekledim listeme. oradaki msn adresi böyle 24 saat açık kız msn'si türünden bir msn adresi değil, yanlış anlama olmasın.

iyi arkadaşlar, memleket, dünya meselelerine kafa yoruyorlar. yan tarafa da bir bannerlarını koydum ayıp olmasın diye, festival bitince kaldıracağım tabi.

darbe'yi, gül kendine'yi, sevda çiçeği'ni, aşk içinde'yi, uyan'ı, cambaz'ı mor ve ötesi'yle, hele bi gel'i, dön bak dünyaya'yı pinhan'larla festival alanında söylemek nasıl bir şey, öğrenebilecek miyiz acaba?

ve melankoli

2006-08-19T23:59:00.000+03:00

iki hafta kaldı,

sonra bu sonbahar kalbimiz çok acıyacak yine.

bak daha şimdiden…

şşşt, yanlış anladın sen beni. gelsene şöyle yanıma bi, bak vallahi bir şey yapmayacağım

2006-08-17T23:59:00.000+03:00

“bize de kızdın mı?” diye yazdı soğuk, tedirgin bir instant message tonuyla msn’in öbür ucundaki buddy. bir instant message sorusu olmasına rağmen o cümlede sanki binlerce voltluk elektrik yükünü içeren gerilim vardı ve bu beni birkaç saniyeliğine bile olsa ekrana çivilemek için yetmişti.

kendime gelir gelmez “n’aapmışım ben, bir canavar yaratmışım” diye söylendim ensemi kaşıyarak. zaten sevdiğimiz mekanların sahiplerinin bu sıralar asabi olduğumuzu ima etmelerinden ters giden bir şeyler olduğunu anlamalıydık.

“hayır, ne alakası var” diye yazdım ve send butonuna tıkladım.

nihayetinde msn conversation’un devamında karşı taraftaki buddy’yi zararsız bir tip olduğumuza inandırmışık.

ama iş bununla bitmeyecekti.

ortalık soğumaya yüz tutmuşken sarı saçlı, mavi gözlü q2 rumuzlu blogger türkiye’nin öbür ucundan blogs wars filminin çıkan kısmının özeti’ni anlattığı mahkemelik bloggerlar başlıklı yazısında bahse konu yazılardan bazı cümleleri cımbızla çekip sunarak yeni polemikleri bekler olması bir yana beni de sağa sola göndermelerde bulunmakla itham etmişti.

alakası yok! alakası yok!

üstelik bu satırları okuyanlar bilmelidirler ki; bir loser, bir disconnectus erectus olan, elindeki tek silahı kelimeleri olan o ben ki yeri geldiğinde dünya barışı için elinden geleni de ardına koymamıştır(şekil a).

şekil a-) fotoğrafta george w. bullshit ile "mars’a nasıl demokrasi
götürebiliriz?" konulu güvenlik toplantısındayken.

peki madem o kadar kötüysem bunlar ne:

geçen gün otobüste gördüğüm yaşlı teyzeye yer verdim,
bu sabah işyerinde gördüğüm ve henüz adını bile bilmediğim part time çalışan güzel kıza günaydın dedim,
kardeşimi lunaparka götürdüm,
geçen akşam taksim dönüşü akm’nin karşısında “arkadaşımla bostancı’ya gideceğiz ama hiç paramız yok” deyip para isteyen gence para verdim(nedense hep orada karşıma çıkıyorlar. geçen seneden beri orada karşıma çıkıp para isteyenler üç etti).

tamam, biraz ukalayım(ama tedavi oluyorum), lafımı esirgemem ama iyi niyetliyim. öyle ki bu mekana george w. bullshit bile gelse, onu da içeri alır “şu köşede takılabilirsin, tuvalet koridorun öteki ucunda, buzdolabı şurada, duracaksan edebinle dur, fazla ses çıkarma” der, iyi bir ev sahipliği örneği sergilerim.

neyse, ben artık bu konuyu unutmak, yeni polemiklere yelken açmak istiyorum, barış, peace.

biterken la la si do do si la sol fa fa sol la sol fa la çalıyordu.

hayat ne tuhaf

2006-08-16T23:59:00.000+03:00

oturduğu sandalyeden hafifçe doğruldu, gözlerinin içiyle gülümseyerek bana baktı ve "2.5 yıldan sonra bir işim olduğu için çok mutluyum" dedi.

"bir işim olduğu için bu kadar mutlu olacağımı hiç düşünmezdim ama bugün 2.5 yıldan sonra ilk kez çalışıyorum ve çok mutluyum" diye ekledi.

konuşurken yüzüne yayılan gülümsemeden doğru söylediğini anlayabilirdin.

bilgi girişi için gereken elemanlardan ikisinin özürlü kontenjanından olmasına karar verilmişti ve bu iki kişi bu sabah şirkette işe başlamıştı.

biri koltuk değnekleriyle yürüyebiliyordu, diğerinin omuz kısmında bir sorun vardı, kollarını rahatlıkla hareket ettiremiyordu ama ellerini kullanabiliyordu.

"2.5 yıl önce ne iş yapıyordun" diye sordum.

"elektrikçi dükkanım vardı, kaza geçirdim, böyle oldum".

"geçmiş olsun"

"çok mutluyum"

geçen seneden beri ufak tefek sorunlar nedeniyle beş kez iş değiştirmiş ve son işinden de ayrılmak üzere olan biri olarak sırf bir işi var diye bu denli mutlu olan biriyle karşılaşmak beni bir hayli şaşırtmış, biraz da utandırmıştı.

bir insanı bir iş sahibi olmak mutlu edebiliyorken, bir diğerine dünyaları versen tatmin olamayacak bir hırs esir edebiliyor.

hayat ne tuhaf işte, herkesin ayrı bir dünyası, ayrı bir hikayesi var ve bazen bunlara kulak kabartmak, dinlemek, anlamaya çalışmak beni oturduğum yerden alıp başka hayatlara, başka dünyalara götürüyor.

bundan korkmamam, kaçmamam gerek çünkü bir gün sıra bana geldiğinde hikayemi anlatacak kimseyi bulamayabilirim ve daha da önemlisi birinin kendilerine kulak kabartmasına ihtiyaçları var.

what's goin' on bloglar alemi

2006-08-14T23:59:00.000+03:00

daha dün, henüz kısa pantolonlarımız, yeni yeni terlemeye yüz tutmuş bıyıklarımızla msn messenger'den kestirmeden ulaştığımız msn space'lerimizde yazar, çizer, dolanırken nasıl da bir heyecan kaplamıştı içimizi. sonra o heyecan büyüyüp, büyüyüp ve büyüyüp, büyüyüp, büyüyüp fotoğraf albümü olarak kullanılsa daha işlevsel olacak msn space'e sığamaz olunca, ani bir kararla mekan değiştirmiştik.

artık

şimdi blogger olduk,
blogrolları doldurduk,
sevinçliyiz hepimiz,
yaşasın blogumuz.

şarkısını biz de söylüyorduk.

fakat bir kere kader ağlarımızı örmeye görsündü; bu sevinç uzun sürmemiş ve bir süre sonra bilinçaltımızın kapılarının zilini çalıp kaçan, rahatsız eden ne? kim? olduğunu anlayamadığımız birşeyler peydah olmuştu.

zamanında taksicilerle ilgili sözlerine kendimizce kızdığımız(bkz: fare dağa kızmış, dağın haberi olmamış) ve sonra buralardaki pek çok kişiden samimi olduğuna kanaat getirdiğimiz bu alemlerin piri mtlda hanım(umarız bu sözlerimize kızmaz) da "internet çok pis kokuyor. bloglarda herkes birbirine yavşıyor, herkes birbiriyle sevişiyor" deyip bir süre uzaklaşınca "neler oluyor, kim kiminle sevişiyor, bizim niye haberimiz yok, dördüncü lazım mı? okey'e yani" dedik, neler olup bittiğini anlamak için de her zamankinden biraz fazla göz, kulak kabarttık ortalığa ve anladık ki hakikaten öyleymiş, hepimiz aynı yolun yolcusuymuşuz, tribünlere oynuyormuşuz, bir alkış, bir alkış bekliyormuşuz. yazdıkça yazmışız, yazdıkça azmışız, kelimelerimizin sırtına basıp yukarılara çıkmışız, ama sonra bir gün birden aşağıya bakmışız ki, yediğimiz naneleri görmüşüz; meğer artık kendimiz için yazmayı unutmuşuz, başkaları ne der diye kelimelerimizin sivri uçlarını törpülemişiz, aldığımız hit, commentlarımız kadar olmuşuz, konuşmuşuz, birbirimizi habire yalamışız durmuşuz.

hani dirseğimizi yalamamız imkansızdı?

herkese açık mekanlarımıza gizlediğimiz yüzümüzle yoruma açık yazılar yazmış, fotoğraflar koymuşuz ve sonra biri beğenmeyip bir kaç laf ettiğinde de gak ve guk diyerek avukatlarımıza talimatlar vermişiz. sonra bu tartışmaya okuyucu olarak katılmış ve yorumlarımızda bahse konu olan yazıyı okumadan, yazanın kim olduğunu bilmeden ağzımıza geleni söylemişiz. sonra saygı göstermek ve kayıtsız kalmak arasındaki farkı bilmemişiz ve kimse sevmek zorunda değil ama saygı göstermek zorunda demişiz.

hadi ya?

tamam, burda duralım. that's enough. stop.

buraya kadar pek çooooook kişinin tepkisini çekme ve hatta "lütfen sağ taraftan ismimin olduğu linki siler misiniz?" diyecek birilerinin de çıkabilecek olma ihtimalini de gözönüne alarak geldik. şimdilik bu kadar yeter, uzatıp daha fazla tepki çekmeyelim. hem bana ne tüm bunlardan. beğenmiyorsam çeker giderim buralardan, kalbim kadar beyaz(kalbimiz kırmızı değil miydi?) harita metod defterine yazarım bundan sonra. anyway, relax, be quiet, change topic.

ya o değil de bu aralar dünyayı burnum veya yere paralel başka bir organımla(arak: cem yılmaz/bir tat bir doku) anlatmak şeklinde bir projem var, sponsor bulursam hayata geçireceğim. isteyen okur, istemeyen okumaz. gerçi o zaman da içerik ve görsel materyaller nedeniyle 18+ olacak, şimdiden uyarayım.

yazıyı yazıp publish butonuna tıkladığımda söyleyeceklerim bitmiştir. bir süredir dikkatli gözlerden kaçmadığı üzere falanca kişi: diye başlayarak her yorum yazana cevap vermiyorum, bundan sonra da sonunda ? işareti olan cümleler kuranlara, konuyu başka mecralara çekebilecek, yeni açılımlar getirebileceklere veya günümdeysem, sağ tarafımdan kalkmışsam herkese karşılık vereceğim(silenzio haklıymış; mr. anyone dahil her yoruma @falanca diyerek karşılık verenlerin hepsi şovmenmiş).

bu, yazdıklarımla -gerçekten- ilgilenen birileri olduğunda ve bunu belli ettiğinde hoşuma gitmediği anlamına gelmiyor. yorumlar samimi olduktan sonra "bok gibi yazıyorsun, üstelik oraya koyduğun fotoğraf çok çirkin" şeklinde yorumlar dahil her türlü yoruma da açıktır yazdıklarım. yine de yazar/okur arasındaki ilişkiyi ısrarla devam ettirmek ve hatta daha üst katmanlara taşımak istersen profilden görebileceğin mail/msn adreslerinden ulaşabilir, ilan-ı aşk edebilirsin bana.

aşkım çok öpüyorum seni.

[not(18 ağustos): bu postu okuyanlar bunu da okudular. böylece puzzle'ın eksik parçaları da tamamlanmış oldu.]

ay, me!*

2006-08-11T23:59:00.000+03:00

mağrur, gururlu, etkileyici duruşu
seni yanıltmasın. o aslında bir
sahtekar, adi kahramanın teki

ben hayatım boyunca en büyük hayalkırıklığımı kurabiye canavarı'nın kurabiyeleri aslında yemediğini, çaktırmadan yere attığını öğrendiğimde yaşadım(kaynak: cornelius'un eski bir postu). çocukluğumun kahramanı aslında bir sahtekarmış. bu nasıl bir dünya böyle; hadi süpermen neyse de bir kurabiye canavarı bile yokmuş aslında.

ben hiçbir şeyden korkmadım gotik kızlardan korktuğum kadar.

ben hapşırıp çevredekiler çok yaşa dedikten sonra ikinci kez, bazen abartıp üçüncü kez hapşırıyorum ve her seferinde tekrar çok yaşa diyorlar. öyle anlarda yerin dibine girsem yeridir. böyle sanki bir rahatsızlık hissi vermiş gibi hissediyorum. sanki onlara zorla çok yaşa dedirtiyormuşum gibi, sanki biri çıkıp "çok yaşa be" veya "yeter artık, işimiz gücümüz var, çok yaşa ulan" diyecekmiş gibi. hapşırınca çok yaşa demenin ne kadar gereksiz ve saçma olduğu da ayrı bir postun konusu.

bende son günlerde tuhaf bir dışavurum isteği belirdi. ilginç bir şekilde, sağda solda gördüğüm herkese, herşeye elimi kolumu sallayıp rap yaparak karşılık vermek istiyorum. hani neredeyse biri "pardon saatiniz kaç" diye sorsa uygun kelimeleri bulup taramalı tüfek gibi karşılık vereceğim. böyle mesaj kaygılı tişört giyerek tatmin edebileceğim bir duygu değil bu, bir şekilde üstesinden gelmeliyim. asla rap yapamayacağımı da az önce aynanın karşısına geçerek sizdeyedekoyuncuvarsabendebolcakelimevarvesizdemermivarsa bendebolcacümlevargidipyatınkiburasıdarsıkışmayınben üsküdardayımararsanızbulursunuzbelanızıvecezanızı demeye çalışırken dilimin dönmemesinden anladım. ama görünen o ki bir süre sonra duygularımı bol küfürlü şarkı sözleriyle ifade edeceğim.

ben ne olur ne olmaz diye akbil'ine bin ytl'lik(1.000.000.000 tl) kontür dolduranlarla aynı ülkede yaşıyor olabilirim. bence bu ismail yk'nın 300.000(yazıyla üçyüzbin) satmasından daha feci bir durum. sırf bu bile bu memleketten gitmek için bahane olabilir.

ben kolay kazandığımdan mıdır nedir paranın değerini bilmiyorum bu yüzden de kolay harcıyorum. ve şiddetle öğrenmeye ihtiyacım var. bir kaç günlüğüne güneşin altında taş kırarak, inşaatlarda çalışarak değerini öğrenebilirim sanki. ya da bilen biri varsa bana anlatsın.

ben üzerinde tony montana yazan kahverengi bir tişört aldım collezione'dan. bir yerde rastlarsan duruma göre -bir süre sonra tek taş yüzük istemeyeceksen- asılabilir, okeye dördüncü olmak hariç bilardo, halı saha maçı, mangal gibi her türlü etkinliğe çağırabilirsin988988*88/8888888889(bu postu yazıp bir yandan da burnumu karıştırırken klavye numaratörü arasına bir şeyler düştü, çıkarmak için uğraşırken oldu bu numaralar, öylece bıraktım doğal ve samimi olmak adına. içinden pasaklının tekisin dediğini biliyorum).

*in memory of romantovski

sokak ve müzik

2006-08-09T23:59:00.000+03:00

istiklal’de yürürken herhangi bir yerde ve herhangi bir zamanda sağa, sola, yukarı, aşağı bak; şanslıysan en fazla yüz metrelik bir mesafede onları göreceksin.

bir köşeye birkaç kişilik grup halinde oturmuş, bir süre önce ara verdikleri sokak performansına devam etmek için biraz zaman geçmesini bekliyorlardır. ee tabi sürekli çalmak olmaz.

utanma, çekinme. yanlarına yaklaş sanki yıllardır tanıdığın, bildiğin bir müzik grubuymuş gibi. önlerindeki ismini bilmediğin enstrümanlara bak, elemanlara, üstlerindeki o sokak müzisyenlerine özgü elbiselerine bak.

sonra meraklı kalabalık yeteri kadar olunca ara verdikleri performanslarına kaldıkları yerden devam edecekler.

bir köşede boş bir yer bulursan oturup izlemeden, dinlemeden önce istersen cebindeki bozukluklardan bir kısmını sokak konseri bedeli olarak önlerindeki kutuya takdim edersen iyi olur.

ben öyle yaptım.

sokak konseri bitti, kulağımdaki müziğe, şahit olduğum aşağıdaki diyaloğu da ekledim ve yoluma devam ettim.

izleyici kız: pardon o çaldığınız şeyin ismi nedir?
eleman: bişey bişey(ismini söyledi de unuttum)
izleyici kız: çaldığınız nedir? hangi tempoda, ne çalıyorsunuz?
eleman: doğaçlama çalıyoruz.

yedim/içtim/sıçtım temalı bir post yaratma denemesi

2006-08-08T23:59:00.000+03:00

"bir blogger daha nereye kadar gidebilir ki" diye sorduk ve öğrenmek için yola koyulduk.

yedik: etleri iri iri kesilmiş iskender midemize oturdu.

içtik: imaj hiçbir şeydir

sıçtık: sifonu çekmeyi ve elimizi sabunlu suyla yıkamayı ihmal etmedik(sosyal mesaj verme kaygılı not).

sonra yıllardır güneş yüzü görmemiş neredeyse peynir gibi beyaz kıllı bacaklarımızı, mantarlı-nasırlı ayaklarımızı güneşe doğru uzattık, ayak fetişistleri için de fotoğrafını çektik.(yalan. google’da bulamadık, flickr’dan aldık)

yedim içtim, sıçtım, tükettim konseptli, şişkin ego'lu mekanları sevmeyiz ve önünden de geçmeyiz. sloganımız; “we don’t care and we don’t care who cares”dir de gereksiz yere sataşıp ucuz kahramanlar yaratmaya da gerek yoktur. görmezden gelmek, işimize bakmak, passive kalmaktır en iyisi.

bu postu zamanın ötesine gönderelim diyenlere “hayhay” deriz ki biz zaten “gönderme”leri ve “ironi”yi severiz.

yazı biterken ceza söylüyordu:

siz hızını alamamış bir geminin tayfasısınız
siz eşek arısının da beteri portakalda bakteri misiniz?
bu dünya terse dönse belki sizle barışırız
bu çok zor ihtimaldir boş bir kitabın sayfalarısınız
(it dalaşı )

and the oscar goes to...

2006-08-05T13:45:00.000+03:00

türkiye'nin, belki de dünyanın ilk kişisel(kurumsal olanını focus dergisi düzenlemişti) sinema konulu blog yarışmasına iki haftada gelen 1254 e-posta'yı tasnif etmek için beşiktaş amele pazarından iki amele tuttuk, bir hafta boyunca harala gürele çalıştık ve zor bir değerlendirme süreci sonunda ipi göğüsleyen kişiyi belirledik

demek isterdik ama bu yarışmaya sadece 2, rakamla "iki", susam sokağı dilinden konuşmak gerekirse; "biir, ikii. iki harika kişi" katıldı koskocaman 15 gün boyunca.

her ne kadar sorular zor olsa da ve 2. soruda sorduğumuz cevabı ennio morriconne'nin bir zamanlar amerika olan film müziğini indirenlerin sayısı 15'e ulaştıysa da cevapları gönderen sadece 2 kişiydi.

soru ve cevaplarına buradan ulaşılabilecek bu yarışmanın galibi 53 puanla, ilgi çekici saç stiliyle genç -blogger- kızların hayranlığını kazanan(biraz magazin katalım) ankaralı bloggerlar'dan tirtfahrettin, ne alırsan bir milyon müessesinin jpeg müdürü izel kanka'nın deyimiyle tirtfahrettingiller oldu. kendisini kutluyoruz.

bu bir hayli çekişmeli(!) geçen yarışmaya istanbul'dan katılan la-mer zorlu bir mücadeleden sonra tirtfahrettin'in ardından ikincilik kürsüsündeki yerini aldı(28 puan). kendisini de kutluyoruz. kitapları veya kendisinin kazanması durumunda -muhtemelen- seçeceği dvd'yi kazanamadığı için üzüldük ama teselli ikramiyesi olarak bir haftasonu yolu kadıköy'e düşerse flickr'ında iştahla baktığmız o leziz tatlılardan ısmarlayabiliriz.

mis gibi kitapları okumadan, içini açıp
bakmadan kargoya verince içimiz gitti

ödül alışverişi ve posta

iş çıkışı kitapları almak için en uygun yerin akmar çevresi olacağını düşünerek taksim/beşiktaş üzerinden vapurla kadıköy'e gitmek üzere yola çıkmış olsak da yol ortasında kızılkayalar ıslak hamburger aşermemiz nedeniyle zorunlu olarak taksim'de işimizi görmemiz gerekti.

mephisto'dan üstelik pek çok yerde %20, %30 indirim olmasına ve blogumuzda reklamlarını yapacak olmamıza rağmen %0 indirimle aldığımız kitapları kargoya vermek üzere ertesi gün kargo şubesinin yolunu tuttuk.

kitapları, göndericisi nick hornby olarak paketleyip fatura işlemleri için bilgisayar başında geçtiğimizde, faturamızı kesmekte olan genç ve güzel hanım kızımız'ın suratına yayılan gülümsemeye tanık olduk ve hemen akabinde "nick hornby siz misiniz?" sorusuna muhatap olduk. "hayır, biz değiliz, bir arkadaş" diye yanıtladık, geri kalan prosedürleri de tamamlayıp bir dahaki sefere lost ilk iki sezon korsan dvd seti, 30 gb'lık ipod, kasetçalar(kaset çalanlardan), cep telefonu kılıfı, bir koli eti cin/browni vs. ödüllü yarışmayı bir başka blogger'ın düzenlemesi temennisiyle işimize gücümüze baktık.

bu arada galiba artık izel kanka'nın kim olduğunu biliyoruz, az sooooora(şaka lan şaka, açıklamayacağım;)).

screen saver

2006-08-02T23:59:00.000+03:00

bu reklamcıların durduk yerde hastalık uydurmasına ne demeli? sindirim sorunları olanlar için(biz o sindirim sorunlarının ne olduğunu çok iyi biliriz) yovita, movita icat ettikleri yetmiyormuş gibi şimdi de kolesterolü düşürdüğünü iddia ettikleri kalbim benecol dedikleri bir iksir(!)'i çıkardılar piyasaya. "sağda solda, olmadık yerde osuruyorsunuz. ayrıca 10 merdiven basamağı çıkarken bile kalbi tekleyen lanet olası obezlersiniz" demeye getiriyorlar lafı . bu adamlar doğru mu söylüyor diyen bir allahın kulu/derneği/değneği yok. serbest piyasa ekonomisi dedikleri bu olsa gerek. kalbim benacol mü? ne kalbimde, ne s***mde.

casper'ın her şeyden iki tane isteyen şımarık genç yönetici konseptli bir dizüstü bilgisayar reklamı var son günlerde. aptalca bir senaryosu ve elbette hiç inandırıcı olamayacak şekillerde iki saati, her sabah aynı anda iki bardaktan meyve suyu içmesi, kapının önünde bekleyen iki arabası, aynı elbiseleri giymiş tek yumurta ikizlerinden iki sekreteri olan birinin tek çekirdekli bir dizüstü bilgisayarı olması düşünülemezdi ve elbette bizim zeki reklam ajansı senaryo yazarlarımız bu herşeyden iki tane isteyen genç yöneticimize casper'ın çift çekirdekli bilgisayarını layık görüyorlar. buraya kadar her şeyi sineye çekebiliriz ama geçen gün dikkatimi çeken çok küçük bir ayrıntı yakaladım. bak anlatayım;

reklam filmi ilk gösterime girdiğinde; patron bozuntumuzun reklamın sonlarına doğru masasında otururken başını kaldırıp kapıdan gelen kişiye doğru baktığını, sonraki sahnede ise muhtemelen sevgilisi olan bu ikinci kadına(konsept gereği herşeyden ikişer tane olacak ya) sarıldığını parlak zemindeki gölgelerden görebiliyorduk(sevgilisi olmalıydı çünkü eşini evde bırakmıştı). ve fakat aynı sahne sonraki günlerde ya rtük hattına gelen şikayetlerden ya da firmanın halkla ilişkiler müdiresi böyle aykırı ve yanlış mesaj veren bir sahneyle firmanın kurumsal kültürünü halkın karşısına çıkarmak istemediğinden olsa gerek çıkarıldı. şimdi patronumuz sadece aval aval kapıdan gelen kişiye doğru bakıyor ve sonraki sahne kesildiği için reklamın son bölümünün esprisi anlaşılmıyor. şimdi sözüm halkla ilişkiler müdiresine; ya yaptığınız işin arkasında durun, ya da hata yaptığınızı düşünüyorsanız reklam filmini tamamen yayından kaldırıp başka konseptle yeni bir kampanyaya halkın karşısına çıkın. bu kararsızlık, döneklik iyice puan kaybettirir size bilesiniz.

ayrıca bu medyacı/reklamcı bozuntularının ha'yı allayıp pullayıp reklamlarda, gazetelerde, orda, burda güzel kadın kontenjanından gözümüze gözümüze sokma çabalarından cadde tiky kızlarının deyimiyle kal geldi. son olarak izlediğim bir şampuan reklamının en başında genç, güzel kızlar güzel güzel dans ederlerken, herşey iyi güzel giderken sonlara doğru ahı gitmiş vahı da gitmiş ha kişisini reklam akışıyla, konuyla hiç alakasız bir şekilde yapmacık gülümseyen suratıyla dans etmeye çalışırken gördüğümde mideme kramp girdi. sonra gazetelerde okuyoruz; ha bile hayat'ı kurtaramadı diye. ne bekliyorsunuz ki? halk yemiyor bu ayakları artık.

access kızı makyaj tutmuyor artık değil mi? artık sırıtmaya başlıyor her şeyi; o yapmacık tavırlar, zorlama mimikler hiç bir makyaj hilesi ve efektle saklanamıyor artık. ünlü olunca halktan gizlenmeye çalışacak kadar şımaran birinin yaşlı amcanın elmasından bir ısırık istemesi ne kadar samimi geliyor? mümkün olabilir mi?

fox river cezaevi'nden kaçmaya çalışan bir kaç denyo'nun hikayesinin anlatıldığı prison break'in ilk sezonunu cnbc-e'den önce izleyen biri "sonunun böyle olacağını bilsem izlemezdim" diye yazmıştı forumlardan birinde. geçen gün ben de nihayet izleyebildim ve hak verdim kendisine; bizi onca zaman ekran başına çivilemeniz böyle hevesimizi kursağımızda bırakacak bir son için miydi? tek kelimeyle yazıklar olsun.

o değil de dr. sarah tancredi'yi ağzında köpüklerle cenneti boylamış bir şekilde görmek çok koydu.

ota boka sezon finali de sıkmaya başladı. hadi prison break neyse de, tek yaptıkları her akşam bir bara gidip oturup yiyip içip çene çalmak olan okey dörtlüsünün maceralarının anlatıldığı how i met your mother, hatta ve hatta seinfeld'ın sezon finali'yle, sezon başlangıcıyla ne alakası olabilir ki? completely bullshit.

bir lafım da 24'ün ajanı jack bauer'a. oğlm jack; hükümetinin, devletinin ırak'ta, afganistan'da, guantanamo'da, son olarak israil'de yediği naneleri görüyoruz, okuyoruz. şimdi kalkıp vatan elden gidiyor, amerikan halkı ölecek diyerek ucuz kahraman olalım ayakları yapma bize. ayrıca o dizideki numaralarını da yıllardır malkoçoğlu'nda, battalgazi'de, kara murat'da yemiş yutmuş adamlarız; bu tek kurşunla 10 çin askerini haklama, konsolosluktan adam kaçırma ayakları kesmiyor bizi, yemiyoruz bilesin. çok komiksin jack, hatta nur içinde yatsın kemal sunal'dan bile komiksin.

başak tümer neredesin? bak elma diyorum, çık artık ortaya.

bir istanbul masalı

2006-07-27T23:59:00.000+03:00

o ana kadar sadece tek tük haber bültenlerinde ve eski yeşilçam filmlerinde gördüğümüz istanbul'a, sokaklarında dolaşırken adım başı, yanağında beni, başında şapkasıyla belgindorukvari küçük hanımlarla, kalem bıyıklarıyla ayhanışıkvari istanbul beyefendileriyle karşılaşacağımızı sanarak gelmiştik yıllar önce.

o yüzden istanbul'lu olduğumuz ilk zamanlarda boyalı ayakkabılarımızla yürüyüşümüze dikkat eder, ütülü kumaş pantolon üstüne uydurulmuş dandik ceketimizin önünü ilikleyip ve elbette elimiz cebimizde dolaşırdık sokaklarında.

filmlerdeki gibi olmadığını anlamak için de, kendimizi yeni yüzünü gördüğümüz istanbul'a uyarlamak için de çok fazla zaman geçmesi gerekmedi.

artık okulu kırıp her seferinde -mutlaka- van damme'ın bacaklarını 180 derece açtığı, bambu ağaçlarını dövdüğü filmini de izlediğimiz 3 film birden oynatan lale sinemasına, at yarışı izleyip oynadığımız hipodroma veya mevsimlerden yaz ise barajyolu'na gitmekte olan haylaz, umarsız çukurovalı yeniyetmelik çağımıza geri dönmüştük.

ta ki soğuk bir kış sabahı kadıköy'de hastalıktan kırılan ve çeşme gibi akan kızarmış burnun temizlendiği kağıt mendil öylesine yere atılınca bir zamanların belgin doruk'larından olduğunu sandığımız bir hanım teyzemizin "evladım niye atıyorsun yere, pek de efendi birine benziyorsun" dediği ana kadar.

abartmış, utanmış, elimizde kullanılmış sümüklü kağıt mendil, boş pet şişe veya mısır koçanı, atacak çöp tenekesi bulana kadar aramak gerektiğini öğrenmiştik.

ve daha sonra daha başka şeyleri de.

ekmek kavgasıyla birlikte günleri üstüste koyup yaşananları anı olarak biriktirmeye devam ettik. bugün artık her semtinin her köşebaşından, sokağından yaşanmışlıklar var yanıbaşımızda.

aradan yıllar geçti. bir gün farkettik ki istanbul bizi değiştirmiş, belki de önce kaybedip sonra kendimizi buldurmuştu. bu şehri neden bu kadar sevdiğimizi sorup dururduk kendimize; belki de bu yüzden seviyorduk.

no bravery

2006-07-26T23:59:00.000+03:00

james blunt'la dört dakika

cinema paradiso

2006-07-21T23:59:00.000+03:00

unutulmaz film replikleri için cinema paradiso yayında.

is zionism worse than nazism?

2006-07-20T23:59:00.000+03:00

is zionism worse than nazism? is zionism worse than nazism? is zionism worse than nazism? is zionism worse than nazism? is zionism worse than nazism? is zionism worse than nazism? is zionism worse than nazism? is zionism worse than nazism? is zionism worse than nazism? is zionism worse than nazism?

??????????????????????????????????

böyle bir kaç foto koyarak, bir kaç soru sorarak vicdanımızı mı rahatlatıyoruz ne?

izliyor, okuyor, bize gelen mailleri -üzülerek?- mail listemizdekilere fwd yapıyoruz. herşey sanal sanal olup bitiyor. tüm bu yaşananlar da bilgisayarımızı, televizyonumuzu kapattığımızda bitecek birer oyun zaten.

bu yeterli, rahat uyuyabiliriz artık değil mi?

bilog bulog

2006-07-18T23:59:00.000+03:00

ışıklar, ses, kamera veeeeee motor:

halktan kazandığını(bir ara google adsense hesabım vardı, onda da iki ayda 90 sent birikmişti, o kadar kazandım halktan vallahi) yine halkıyla paylaşmayı düstur edinmiş ben anyone, blog olayına yeni bir boyut kazandırıyor ve aşağıda soruları verilmiş replik ağırlıklı sinema yarışmasından alnının akı ile çıkan -ister blogger olsun, ister olmasın- bir kişiye tercihine göre kitap veya dvd veriyorum. böylece promosyon veren ilk blogger olarak tarihe kaydımın düşülmesini istiyorum.

tek yapman gereken aşağıdaki 6 sorunun cevabını 31 temmuz gecesi 23:59'a kadar bu adrese göndermek.

şimdilik en fazla bir yeşillik(yeşillik dediysek marul, maydanoz değil) tutarı kadar kitap, cd veya dvd bütçesi ayırdığım için aşağıdaki ödüllerden biriyle idare etmen gerekiyor. istanbul içindeysen -büyükçekmece veya tuzla’da oturmuyorsan tabi- elden veya istersen kargocu arkadaşlardan, istanbul ve/veya ülke dışındaysan da ödülü yine kargocu arkadaşlardan alacaksın(umarım güney kutbundan katılan olmaz).

çok çok gerekliyse, çok istediğin başka bir kitap, cd, dvd varsa bütçeyi çok fazla aşmamak şartıyla ödül listesinde değişiklik yapabilirim. doğru yanıtlar ve kazanan 1 ağustos’ta yine bu posttan açıklanacak, açıklandıktan sonra en geç bir hafta içinde teslimat yapılacaktır.

her katılımcı sadece bir kez mail gönderebilir ve ilk gönderdiği maildeki cevaplar geçerlidir. sonuçlar açıklanana kadar içinde yanıtların olduğu yorumlara izin verilmeyecek.

ödül listesi

high fidelity’nin yazarı nick hornby’den iki kitap(düşerken ve melekle sohbet) birden

veya when harry met sally[dvd veya cd]

veya million dolar baby[dvd veya cd]

veya mystic river[dvd veya cd]

sorular

1. yıllar yıllar önce izlediğim, müziğini ennio morriconne'nin yaptığı bir spagetti western'in sadece aşağıda anlattığım sahnesini hatırlıyorum. bu komedi-kovboy türündeki filmin ismi nedir? - 30 puan

filmin ana karakterlerinden biri mola verdiği salaş bir lokantada tabağındaki yemeği en küçük kırıntısına kadar siler süpürür(yiyerek tabi) ve çıkarken tabağını tezgaha bırakırken şöyle der: "tabağı yıkamanıza gerek kalmadı, iyice temizledim"

2. bu soundtrack'i hemen hatırlayacaksın sanırım - 17 puan

3. bu repliğin geçtiği film - 20 puan

üç haftadır falan mı birliktesiniz?

bir ay. nasıl bildin?

birini havaalanına götürüyorsan bu ilişkinin başlarıdır. bu yüzden ben bunu başlarda hiç yapmam.

neden?

çünkü sonunda işler değişir ve havaalanına götürmezsin. asla bana şöyle denmesini istemem; “neden artık beni hiç hava alanına götürmüyorsun”

4. bu repliğin geçtiği film - 10 puan

kolay bir gün değil. her ayrıntıyı hatırlıyorum. almanların hepsi gri giymişti. sen mavi.

evet o elbiseyi artık giymiyorum. almanlar çekildiğinde yeniden giyeceğim.

5. bu repliğin geçtiği film - 5 puan

hayatının geri kalanını başka biri ile geçirmek istediğini fark ettiğinde, hayatının geri kalanının bir an önce başlamasını istersin.

6. bu repliklerin geçtiği 6 film - 6 x 3 = 18 puan

a) ona reddedemeyeceği bir teklif yapacağım.

b) annem bir erkeğin en iyi dostu annesidir der.

c) say "hello" to my little friend!

d) play it, sam. play as time goes by.

e) you talking to me?

f) ölü insanlar görüyorum.

***
[güncelleme - 1 temmuz]
mr. anyone ilk kişisel sinema konulu yarışmanın galibinin tirtfahrettin olduğunu bildirmekten memnuniyet duyar.

yarışma ile ilgili ayrıntılı bilgiler(cevaplar, katılımcılar vs.) ve ödül seramonisi önümüzdeki günlerde ayrı bir post halinde açıklanacak.

office fantasy

2006-07-16T23:54:00.000+03:00

justine theresa'nın bu ve akabinde cornelius bey'in bu yakarışlarından sonra ben de cinnet anında işlenmiş cinayet süsü verilmiş co-worker 'ları birer birer speaker kablosuyla boğmak şeklindeki ofis fantezimi itiraf ediyorum.

götünden şarkı söyleyenlerin başarılı temsilcilerini zorla sevdirmeye, benimsetmeye çalışan co-worker'larım var.

artık açık ofis ortamında kendimi izole etmenin tek yolu olan ses kartına takılı kulaklığım da kar etmiyor bazen dinlediğim müziğin sesini sonuna kadar açıp geçici sağırlık tehlikesi yaşamama rağmen ve her seferinde kulağımda kulaklıkla dj bozuntusuna doğru sol yumruğumun baş ve işaret parmaklarını birleştirip yukarıdan aşağıya doğru indirerek rica etsem sesi kısabilir misiniz? anlamına gelebilecek hareketi de yapmaktan bıktım.

tüm co-worker alemi dansöz olmuş, festival gibi olmuş üstüme üstüme geliyor, kaçacak yer bulamıyorum. hele gülben kişisi ha ha ha ha ha dediği şarkısını söylerken, cornelius bey'in demet akalın dinlemek zorunda kalırkenki hislerini mükemmel kelimelerle ifade ettiği gibi hissediyor("adeta uranyumlu kekin üzerine sos olarak siyanür dökmüşlerde hızlı hızlı onu yiyormuş gibi bir hisse kapılıyorum"), şarkı bittikten sonra kendime gelebilmek için lavaboya gidip başımı bir süre soğuk suyun altında tutmam gerekiyor.

şimdi bir cinnnet anında speaker kablosuyla bir ikisini boğarsam nefsi müdafaa'ya girer mi merak ediyorum. hani nefsime kastediyorlar ya.

neyse, bu yazı biterken ennio morricone'nin müziğiyle joan baez'in sacco and vanzetti'si çalıyordu.

the meaning of life

2006-07-15T14:14:00.000+03:00

lanet hastalık nedeniyle erken saate eve gidip televizyonun karşısına kurulduğum gün sırasıyla gilmore girls(ilk kez izledim, tarzım değil, sarmadı), tüm zamanların en düşmüş loser'ı al bundy'nin married with children'ı, simpsons'ı, 24 saat aralıksız izleyebileceğim mullet hair style'lı jerry'li seinfeld'ı ve son olarak gandolfini'nin the sopranos'unu izledim.

hasta yatağımda oflayıp puflayıp eziyet çekip bir yandan da the sopranos'u izlerken; tony soprano'nun oğlu anthony jr. önüne gelene aslında tanrı'nın olmadığını söyleyip, hayatın anlamını sorup duruyordu ki iki gecedir uyutmayan acılarla kıvranan, on dakikada bir tuvalete çıkmak zorunda kalan, yutkunmakta bile zorlanan ben o an televizyon ekranından içeriye doğru kolumu uzatıp ufaklığı boynundan tutarak havaya kaldırarak; "bak ufaklık bireysel açıdan bakarsan hayatın anlamı acı çekmeden yiyebilmek, içebilmek, sıçabilmek, başını yastığa koyar koymaz uyuyabilmektir. bak bu kadar basittir işte, rahat mı batıyor sana nedir?" demek istedim.

sevmeyi, sevilmeyi, varoluş kaygılarını vs. bir yana bırak tek mesele yeryüzündeki herkesin bu basitlikte bir yaşam standardına sahip olup olmamasıdır belki de.

adaletsizliğin, savaşın ve acıların olduğu her yerdeki insanlara sadece bu kadar basit bir yaşam standardı sunabilmektir belki de hayata anlam katabilecek şey.

evet belki de bu kadar basitti hayatın anlamı.

so sick

2006-07-14T15:48:00.000+03:00

iki gündür içimde fırtınalar kopuyor, hani kelebekler dolaşıyor desem yeridir ve üstelik dünden beri -abartıyorum- bir kilo tuz, bir hayli de enerji kaybetmiş olmalıyım. öyle ki merdivenleri çıkarken, hatta demin bilgisayarı açmak için kullanıcı adı, parolayı yazdıktan sonra enter tuşuna basarken bile zorlandım.

bak hemen aklına başka şeyler gelmesin.

iki gece önce sabaha kadar uyutmayan karın ağrısını yediğim/içtiğim birşeylere bağlamış ama dün gece yine sabaha kadar uyutmayan bu kez sol kol kaslarına bulaşan ağrıdan dolayı üşüttüğüme kanaat getirmiştim.

saçma gelebilir ama içimde mide bölgesinden kol bölgesine oradan da kimbilir nerelere gidebileceğinden endişe ettiğim bir soğuk hava kütlesi olduğuna inanıyorum.

tabi -henüz tam olarak geçmese bile- başıma gelen bu felaketten bir şeyler öğrendim.

dr. google'ın tavsiyesi üzerine hazırladığım tuz/şeker/karbonat/su karışımının hayatım boyunca içtiğim ve içeceğim en iğğğreeenççççç(vurguyu artırmak için daha ne yapabilirim) karışım olduğuna yemin edebilirim. ama daha sonra muhtelif aralıklarla denediğim yoğurt, elma, maden sodası, tavuk suyu çorbası, pilav, tuzlu ayran iyi geldi.

neyse ki şimdilik sadece kol kaslarımdaki ağrı canımı sıkan. onun da bugün vücudumu terketmesini umuyorum. bunca terslik, aksilik üstüne bu hastalık halleri hiç iyi gelmedi. iki gecedir uykusuz kalan bedbaht, acıların blogger'ı olan benim(fonda eski bir küçük emrah şarkısı), kiminin duasına, kiminin geçmiş olsun dileklerine ihtiyacım var.

belki de ihtiyacım olan tek şeyin beyaz önlüklü bir doktor olduğunu söyleyeceksin ama o doktor sarah tancredi değilse sırf üşüttüm diye gitmem, gidemem.

ve son olarak daha dönmedim, bu sayılmaz. hani azey arada mektup yaz demişti, ondan.

grşrz sonra ben iyi olursam inş.

ar(ız)a

2006-07-10T23:05:00.000+03:00

star wars: return of the zizou

2006-07-02T23:59:00.000+03:00

televizyonumuz olmadığı için maçların bir kısmını mahalle kahvesinin penceresinin önünde, maradona’nın biri tanrı’nın eliydi dediği ve bir diğerini orta sahadan 7 ingiliz futbolcuyu çalımlayarak attığı gollerini tarihe ve istatistiklere yazdığı 2-1’lik arjantin-ingiltere maçını ve arjantin’in almanya’yı 3-2 yenerek kupayı kaldırdığı final maçını da 9 yaşında bir çocuk olarak komşulardan birinin evinde izlediğim mexico 86’dan beri izlediğim tüm turnuvalar'dan kalan hatıralar bu turnuvada tekrar suyüzüne çıktı.

salvatore schilacci’nin gol kralı, o zamanki adıyla batı almanya’nın şampiyon olduğu italya 90, yankilerin memleketinde yapılan ve finalde penaltı kaçıran roberto baggio’nun italya’yı kupadan ettiği, brezilya’nın şampiyon olduğu, omam bıyık’lı, bebeto’lu, martin dahlin’li, gol krallığını paylaşan oleg salenko’lu ve bulgar hristo stoitchkov’lu america 94 ve yakın bir geçmişte zidane’ın evsahibine kupayı kazandırdığı fransa 98 ve dört sene önceki ronaldo’nun iki golüyle finalde almanya’yı 2-0 yenerek kupayı brezilya’nın kaldırdığı ilhan mansız’ıyla, ümit davala’nın iğrenç saç stiliyle türkiye’nin de katıldığı güney kore/Japonya 2002

almanya 2006’ya gelince:

kabul etmek gerekir ki avrupadaki karşılaşmalar güney amerikalılar için, güney amerikadakiler de avrupalılar için deplasman gibi. yoksa avrupalılar’ın bu turnuvada coşmalarını neye bağlamak gerekir?

grup maçlarında hayal kırıklığı yaratan polonya, çek cumhuriyeti, hırvatistan ve elbette fransa’ya karşılık sürpriz yapan takımlar da ekvador, gana ve avustralya oldu. kenneth andersson’u, martin dahlin’i olmayan bir isveç’in kupanın hayalkırıklıklarından zlatan ibrahimoviç'le ne kadar zorlandığını gördük.

ingiliz'lerin turnuvada çok yukarılara gidemeyeceği belliydi ama frank lampard ve steven gerrard’ın beklenmedik bir şekilde penaltı kaçırarak portekiz'e elenmesi sürpriz oldu. 2002’de brezilya’yı şampiyon yaptıktan sonra ülkesindeki avrupa şampiyonasında finalde yunanistan'a kaybeden portekiz’in patronu scolari bu turnuva da hem kendinin hem portekiz’in sınırlarını zorluyor. bir fenerbahçeli olarak yeni sezonda takımın başında kimi görmek istediğimizden artık eminiz sanırım; 4 sene önceki kupada "scolari, gruptan çıkar bizi" diyenlerle aynı tempoda "scolari, şampiyon yap bizi" demek istiyoruz.

kıran kırana dengede geçen bir maçın usta bir hakem yardımıyla nasıl kazanılabileceğini almanya-arjantin maçında gördük. slovak hakem lubos michel'in evsahibinin olmadığı bir turnuvanın ne denli zevksiz geçebileceğini düşünen yukarıdaki birilerinden talimat aldığını düşündüren taraflı yönetimi sonunda almanlar önce beraberliği yakalayarak uzatmalara taşıdı ki zaten amaç da buydu. penaltı atışı sırasında buzdolabından yeni çıkmış biralar gibi soğuk duran almanların kaybedeceğini kim düşünür ki?

mor menekşeler’in ve çizme’nin hakan şükür’ü(elbette torino'nun şabanı'ndan daha iyi) luca toni’li italyan milli takımı ise gelebileceği son noktaya geldi, almanlara gücü yetmeyecektir. yarı finalin bir diğer maçında ise christiano ronaldo’lu portekiz’in iyi bir moral ve form yakalayan zidane’lı fransa'ya diş geçirmesi mümkün gibi görünmüyor. belki de portekiz’in tek kazancı 4 yıl sonra güney afrika’da düzenlenecek sonraki dünya kupasına dişlek ronaldinho, kızgın boğa rooney, çıtkırıldım lionel messi ile damgasını vurabilecek sulugöz christiano ronaldo’yu kazanmış olması olacak. küçük ronaldo'nun o zamana kadar oyunda çıkmak zorunda kalınca ağlamayacak kadar büyümüş olmasını umuyoruz.

zidane böyle istedi

güney kore ve isviçre’yi yenemeyen fransa’nın kupanın mutlak favorisi görülen brezilya’yı safdışı bırakmasının iki sebebi vardı belki; mutlak favori gösterilmeleri nedeniyle özgüvenleri havalarda uçuşan, bu yüzden yürüyerek bile kazanabileceklerini düşünen ronaldinho ve arkadaşları ve elbette oyunu ve turnuvanın bundan sonraki aşamasını tek kişilik bir şova dönüştürmeye hazırlanan zinedine zidane’ın futbolu.

öyle ki adı şimdiden almanya-fransa olarak konulan finalde grup maçlarından sonra oynadığı futbolla yeniden doğan zidane’ın tek başına klinsman ve öğrencilerini dövüp dövemeyeceği bile şimdiden tartışılmaya başlandı. ama özgüvenini yeniden kazanan bir zidane’ın bile kendi saha ve seyircisi önünde oynayacak almanlar’dan kupayı kapması zor görünüyor.

mehmet demirkol’un dediği gibi: her şeyi bir kenara bıraksak bile bu başlı başına bir senaryo, bir roman ve oskarlık bir film gibi. artık futboldan zevk almıyorsanız bile bununla büyük heyecanlar yaşayabilirsiniz.

öyleyse kalan son üç maç için ekran başına.

curiosity killed the cat

2006-06-29T23:59:00.000+03:00

yıllar önce; trt'nin henüz sadece 2-3 kanalının olduğu dönemde beyond 2000 gibi gelecekte teknolojik açıdan nasıl bir hayatımız olacağının anlatıldığı, hayatımızı kolaylaştıracak buluşların gösterildiği, heyecanla izlediğim programlar vardı. bugünse sanki teknolojik açıdan gidilecek son noktaya varmışız, herşeyi keşfetmişiz gibi ara ki bulasın. yoksa aslında var da gül gölge'nin memelerinden mi görünmüyor nedir?(soruya teknolojiden girdik, nerelerden çıktık. bu arada gg ile ilgili detaylı araştırma yaptığımda wikipedia'da boyunu, posunu, silikonlarını, burun estetiğini, beykoz'da yaşadığını ve 2004 yılında erotik bir filmde oynadığını da öğrenmiş oldum. tuhaf, gün geçmiyor insanoğlu yeni bir şey öğrenmesin).

5 saniyelik bir telefon konuşmasının bile etrafındakilerin nefretini ve sinirli bakışlarını üzerinde hissetmen için yeterli olduğu yeşil otobüslerde telefon kulaklığından müzik dinlemek neden serbest? neden -aralarında benim de olduğum- bu kişilere kimse bir şey demiyor?

öğle yemeğini nakit ödediğimde gülümseyen, kapıya kadar uğurlayan garsonlar, ücreti yemek çekiyle ödediğimde neden "alalım bari" der gibi surat asıyorlar?

özellikle ikiz çocuklarına birbirinin aynısından kıyafet giydiren ebeveynlerin, çocuklarının ruhsal durumunu etkilemesine engel olmak için meclisten yasa çıkarılması düşünülüyor mu? bir de bacak kadar çocuklara takım elbise giydiren ezik babaların(ben giyemedim, bari çocuğum giysin) -bir erdener abi yöntemiyle- fox river cezaevinde geçirecekleri bir senede(hücrede, yatakta, avluda) üniforma olarak takım elbise giymeye zorlanması adaletli olmaz mı?

sırf michael ve linc kaçsın diye aynı ekip içinde yer alan çocuk katili/tecavüzcüsü t-bag'e de içten içe sempati duymaya başlamayı açıklayabilecek bir psikolog var mı yeryüzünde? teşhis nedir bilmek istiyorum.

dünya kupası başladıktan sonra skor gazetelerinin rakip takımların isim/lakaplarına/milli özelliklerine göndermelerle ürettikleri başlıklar(örnek derleme sonraki paragrafta) neden şaşırtmıyor beni? başlık üretmek konusunda bu denli üretken(!) olanların hayalgücünün yazının içeriğini yazarken nereye gittiği de ayrı bir merak konusu. ayrıca bahse girerim ki bugün ve yarınki maçlardan sonra sambacılar horozu kesti / horozlar samba yapamadı(brezilya-fransa), panzerler tango yaptı(almanya/arjantin) ve finalden sonraki günün başlığı da panzerler samba yaptı(almanya/brezilya) olacak. var mısın iddaaya?

derleme
panzerler ezgi geçti(almanya / kostarika 4-2)
sahilde tango keyfi(arjantin - fildişi sahili 2-1)
tatlı portakal(hollanda - sırbistan karadağ 1-0)
cahill cesareti(avustralya - japonya 3-1)
kanguru sıçradı(avustralya - hırvatistan 2-2)
pırıl pırıl çizme(italya - gana 2-0)
çizme su aldı(italya - abd 1-1)
çekler tahsilatta / çekler karşılıksız çıkmadı(çek cum. - abd 3-0)
gana çek'i kesti / çekler karşılıksız çıktı(gana - çek cum. 2-0)
horoz uyanamadı(fransa - isviçre 0-0)
horoz'dan ses yok(fransa - g.kore 1-1)
saat gibi takım(isviçre - togo 2-0)
ukrayna petrol buldu(ukrayna - s.arabistan 4-0)

hate

2006-06-26T23:59:00.000+03:00

bak yumruğumu çenemin altına koyup kafamı biraz öne çekerek vesikalık poz verir gibi sahte gülümseme pozu takınarak üstelik 32 dişimi gösterecek şekilde poz verip elde ettiğim fotoğrafı buraya koymamı bekleme benden, o kadar değilim.

üstelik tanıdığı tanımadığı herkese her sabah gülücükler dağıtan, herkesi sevdiğini iddia eden sevgi kelebeği insanlarını da sevmem.

neden herkesi sevmek zorundaymışız ki?

otoriteden, politikadan, yalandan, faşistlerden, ulusalcılardan, kızılelmacılardan, darbecilerden, militarizmden, reklamlardan, pırasa’dan, yapaylıktan, maskelerden, poz takınanlardan, dondurmamın zamanından önce erimesinden, tuttuğum takımın kaybetmesinden, otobüste yanımdaki tanımadığım adamın/kadının uyuklayarak omuzuma yaslanmasından, ekmek arası bir şeyin içindeki ketçabın elime/yüzüme/gözüme bulaşmasından, bozuk paradan, kaldırımda yolumun üzerinde duranlardan, vapuru 20 saniye farkla kaçırmaktan, sivrisineklerden, kaşarlardan, kokoşlardan, popçulardan, magazin programlarından, tarih dersinden, anahtarla kulağını karıştıranlardan, kral tv’den, yalakalardan, trafikten, cumartesi çalışmak zorunda olmaktan nefret ediyorum.

bir şeyler yolunda gitmiyor, bir şeyler canımı sıkıyor, bir şeylerden nefret ediyorum ama kendimden değil. elimden geleni yaptım çünkü. ve olabileceğinin en iyisi bu işte, beceriksiz olmak da kabul edilebilir bir şey benim açımdan; kapasiteyle ilgili sonuçta. lanet olsun olmayınca olmuyor.

anlayacağın hayatımda benimle doğrudan veya dolaylı alakalı olup da yolunda gitmeyen bir şeyler var ve buraya kusarak rahatlıyorum, burası bu yüzden var zaten; dışarıya açılan pencere, ego tatmin edici, boks torbası, kusmak için klozet/saksı/çöp kovası veya ne aklına gelirse.

bu kadar. hayat devam edebilir.

sabah sabah

2006-06-23T12:09:00.000+03:00

burası beylerbeyi sahili.

beylerbeyi’nde inip beni işyerime götürecek diğer otobüse binmeden önce sahildeki banklardan birine oturup deniz havasını solumak istedim.

fotoğrafın solunda, sağında iki iskele babası, ortada da martı mı, başka bir şey mi olduklarını bilemediğim iki kuş, karşı kıyılarda trt binası ve neresi olduğunu yine bilemediğim yeşilliklerle dolu bir bölge var. nasıl bir istanbul’luysam artık; ismini bile bilmiyorum. bir de bu derinliği olmayan bok gibi fotoğraflar çeken kamerası olan cep telefonundan bıktım, söylemek istedim.

zavallı kedi.

kandan kıpkırmızı kuyruğunun derisi soyulmuş, bir kısmı kesilmişti. muhtemelen bir önceki gece ya köpeklerin, ya başka kedilerin ya da birilerinin saldırısına uğramış. kuyruğunu bir yere kaptırmış olması da bir diğer ihtimal.

karşı kıyıları gözlerken bir an tam karşıma geçip acınası gözlerle bana bakarken fark ettim. bir şey demek istiyormuş gibi baktı uzun uzun, başına gelenler için üzgünüm ama ne yapabilirim? bakışı attım kendine ben de. yiyecek bir şeyler olsaydı yanımda verirdim ama senin için yapabileceklerimin hepsi o.

sizin familyanızla nedense yıldızımız pek barışmıyor; geçmişten gelen bir kuyruk/tırmık davası var, ondan herhalde.

ayakkabısının fotoğrafını koymayanı dövüyorlarmış. sakata gelmeyelim diye elimde de kamera varken bu geleneği yerine getirmek istedim. çekirdek kabukları, sigara izmaritleri benim eserim değil.

ve evet; takım elbise giymek zorunda olmadığım bir iş(yer)im var ve fakat sevmiyorum.

işe gitmektense bu oturduğum bankta güneş tepeme geçip kızartana, balık tutanlar, sevgililer gelip gürültüden uyandırana, sekreter kız işyerinden telefonla arayıp nerede kaldığımı sorana kadar uyumak istiyorum.

çok kişisel oldu bu da. bana ne, mekan benim değil mi?

prison'ı bıreak, dr.sarah'ya bak

2006-06-22T22:56:00.000+03:00

bu prison break çok geriyor beni, öyle böyle değil hem de.

aylardır her perşembe bu hafta kaçarlar beklentisiyle ekran başına geçiyorum ama tek yapabildikleri gardiyan odasını tamir ederken çene çalmak, çimlerin üzerinde elleri ceplerinde dolaşmak vs.

eskiden diziler bu kadar yaygın değilken herşey ne de rahattı; bir alcatraz'dan kaçış, bir the shawshank redemption'da herşey tek seferde, en fazla 120 dakikada bitiyordu, şimdiyse bekle bekle nereye kadar. dizinin esas kızı dr. sarah tancredi'de olmasa çeker miydim bu kadar cefasını prison break'in emin değilim.

bu mekanın ara sıra önünden geçerken uğrayanları bilirler ve sana da aramızda kalsın şartıyla söylüyorum; bir süredir sarah ile aramızda bir şeyler var.

senden çocuğum olsun

kendisini ilk gördüğümde diğerlerinden farklı olduğunu hissetmiştim. üstelik bugün kabarık saçlı iş arkadaşıyla konuşurken "şimdiye kadar ilişkiler konusunda şansım yaver gitmedi. üstelik genelde cazip, sorunsuz kişilerle değil, derinlerde yatan duygusal sorunlarla uğraşanlar ilgimi çekiyor" anlamına gelen bir şey söyleyeyince "tamam bu iş bitti, benden sözediyor" dedim. babasından isteteceğim kızı en kısa zamanda(babası da vali bu arada, programcıya kız verir mi acaba?).

kusura bakma olm michael, başka kapıya. gerekirse bir banka da ben soyarım daha yakın olmak için sevdiceğime. yine de o kızı sana yar etmem bilesin.

google ziyaretçileri

2006-06-20T22:29:00.000+03:00

voltran bir araya gel
öyle değil ya, voltran'ı oluşturalım der içlerinden biri başları belaya girince veya genelde teker teker yenemeyeceklerini anlayınca karşılarındakini. sonra önce gövdesi gelir ortaya bir yere, sonra kollar, bacaklar ve en sonunda biri de ben de kafasını oluşturacağım der, öylece voltranı oluştururlar.

ucu kahve rengi olan memeleri göster
bende olsa kendim çekip koyarım buraya bir çift resim. yoksa bilirsin olsa dükkan senin.

özgü namal erkekler için düşüncesi
neden kendisine sormuyorsun?

kadının yalnız başına otobüse binmesi
bileti alırken bayan yanı diye tembihlerse bir şey olmaz. bir de tanımadığı kimselerden yiyecek içecek ikramını kabul etmesin.

[reklamlar] bugün 20 haziran salı. 1milyon iyi günler diler. 1milyon. 1milyon *** haberiniz var mı 1milyon çıktı. bakkalınızdan, marketinizden ısrarla isteyiniz. *** müjde müjde müjde size, 1milyon’dan müjde size, zarif sağlam esnek 1milyon, rahat 1milyon, müjdeeee *** size alo 1milyon diyorum [zeki müren]*** hişt hişt gördün mü, 1milyon’u gördün mü? *** evde kırda plajda, sağlıklı ambalajda 1milyon 1milyon 1milyon haydi sen de git durma *** önce güneş hava su sonra bol gıda gelir akşama babacığım unutma 1milyon getir [reklamlar]

google sen hele bi araba bul bana
yıllardır google’la içli dışlıyım, ben bile bu kadar samimi olamadım. arkadaş google ile enseye tokat kıvamına gelmiş, tebrikler.

HERYERİ GÖRÜNEN CIPLAK KIZ
senin gibiler için araya parça sokacağım yakında, makinist hişt demen yeterli.

şu anda açık olan kız msn leri (bunun bir de 24 saat açık olan kız msn si diye olanı var)
hoş geldin genç. encarta@conversagent.com i ekleyebilirsin, 24 saat açık. nefis bir sarışın, üstelik her şeye geliyor. hadi göster gücünü. üzerinde ne var diye sormakla başlayabilirsin.

***

iyi de tüm bunların benimle, yazdıklarımla ne alakası var?

kendimden şüphelenmeye başladım, yoksa tüm bunlar arama sonuçlarının bilinçaltımdan su yüzüne çıkardıkları mı?

belki de google mühendislerinin algoritmayı değiştirmesi gerekiyor.

balans ve pinhani

2006-06-18T23:14:00.000+03:00

sarı dolmuşların son durağı taksimde indiğimde balans kapılar açılış saati olan 9’u çeyrek geçiyordu ve hem biraz gecikmiş olma ihtimali hem de gidilecek mekanı bilmiyor olmanın verdiği telaşla hızlı adımlarla istiklal’e girip yürümeye başladım. önceden internetten mekanın krokisine öylece bir göz gezdirdiğimden meydandan tünel yönünde sağ tarafta kaldığını biliyordum ama sadece o kadar. bir süre yürüdükten sonra sorduğum ilk kişi bilemedi, sonraki de. son olarak birkaç gün önce bir şeyler yiyip isveç-trinidadtobago maçını izlediğim kazık mekanın güzel halka ilişkiler sorumlusuna sordum, şükür biliyordu ve tarif etti. böylece muhtemelen metin fidan’ın ediz karakterinin başına gelebilecek gibi bir sonla karşılaşmaktan; tanımadığı birilerine daha fazla adres sormaya utanıp beyoğlu sokaklarında ağlayarak allaam kayboldum demekten kurtulmuş oldum.

kapıdaki yarma abi grubun sahneye çıkmasına daha çok olduğunu söyleyince caddeye çıkıp sonradan mideme oturacak bir akşam yemeği yedikten sonra geri döndüm, sahneyi görebileceğim bir yere kuruldum. neyse ki tam karşımdaki plazma ekrandan isveç-paraguay maçı oynuyordu da can sıkıcı bir şekilde beklemekten kurtuldum. teknik gücü yüksek sarı’ları genelde faulle durdurabilen güney amerika’lılar bir süre sonra dengeyi kurunca futbol maçı tipik bir orta alan mücadelesi şeklinde geçmeye başladı. dakikalar 40’ı gösterdiğinde esas sahneye bu kez esas kişiler çıktı.

yazıldığı, söylendiği gibi şetland kazaklar yoktu üstlerinde, bildiğimiz tişört giymişlerdi. Oysa isterdim ki o şetland kazaklar bir eva morales’inki gibi simge olsun, yaz kış konsere gelenler şetland giysin, şetland’la gelmek bilet yerine geçsin falan.

grubun performansı beklendiği gibiydi; ilk ve şimdilik tek albüm olan inandığın masallar’dan tüm parçalar ve albümde olmayan birkaç parça seslendirdiler. en fazla alkışı hele bi gel’i söylerken almaları kitlenin çoğunun içinden geleni söylemekle ilgili bir sorunu olduğunu düşündürdü. dön bak dünyaya, beni al ve istanbul’da söylenirken de yine kitleden coşkulu bir şekilde eşlik edildi.

bir ara susadıklarında ön taraftakilerden birinin pet şişe suyunu alıp içmeleri, aralarda sinan’ın albümle, parçalarla, mekanın sahibiyle ilgili bazen açıklayıcı bazen geyik tadında havadan sudan konuşmaları samimiyetlerini, herhangi bir imaj kaygıları olmadığını gösterdi(olanlar için bkz: konserlerde yakası açık gömleğinden sarkıtılmış kravatı, elinde sigarasıyla nickcavecilik mi oynasak, yoksa -son albüm kapağında göründüğü üzere- gitarı bir tarafına kaçmış gibi duran yeniyetme gibi mi giyinsek/görünsek olsak diyen kırklarına merdiven dayamış bir başka balans kişisi, sözlükçülerden birinin deyimiyle çoluk çocuk popçusu)

mekanın müzikal performansı ise kulak tırmalayıcı gibi geldi. tamam belki bir gececi neşet değilim ama az çok başka canlı performanslara şahit olmuşluğum vardır. öte yandan kendini kalamış murphys'te sanan yolunu kaybetmiş clubber'ların müzikle akalasız dansına şaşırmak da benim eksikliğim miydi bilemedim, emin olamadım. dediğim gibi hiç bir zaman da bir gececi neşet olamayacağım.

salonda birkaç nereden tanıyorum acaba kişisi dışında tanıdık kimseyi göremedim, muhtemelen bloglar alemindeki gezintilerde öylesine karşılaşıp aklımın bir kenarına yazılmış olanlardı gözüme çarpanlar.

sahnede flütçü kız yoktu, gitar çalan kızın da kuzeni vardı yanında, asılamadım. bir dahaki sefere artık.

bi x vardı ne oldu ona?

2006-06-14T23:50:00.000+03:00

o akşam, o günlerde alışıldık olduğu üzere yine bütün anayollar kardan kapandığı için evlerimize servisle gitmek zorundaydık. levent civarında aracımız milim milim ilerlerken içeride dönen geyikten sıkılıp yol güzergahındaki evlere, arabalara, düşmeden ilerlemeye çalışan yayalara bakıyordum.

derken iki koltuk sağımda oturan, görünüşü, davranışları, kelimeleri ve hisleri yalanlar, sahtelikler ve maskelerden ibaret olan, bu yüzden iş dışında muhatap olmaktan özenle kaçındığım eleman(nam-ı diğer kaşar kenar mahalle dilberi. bkz: dia-logs) içerideki gereksiz, sahte samimiyet ortamından da cesaret alarak nasıl göründüğünü, kendisini nasıl bulduğumu gibisinden bir şeyler sordu. emin ol takındığı maskenin, sahte gülüşünün, yapay sevgi sözcüklerinin midemi bulandırdığını söylemek isterdim kendisine ama bilirsin cemiyet içinde yaşamanın bazı kuralları vardır; her zaman içinden geçenleri söylememen gerektiği de bu kurallardan biridir.

işte tam öyle bir anda iki arada bir derede kalmışken bir süredir durmuş olan kar yağışı tekrar başladı ve "aaa, kar tekrar yağmaya başladı" diyerek konuyu değiştirmeyi başardım.

ama her zaman bu kadar şanslı olmayabilirdim.

işte de bu tür durumlarda kullanılabilecek ve çoğu zaman işe yarayan bir başka formül var:

bi x vardı ne oldu ona?

herhangi bir konuşma anında üzerine fazla geldiklerinde, bir soruya cevap vermek istemediğinde veya konunun hiç sevmediğin, tercih etmediğin yönlere doğru ilerlediğini fark ettiğinde değiştirmek için konuyu kullanman gereken cümle bu. shazam gibi, alakazam gibi.

tabi aklına gelebilecek herkesi bu geyik için kullanmak yanlış sonuç verir. bu tek bilinmeyenli formülde x yerine gelmesi gereken kişi geçmişte uzun süre gündemi işgal etmiş ve daha sonra piyasalardan, gündemden en azından bir dört, beş sene kadar uzak kalmış olmalı.

şimdi formülü işletelim.

bi ilhan irem vardı, ne oldu ona?

bu cümlenin en iyi konu değiştirme malzemesi seçilmesini telefonla sipariş alan bir elemanın müşterinin adresini hatırlamaya çalışırken "bi ilhan irem vardı ne oldu ona" diyerek konuyu değiştirmeye çalışmasını anlatan bir karikatüre borçlu ama geçen haftalarda piyasaya çıkan son albümü cennet ilahileri'nden sonra bu tür konu değiştirme geyiklerinde kullanılması pek inandırıcı olamayacak.

bi atilla atasoy vardı ne oldu ona?

kendisi 90'ların başlarına kadar trt'nin bilumum hafta içi akşam, hafta sonu şovlarında çıkmıştır. özellikle pazar günleri yayınlanan eğlence programlarının olmazsa olmaz konuğuydu. davudi sesi, kirli sakalıyla hafif batı müziği tarzında söylerdi. uzun süredir herhangi bir yerde rastlamıyorum ama bana kalırsa zamanında değeri bilinmedi, farklı bir tarzı vardı diye hatırlıyorum. bir yerlerde rastlasam da yine dinlesem. kendisi de şu an muhtemelen şişli/harbiye'de asıl mesleği olan eczacılığa devam etmekte. ilhan irem'den boşalan tahta önerilebilecek ilk isimdir.

bi burak kut vardı ne oldu ona?

90'ların ortalarında piyasaya düşen bu bebek yüzlü şarkıcının benimle oynama, yaşandı bitti saygısızca gibi sabun köpüğü etkisinde şarkıları vardır. kendi plak şirketinden çıkarttığı 3. albümü yerlerde sürününce inzivaya çekilmiştir. bir kaç kere cuma geceyarısından sonra yayınlanan talk show'larda görüldüğü rivayet edilmektedir.

bi yonca evcimik vardı ne oldu ona?

90'ların başlarında piyasaya çıkmış, çocuklara yönelik pop müziğin ilk temsilcilerinden biriydi. abone şarkısıyla klip furyasını başlattığını hayal meyal hatırlıyorum. şarkının klibinde dans eder, şarkı söyler ve klibin başında veya sonunda isminin yanında dansçı yazardı. sonra bir kaç kere dizilerde oynadı galiba. ama bi x vardı ne oldu geyiği için pek cazip bir seçenek olduğu söylenemez.

önerisi olan varsa alabiliriz tabi. mutabık olalım ve ihtiyaç duyduğumuzda kullanalım.

[öneriler]

süleyman: bi bryan adams vardı, ne oldu ona?

üç kankalar: birkaç izel çelik ercan vardı, ne oldu onlara?

ece: bi ayşegül aldinç vardı, ne oldu ona?

ece: bi suat suna vardı, ne oldu ona?

anyone: bi yasuşi akaşi vardı, ne oldu ona?

ercan kanka: bi gaye topbaş, bi 007 kaan, bi bbg hülya, bi 05 edi vardı, ne oldu onlara?

sera: bi tayfun vardı, başını emme basma tulumba gibi sallayan, ne oldu ona?

erdem: bi ali rıza binboğa, bi necefli maşrapa, bi hasan mutlucan vardı, ne oldu onlara?

anyone: bi bir kaç iyi adam, bi çıtır kızlar vardı; yoncimik ablalarının destek verdiği, özledik, ne oldu onlara da?

olga: bi sağduyu vardı, ne oldu ona?

***

cezmi ersöz notu: yarın pinhani için balans'ta olacağım. sahneye yakın bir yerde tek başına, kendi halinde elinde sütlü nescafesiyle flütçü kıza asılan birini görürseniz işte o benim. bu arada aaaa, sen xxx'sin, melabaa deyip imzalı foto istememi de bir hayranınız olarak yadırgamazsınız sevgili profilinde/postlarında fotosu olan bloggerlar. bense hep böyle kaçak güreşiyorum, hem zaten fotojenik de değilim.

high fidelity

2006-06-12T23:59:00.000+03:00

eski hikayelerle, diyarbekir'li sokak delikanlıları qırıx'ların(kırığ diye okuyunuz) deyimiyle eski dawalarla ilgili artık hiçbir şey hissetmediğimi fark ettim. bu yüzden yanımda daha fazla taşımak istemiyorum.

bu iyi bir aşama galiba.

yine de hayatımdan tamamen silip atmadan önce altın heykelciği almak için sahneye davet edilen oyuncu/ışıkçı vs. sinemacıların yaptığı gibi hayatımın son dönemlerine katkısı olanlara teşekkür etmek istiyorum buradan:

sevgili sheridan. onca güvene, telkine rağmen beni aldattığın ve bu yüzden insanları değiştirmeye çalışmaktan vazgeçmemi sağladığın için teşekkürler. artık kısa süreli bir gözlem ve sonra izmir marşıyla hayatta başarılar dilekleriyle “başka kapıya güzelim”.

sen ishtar. profilo'da yemek yediğimiz gece yüzündeki sivilcelerin sebebi nedir diye sorduğumda, sevgisizlikten demiştin. aslında ihtiyaç duyduğun şeyin sevgi değil de yatağa atacak bir erkek olduğunu zamanında anlamadığım için özür diliyorum ama dünya taşra'dan yeni gelmiş 20’li yaşlarda saf belki de aptal bir delikanlı için biraz fazla idealist. eşekliğime ver diyor ve soruyorum: hayat bir daha ne zaman karşıma tek derdi magnum(bkz: ekşi sözlükte magnum) olan genç ve güzel bir hostes çıkaracak?

fancy; aldatılmış, terkedilmiş, hayal kırıklığına uğramış yaralı kadınlardan en azından yaraları kapanana kadar uzak durmak gerektiğini öğrettiğin için teşekkürler. hiçbir şey söylemeden çekip gitmeni de seninle ilgili kararsızlığıma borçluyum galiba. bu da senden öğrendiğim ikinci kuraldı; kendisiyle ilgili şüphelerin varsa bile bunları bir kadına asla fark ettirmemeye çalış. aksi halde pufffffff. ve bazen birini unutmak için ondan nefret etmen gerekir. bilmeni istediğim şu ki unutmak için senden nefret etmiştim.

çok şey öğrenemedim belki senden emma ama uzaktan bile olsa seni sevmek güzeldi ve artık -hayallerimde bile olsa- yollarımız burada ayrılıyor.

ve son olarak eski arkadaşlardan kırpıp kırpıp sevgili yapılmadığını öğrettiğin için de kocaman bir alkış sana daisy.

ve ceketimin düğmelerini ilikleyip hafif bir şekilde öne doğru eğilerek:

teşekkürler, teşekkürler. çekilebilirsiniz artık. ne çok şey öğrenmişim sizlerden. alkışlar hepinize. on puan, on puan.

***

sahne 2: telefon kulübesinden içeri giren şapşal don quijote, on saniye sonra janjanlı don juan olarak dışarı çıkar. üzerinde içinde yakaları üstten birkaç düğme açık beyaz bir gömlek olan siyah bir smokin vardır. sahte gülümsemesini ukala, tepeden bakışlarla birleştirip konuşmak için ağzını açtığında bembeyaz dişlerinin arasından şu kelimeler dökülür:

bir süre paris hilton hafifliğinde kadınlara inanacak, onlarla takılacağım. sonra mı? eylül gelsin bakalım.

confessions of dangerous mind

2006-06-02T23:56:00.000+03:00

hiçbir kıza sırf memeleri var diye aşık olmadım vol-1(gönül adamı).

pantolonunun arka cebinde, tuttuğu takımın renginde plastikten adi bir tarak taşıyan, teneffüslerde, molalarda aynanın karşısına geçip saçını tarayan biri olamadım gençliğimde, ona yanarım.

tanımadığım birilerini isimlerine göre değerlendirdiğimi farkettim. uzun süre mercan dede'nin yaşlı-başlı, aksakallı bir dede olduğunu düşünmüştüm. ayrıca eda, nil, tuba, özge, esra gibi ismi olan tanımadığım birilerinden e-posta alınca heyecanlanıyor, aynı e-posta'yı şükriye, saliha gönderince bir yanlışlık olmalı diyorum. böyle de şekilci biriyim işte.

şu kola reklamında patronundan önce işten çıkan adam; işte o benim.

hayatı ve kendini kokoloji, siz kullanma klavuzunuz, kendini gerçekleştirmenin 2002 yolu gibi kitaplardan öğrenmeye çalışanların moron olduğunu düşünüyorum. bir de mutluluğu kitaplarda arayanlar var. onlara bir şey demiyorum şimdilik.

ıssız bir adaya düşersem yanıma alacağım 3 şey, ölmeden önce yapmak istediğim 100 şey, karma listem gibi listelerim yok henüz. hazırladıktan sonra panoya asıp her gün kontrol edeceğim.

başak tümer hala ortaya çıkmadı. lahmacunda pul biber yerine kiremit tozu kullananların peşindeki ucuz kahraman araştırmacı gazetecilerden bu konuya da el atmalarını rica ediyorum. öyle biri yoksa yok desinler, boşuna beklentiye girmeyelim.

hiçbir kıza sırf memeleri var diye aşık olmadım vol-2(yaz geldi bahanesiyle gelmeyin üstüme dekolteyle, degajeyle).

not: şu ilk maddenin cezmi ersöz versiyonunu yazmıştım; bir kaç paragraflık uzun bir yazı. hatta ahmet telli'nin bir şiirinden bir bölüm de koymuştum. sonra ne gerek var kasmaya dedim, tek cümle anlatıyor zaten herşeyi anlayana, kimseyi germeye gerek yok;)

pinhani diyorum sana

2006-05-30T23:58:00.000+03:00

ne pini, nerede pin, nereden bileyim dedi bir arkadaşım. bir diğeri de sensin pinhani, küfür mü ediyorsun bana dedi.

yok be güzelim grubun ismi pinhani, yeni çıkmış deyince de haa, yabancı değil mi, ne o öyle piranha gibi deyince off, neyse dedim ve bu yazıyı yazmaya karar verdim.

pinhan, gizli demekmiş eski türkçede, pinhani'de çoğulu, gizliler anlamına geliyormuş. bir kaç yerde okumuştum önceden pinhani'yi ama öyle yüzeysel, fazla üstünde durmadan. sonra radikalde ayça şen'in bu yazısını okurken aklımda kalmış legal mp3'lerini sitelerinden indirebilirmişiz diye. bir kaç gün önce de dön bak dünyaya'yı indirdim sitelerinden.

yalnız kaldıysan , kalkıp pencerenden bir bak / güneş açmış mı , yağmur düşmüş mü / dön bak dünyaya / herkes gitmişse , sakince arkana dön bir bak / dostun kalmış mı , aşkın solmuş mu / dön bak dünyaya , dön bak dünyaya / bir sonbahar kadar yalnız , bir kış kadar savunmasız / ya da ilkbaharsan , yolun başındaysan / asla vazgeçme , kalkıp da pencerenden bir bak / güneş açmış mı , yağmur düşmüş mü / dön bak dünyaya

şeklinde sözleri olan şarkıyı üst üste birkaç kere dinledim, ilk şoku atlattıktan sonra da bir şarkıyla yetinmeyeceğime karar verip albümün tamamını illegal yollarla bulmayı denedim.

yarım saat sonra sırayla diğerlerini de dinlemeye başlamıştım. önce

içinden geleni söyle , kalırsa yazık olur / hayata küsüverirsin , hüzünler seni bulur / bişeyler yapabilirsem güzel gözlerin için / başından geçeni anlat , masaldır benim için

diyen hele bi gel, sonra

bugünüm yarın olsa , ya da hep yeni baştan / yaşamak ne güzel olur hiç başlamamışsan / geriye ne kalırdı yaşananları atsan / seni bir daha yaşamak isterim aslında

diyen beni al.

bu basit ve fakat gücünü, etkisini basitliğinden alan sözlerin üstüne sinan ve zeynep’in vokali ve iyi müzik de eklenince birkaç gündür bıkmadan, usanmadan üst üste dinlediğim bir albüm çıkmış. hala sağda solda ne kadar mütevazi olduklarını görünce şaşırıyorum, muhtemelen ne denli büyük bir iş başardıklarının farkında değiller(elbette isterim ki hep öyle kalsınlar).

itiraf etmek gerekirse hala illegal yollardan indirdiğim albümü dinliyorum ama kısa süre sonra parasını ödeyip alacağım.

ebru çapa'nın ayça şen'e söylediklerine(sen beni psikopata bağlamak mı istiyorsun abi? hıyanettir bunun adı. seni bilemeyeceğim ama ben bu albümü dinleyip aşık filan olmam, hastanelik olurum) hak veriyorum aslında. belki de kırmızı reçeteyle satılması gereken bir albüm. son olarak galiba birlikte yaşlanmak isteyebileceğim bir müzik grubu pinhani.

grup üyeleri

kuzenler(sinan & zeynep) mutlu günlerinde:)

sinan kaynakcı
25 aralık 1979'da istanbul'da doğdu. çocukluğu florya ve bakırköy'de geçti. cağaloğlu anadolu lisesi'nden 1998 yılında mezun oldu. müziğe bu okulda başladı. 1995 yılında yan flüt ve gitar çalmayı öğrendi. 1996 yılından itibaren aralıklarla stüdyo hiphop'ta bateri dersleri aldı.
2001-2003 yılları arasında van basten grubuyla beyoğlu barlarında canlı müzik yaptı. bu dönemde kendi parçalarını yazmaya başladı. farklı hedefleri nedeniyle gruptan ayrılmak zorunda kaldı. 2004 yılı sonunda zeynep'le kaydettikleri demoyu akın eldes'e dinletti ve albüm kaydı başladı. grubun vokalist ve ritm gitaristi

zeynep eylül üçer
16 eylül 1985'te istanbul'da doğdu. çocukluğu teşvikiye'de geçti. 1991-1997 yılları arasında trt istanbul çocuk korosunda şarkı söyledi. orta okula istanbul'da başladı. 1 yıl sonra ailesiyle antalya'ya yerleşti. antalya koleji'nde okudu ve okulu adına 2.ligde uzun süre basketbol oynadı. sinan'ın ona hediye ettiği bas gitarla aktif müzik yaşantısı başladı. müzik öğretmeni olan annesinden solfej ve armoni dersleri aldı. 2004'te demo kaydı için istanbul'a geldi. 2005'te albüm kaydının başlamasıyla yeniden istanbul'a yerleşti. grubun bas gitarist ve vokalisti

not: grup üyeleri hakkındaki bilgiler sitelerinden alınmıştır.

dia-logs

2006-05-29T23:47:00.000+03:00

çalma zili. evde kimse yok ki. koltuklar, kanepeler var sadece. kanepeler mi kapıyı açacak? kanepeler kapıyı açamaz ki.
(“zili çalalım, belki biri kapıyı açar" demem üzerine 6 yaşındaki yeğenimin verdiği cevap)

almanya’da insanlar üst üste mi otobüse biniyor?
(ağzına kadar dolu belediye otobüsü yolcu almak için tekrar durduğunda şoföre “otobüs dolduğunda her durakta durmak zorunda değilsin kaptan” diyen bir yolcuya “almanya’da her durakta duruyor ama” diye cevap veren bir başka yolcuya bir başka yolcu cevap veriyor)

gideceğim bu memleketten. bir de özlersin diyorlar, nesini özleyeceğim ki. ya kurallara hiç uymazsın, ya hep uyarsın. bazen uymak, bazen uymamak da ne demek oluyor?
(otobüs kırmızıda durduğunda inmesi için kapıyı açmayan şoföre genç yolculardan birinin verdiği tepki)

aa, bu şarkıyı biliyorum ben, çok güzel şarkı.
(işyerindeki tipik ingilizce bilmeyip sözlerinden zerre kadar anlamayıp hotel california çalan elemana, şarkının aşk şarkısı olduğunu sanan bir diğer elemanın tepkisi. bu arada bu da ayrı bir geyiktir, hatta klasik olmuştur: ingilizce bilmeyip ingilizce şarkı dinleyen herkesin playlistinde olması gereken bir şarkıdır hotel california)

o gün çok güzel olacağım aşkım. renkli lensimi de takacağım.
(güzelliğin; olmak için yola çıkılabilecek bir hedef olduğunu sanan, tanga, g-string giyerek, güzellik merkezi, solaryuma giderek sınıf atladığını sanan, olduğundan farklı görünme çabalarını izlemek zorunda kalırken(bkz: açık ofiste çalışmanın dezavantajları) kusmamak için kendimi zor tuttuğum, aynı ortamda bir ay daha kalırsam kadınlardan nefret etmeme sebep olabilecek ve ayrı bir post olarak tarafımca değerlendirilmeye alınmayı hak eden, etiler’de oturur görünümlü kaşar kenar mahalle dilberi, işyerindeki bir diğer elemana bir etkinlik sırasında nasıl olacağını söylerken)

hassiktir!
(beşiktaş vapurunu 20 saniye farkla kaçırınca ben)

ben, MSN, o, biz, siz, onlar

2006-05-27T23:14:00.000+03:00

çıkan kısmın özeti(dış ses):

fransa’nın brezilya’yı 3-0 gibi net bir skorla yenerek dünya kupasını kaldırdığı sene; internet’in internet cafeler aracılığıyla ülkede yeni yeni yaygınlaşmaya başladığı bir dönem. msn messenger henüz icat edilmemiş, mirc uzun süredir, icq ise bir süredir sanal alemlerin popüler programlarından. cumartesi öğleden sonraları iş çıkışı internet cafeye gidip bir yandan 18 yaşından küçüklere yasak sitelerde sörf yaparken bir yandan da mirc alemlerinde kız düşürmek ortalama yurdum delikanlısının rutini olmuş. kahramanımız anyone’da hem ortama ayak uydurma, hem de 20’li yaşların verdiği heyecanla bir süre icq, mirc alemlerine dadanmış; ne yazık ki uzun bir chat konuşması sonrası sıra buluşmak için yer tarifine gelince; “altıyol’a gel, kadıköy’deki boğanın taşaklarının altından el sallayacağım” diyen bir denyo’nun yaşattığı hayal kırıklığıyla bu alemlerden yıllar sonra birbirinin çevresinde dönüp duran iki yeşil adam görene dek uzak kalmıştır. aşağıda okuyacaklarınız kahramanımızın yeşil/kırmızı adamlar/kadınlarla ve kendisiyle yüzleşmesini anlatmaktadır.

tanışma

ilk kez ankara’da askerlik yaparken bir pazar sabahı çıktığım çarşı izninde aspava’da yediğim menemen’den sonra gittiğim kızılay’daki bir internet cafe’de tanıştım bu birbirinin etrafında dönüp duran yeşil adamlarla. fakat ilk izlenim pek etkileyici değildi, bir şey yapmadım, zaten henüz listemde de kimse yoktu, maillerimi okuyup çıktım.

askerlik dönüşü tekrar başladığım eski işyerinde departmandaki herkesin birer msn hesabı olduğunu görünce tekrar hatırladım, üstelik bu kez listeye ekleyecek birileri vardı.

online yıllar

her şey iyi gidiyordu; listene sadece tanıdığın, bildiğin, emin olduğun kişileri eklemek gibi bir şansın vardı. yaptığın konuşmalarla ilgili küçük ayrıntıları daha sonra hatırlamak için kaydedebilir, kullandığın rumuzunun sonuna ister listendeki özel buddy’ler için, istersen o anki ruh durumuna göre istediğin hedef kitleye mesaj kaygılı eklemeler yapabilirdin. sonraki versiyonlarda eklenen ve almanya’daki arkadaşınla görüntülü konuşma yapmanı sağlayan görüntülü konuşma, avatarlar, ifadeler, göz kırpmalarını saymıyorum bile.

nerede olurlarsa olsunlar aynı programı kullanan arkadaşların sana bir msn penceresi kadar uzak/yakın mesafedeydiler. uzun bir süre msn ile ilişkimiz winamp, media player ve hatta internet gezginini bile kıskandıracak seviyede devam etti.

ve gerçekler: maske, sabun köpüğü kelimeler, kanıksama ve bloklama

uzun bir süre listemdeki onlarca kişiyle kaygısız, tasasız kullandım. fakat bir süre sonra gerek işyerinde, gerek evde sürekli online kalma olanağını yakalamam ve bu yüzden bilgisayar başında geçirdiğim zamanın boş zamanımın önemli bir bölümün işgal etmesiyle bir şeyleri sorgulamaya başladım.

listemdekilerin çoğu tanıdığım kişilerdi ve fakat itiraf etmek gerekirse içlerinde tanımadığım –tabi ki dişi- buddy’ler vardı. bunlarla olan bir kısmı akşam yemeğinden sonra başlayıp geceyarısını aşan konuşmalar sırasında bir şeyi fark ettim ki; gerçekte tanımadıklarıma karşı olduğumdan farklı bir yüzle çıkıyordum; ki maske takmak, sanal ortam için rutin ve umulmasa bile beklenen bir davranıştır. böyle nasıl demeli; fazladan ahlakçı, fazladan korumacı, saf aptal bir şövalye gibi-robin hood değil de, don quijote gibi;)- (burada kamera bana fokuslanıyor: tabi her sorgulamanın çoğu zaman olmasa bile bir şeyleri değiştirmesi gerekir; eskisi gibi listemde olup da tanımadığım çok fazla kimse yok ama uzun bir süredir maske takmamaya çalışıyorum. herneyse, konuyu dağıtmayalım).

mutluydum; pek çok samimi olduğum, sevdiğim, yakın arkadaşım listemdeydi artık; istediğim zaman konuşabilirdik. içlerinden herhangi biri bana mouse ile seçip çift tıklama mesafesindeydi. fakat 20 kişiyle her sabah, her akşam sadece merhaba demek için bile zamanın olmayabilir, değil mi? sonraki gün de, daha sonraki gün ve sonraki hafta, daha sonraki hafta, bazen bir ay sonra bile.
ve beklenen; bir süre sonra kanıksamaya başladım; listemde sürekli yeşil olmaları fark etmiyordu artık. o zaman şunu anladım ki; messenger’den önce gerek zaman zaman kısa mesaj olsun, gerek zaman zaman upuzun mailler olsun en azından seyrek de olsa yazışıyor, birbirimizden haberimiz oluyordu ama işte msn messenger ve onun getirdiği alışmışlık, kanıksama o olanağı da elimizden almıştı.

bazen çok sevdiğim samimi arkadaşlarımın listemde olmamasının olmasından daha iyi olabileceğini düşünmüyor değilim ama olmayınca da online olduğunuz her zaman konuşma ihtimalini göz ardı etmiş oluyorsun ki bu da belirttiğim gibi konuşmama ihtimalini güçlendiriyor(bür tür kısır döngü veya dön baba dönelim).

ve bir şey daha; her sabah konuşuyor olsan bile yazdığın kelimeler selam, merhaba, nasılsın, iş/aşk/evlilik/yenge/çoluk, çocuk/sağlık nasıl/iyiyim, çok şükür vs.’den öteye gitmiyor.
haftada 5-6 sabah söylenen ve birkaç kelimeden ibaret günaydınlar, iyi sabahlar, haftada bir yazılacak uzun bir e-posta’nın yerine geçiyor; kelimeler sabun köpüğü etkisinde.

kaypak msn?

sonra geçenlerde bir şey daha farkettim; bu günlüğü yakından izleyenlerin tanıdığı biri beni engellemişti. uzun süre gözlerden kayboluyor, sonra aniden online oluyor, bir şeyler soruyor, cevap alınca da bir sonraki teknik probleme kadar görünmez oluyordu.

uzun süre bir şey demedim sonra bir gün bunu neden yaptığını sordum. bir tür oyun oynadığını, aslında herkesi engellediğini, online olduklarını gördüğünde de engellemeyi kaldırdığını söyledi.
hayal kırıklığına uğradım ama fazla üstelemedim, herkesin bir an gelip de herkesten, her şeyden kaçmak, saklanmak isteyebileceğini düşündüm, hak vermek istedim ve hak verdim.

ama e-posta ile kıyaslamak gerekirse sadece mail listende olan biri seni engelleyemez, senden kaçmak zorunda değildir. online-offline olduğunu göremezsin, mail gönderirsin, posta kutusunu kontrol ettiği zaman isterse hemen, isterse sonra okur, istediği zaman yanıtlar, istemezse yanıtlamaz vs. vs.

ona hak verdiğimi söylemiştim ama içten buna inanmadığımı farkettim, kendisine de söyledim; bu msn çok kaypak bir program diye.

sonuç

sonuç falan yok, hala kullanmaya devam ediyorum, listemde aylardır genellikle her gece karşılıklı online olup konuşmadığımız buddy'ler de var, dünyanın her yerinden arkadaşlarım da var, yurtdışında olup da bazı zamanlar aile-görüntülü konferans yaptığımız aile bireyleri, akrabalar da var, silip engellediğim onlarca kişi, şimdilik sadece engellemekle kaldığım bir kaç kişi var.

son bir kaç yılımın internet aktivitelerinin önemli bir kısmında bir şekilde yer etti ve bir süre daha yer edecek gibi. onca sorgulamadan sonra bile hala hakkında çok şey bilmiyorum, doğru dürüst bir kullanma klavuzu bile yok, belki de emin olmak için biraz daha beklemeliyim.

bu arada konu hakkında yorumlarla müdahil olmak isteyenlerin yanısıra, isteyenler bu adresten instant olarak da olaya girebilirler;)

güzel şeyler de oluyor

2006-05-25T11:22:00.000+03:00

yurdum apolitik gençlerinden beklenmeyen bu hareket için alkış.

ayrıntılar

2006-05-23T22:48:00.000+03:00

bu dünyada saç problemi olan iki kişi say deseler neşe ve anyone derim(bu arada neşe'ye ne oldu? kaç sene oldu, evlenmiş, çocukları olmuştur şimdi; biri kız, biri oğlan).
yola delikanlı adamın saç modeli aslan yelesi(bkz: mc gyver, jerry seinfeld, bilumum kaleciler ve mullet style) hedefiyle çıkıp bir yandan, bir üstten kabarıp en sonunda günümüzde prison break michael scofield'ın temsil ettiği cezaevi mahkumu saç modeli bir numarayla kazıtmak zorunda kalan kaç kişi var yeryüzünde. şampuan, saç kremi üreticileri benim sorunuma da el atsın; saçımın yarısını başka, diğer yarısını başka şampuanla yıkayıp test edecekleri reklamlarında beleşe oynamaya razıyım, o kadar.

çoğu zaman otobüste gidip gelirken yerinde duruyor mu diye cebimi, cüzdanımı yokluyorum ve tam telefonu da yoklamak üzereyken; alışkanlık olduğu üzere elim telefonun olduğu tarafa doğru giderken; tam o anda telefona bağlı kulaklıktan müzik dinlediğimi farkediyor ve teorik olarak kulaklıktan müzik geliyorsa çalınmış olamaz deyip rahatlamış ve hafif utanmış bir şekilde hamlemi geri çekiyorum. o anda orada olanlardan kimsenin bunu farketmemiş olması da beni teselli eden tek şey.

bir süredir güneş batmadan köprüyü geçiyorum. hava kararmadan ve gün bitmeden boğazı bir kez daha görmek güzel ama şimdiden kış gelince tekrar gece karanlığında işten çıkacağım düşüncesi beni geriyor. böyle namaz, iftar vakitleri gibi mesai vakitlerini de gün doğumu, batımına göre ayarlasalar, yaz-kış güneş batmadan bilgisayarlarımızı kapatıp çıksak, trt3, gazeteler il il mesai saatlerini verse gün gün süper olurdu. şimdiye kadar hep doğayı kendimize uydurduk, biraz da biz uysak ne güzel olurdu ama şu vahşi kapitalizm yok mu. fuck you capitalism(i mean canın cehenneme).

leman'da ayrıntılar isimli köşede yazan metin fidan adında biri vardı yıllar önce, severdim tarzını. hala duruyor mu? ahaha bir de kitap çıkarmış aynı isimde.

-bir metin fidan klasiğiyle- iyi günner diliyom ben.

19 mayıs

2006-05-19T12:56:00.000+03:00

mahkum demişken; 88-89 olacak, 11-12 yaşlarında olmalıyım, trt'nin bir kaç kanalının olduğu, okuldan eve gelip evdeki tenekeler, metal eşyalar, alimünyum tabaklar, büyük piller ve radyo antenlerini iple, kabloyla birbirine bağlayıp magic box star tv'nin şifresini yakalamaya çalıştığım, fare yiyen uzaylılar dizisini iğrenerek izlediğim bir dönemdi. erhan konuk'un sunduğu pop saati, uzun, isabetli ve hızlı paslara dayalı ingiltere birinci liginin maçlarıyla birlikte aynı kanalda yayınlanan bir dizi vardı mahkum adında. ve hayal meyal muhtemelen yanlış hatırladığım bir sahnesi; "adamımız tenis topuna benzer bir topla oynanan bir oyunu oynuyor, gelen orta büyüklükteki beyaz topu bir sopayla karşıladığı bir oyun bu ve oyun sırasında bir kaç kez sopayla karşılıyor, en sonunda karşı taraflardan gelen toptaki garipliği farkediyor ve topa vurmak yerine eliyle tutup uzağa fırlatıyor ve boomm. en son gelen top'un bomba olduğu anlaşılıyor böylece".
işte bunu hatırladım ama tüm hatırladığım sadece bu kadardı. sen biliyor musun?

onu bırak da sesame street ile ilgili bir hazine buldum, bizde edi ile büdü olarak bilinen bert and ernie'nin ve diğer karakterlerin maceralarının da yer aldığı bir sesame street unplugged cd'si ile köşeyi dönmeyi planlıyorum. kısa bür süre sonra kadıköy yazıcıoğlu pasajı civarında dolaşırken yolunu çevirip "abi susam sokağı var ister misin?" diyen biri olursa bil ki o benim.

o zamana kadar şöyle ve böyle tadımlıklardan alabilirsin. 80-90'lar çocuğuysan güleceğini garanti ediyorum, güldürmezse para yok, hatta şikayetin olursa da yorum kısmı var, tüketici dernekleri var, oralara gidebilirsin.

mahkum

2006-05-18T11:59:00.000+03:00

hani mahkumların özgürlüklerinin ilk gününde giymek için, ütüsü bozulmasın, en azından fazla kırışmasın diye yatağın altına, şanslıysalar bir dolaba koydukları elbiseleri vardır.

hepsinin gitmeyi planladığı yerler vardır bu elbiseleri giyip.
istisnasız hepsinin vardır.

yalnız başına veya yanına birilerini alıp bir yerlere gitmenin planlarını yaparlar, elbette her zaman değil; orada, olmak istedikleri yerde olduklarını hayal ettikleri zamanlardan arta kalan zamanlarda.

herhangi bir cezaevi çıkış kapısının önünde veya eski bir yeşilçam filminde bu sahneyi çok sık görürsün; kapı açılır, adamımız özgürlüğe adım atmadan önce biraz gerinir, iki eliyle yakalarından tuttuğu ceketini sırtına iyice oturtur, hafifçe eğilip yerden çantasını alır ve yeni hayatına doğru yola koyulur.

peki o elbise neden bu kadar önemlidir?

çünkü sadece bir elbise değildir giydiği, o içerde kaldığı yıllar boyunca ümidini, hayallerini, acılarını da giydirmiştir ona, en sonunda sırtına giydireceği gibi elbiseyi. özgürlüğü temsil eden içerdeki simgelerden biridir; dışarıyla, gerçek hayatla bağlantısını sağlayan tek nesnedir.

orada, kapı önünde durup iyice sırtına geçirdiği aslında bunca yıl beklediği ve sonunda elde ettiği özgürlüğüdür.

ve içeride veya dışarıda olmanın, mahkum veya özgür olmanın arasındaki farkın kesinlikle fiziksel bir tutsaklık olmadığını bilenler için; bir dahaki sefere çevrendeki herkese her zamankinden biraz daha dikkatlice bak; pek çoğunda bu küçük ayrıntıyı farkedeceğine eminim.

evet onlar gibi benim de var bir elbisem sembolik de olsa ve biliyorum senin de var.

zamanı gelince giyinip -yalnız veya birlikte- burası olmayan yerlere gitmek için.

32 kısım tekmili birden; aşk, seks, yalan, entrika, ihanet; hepsi bu postta

2006-05-16T20:16:00.000+03:00

sokak satıcısı "dmırlymnnnnnnnnhhh" gibi anlaşılmaz bir şekilde bağırırken yine birilerinin dikkatini çekeceği konusunda kendinden emindi.
nitekim kısa bir süre içinde bu upuzun sokakta oturanlardan, bağıran kişinin derdinin ne olduğunu öğrenmek için pencereyi açanların sayısı beşi bulmuştu.

işte ister en ilkel yöntemlerle çalışsın, ister en gelişmiş stratejileri kullansın satıcıların, pazarlamacıların çoğunun yapmaya çalıştığı şey; olduğundan farklı göstermek, önemsiz detayları büyütmek, merak uyandırmak ve elbette inandırıcı sözlerini yalanlarla süslemektir.

evlerden demir, alimunyum, eski eşyalar alıp hurdacılara satan bu adamın yaptığı tek şey de diğer pek çok sokak satıcısının yaptığı gibi kolaylıkla anlaşılamayacak bir sloganla bağırarak "acaba ne satıyor" diye merak ederek kendisine doğru yönelebilecek birilerinin dikkatini çekmekti.

bu ilginç pazarlama yönetimini düşünürken bir yandan da yürümeye devam ederek sokağın sonundaki köşeyi dönüp üzerinde irili ufaklı lokantaların, mağazaların olduğu işlek caddeye çıktım.

elektronik cihaz satan mağazalardan birinin vitrinindeki açık televizyonda vadi kızı özgü namal'ın, 16-17 yaşındaki ergenlerin çatallaşan sesine benzer bir ses sonuyla rol aldığı cicili bicili akbank reklamı oynuyordu. ilgi çekici bir şekilde reklamdaki renkler gerçek olamayacak ve karşında durup izlemeye devam edersen seni de içine çekebilecek kadar canlı görünüyor. bir süre gelip geçenlere aldırmadan vitrinin karşısında öylece durup izledim.
daha sonra yoluma devam ederken tek düşündüğüm; 78 doğumlu bir kızdan nasıl böyle bir ses çıkabildiği, aynı kızı 17-18'lik bir yeniyetme gibi gösteren efekt, makyaj hilelerini nasıl yapabildikleri, neden bunca uğraş yerine reklam filminde oynatmak için daha genç bir oyuncu bulmayı denemedikleriydi.

beyonce'un bir klibinde dikkat çeken göğüs dekoltesine fokuslanan ingilizce kursunun boğaz manzaralı terasındaki kızlı, erkekli, teacher'lı gruba "hey, they are not real. light, make-up and special effects. this is hollywood and hollywood is this. remember king kong" diyerek yapmak istediğim ama nedense o an sustuğum kendimce komik olduğunu düşündüğüm -komik olduğunu düşünüyorum çünkü böyle bir diyalogu seinfeld'da jerry seinfeld'dan dinlesem gülerdim- espriyi hatırladım.

şimdiyse buradan sana ve yanındaki arkadaşa sesleniyorum; "o gördüğünüz kız gerçek değil, billboardlarda, televizyonda gördüğünüz herşeye inanmayın. ışık, makyaj, özel efektler. hepsi bu".

ilgi çekici başlığa ve aradaki parçaya gelince; onlar da bu yazıyı okutmak için bir reklam hilesiydi;)

şimdi nasıl hissediyorsun?

gözlerinin hastasıyım, fotoşopun ustasıyım

2006-05-14T18:52:00.000+03:00

interaktif sanal performans'ın 5. aşaması

süreç: 1- kelebeğin pulları, 2- içre, 3- neval, 4- gaia

ilkokulda bize zorla çizdirdikleri ve resimden nefret ettirten sanatsal(!) çalışmalardan(bir klasik olarak: tepelerin üzerinde yükselen güneş, iki dağın arasından aşağıya doğru akan bir nehir, nehrin iki yanında ağaçlar, evler vs.) sonra bir daha elimi tuvale değdirmeyeceğime dair söz vermiştim kendime ama sözkonusu olan bloglararası bir performans çalışması olunca yeminimi bozdum. her ne kadar arada photoshop kullanmış olsam da photoshop biraz teknik bir hadise olduğundan pek sayılmaz.

performansa gelince; odada pencere olmaması dikkatimi çekti, oda olduğunu düşündüren de yatakta uyuyan marilyn monroe'yu andıran kadın. belki çok klasik düşünerek performansın performansını biraz aşağıya çekmiş olacağım ama sanat konusunda -sondan- ilk sıralarda yer alabilecek benim gibi birine paslayarak zaten bu riski göze almış olmalıydınız, günah benden gitti. belki elinde bir demet çiçekle yatağın başında bekleyen bir maymun daha ilgi çekici olabilirdi.

neyse sonraki aşama için -eğer kabul ederlerse- daha önce bu postunda çizim konusundaki yeteneğine şahit olduğum ece'ye paslıyorum.

not: bu arada üzerinde biraz çalışarak performansa ekleme yaptığım resim henri matisse'in open window isimli çalışmasıdır.

kenarda kalmış bir 90'lar klasiği: ‘street fighter II’

2006-05-14T09:29:00.000+03:00

90’lı yılların biraz kenarda kalmış klasiklerinden biridir sf2. okulu kırdığımızda o sıralar yurtdışında olduğu gibi ülke genelinde de bir hayli yaygın olan atari salonlarının müdavimlerinden biri olmamızı borçlu olduğumuz bu oyunda amaç seçilebilen 8 karakterden biriyle kalan 7 karakter(figüran) ve 4 esas adamı(patron) pataklayarak adamları görmekti(mutlu son).

oyunun ara aşamalarında dövdüğün araba, fıçılar seni iyice dövüş moduna sokuyordu. “pörfekt çektim” diyebilmek için de rakip karakterden bir round boyunca hiç dayak yememek gerekiyordu. tüm karşılaşmaları round vermeden bitirdiğinde de bonus olarak “adamları göstermek” denilen karakterlerin hayat hikayelerini arabesk türk filmi tadına gösteren küçük animasyonlar izleyebilirdin.

sokak çocuklarından biri okulun en zeki çocuğunu bir türlü yenemeyip en sonunda bir güzel pataklayıp gerçek hayatta yenince, 'her zaman kazan'manın iyi bir fikir olmadığına karar vermiştim.

92-93’lerde çocukluktan çıkıp ergenliğe adım attığımız dönemde bizi atari salonlarına ve hayata bağlayan çocukça bir tutkuydu.

sonradan bilumum versiyonları çıkıp işi sulandırdılarsa da street fighter 2 hep bir klasik olarak kaldı.

bu oyunu bilen, hatırlayan, geçmişte oynamış 80’lilerle bir turnuva yapsak fena olmazdı. belki yakın bir zamanda. neden olmasın?

seçilebilen karakterler
japon ryu
amerikalı ken masters
brezilyalı blanka
-favorim- hindistandan dhalsim
japonyadan sumo güreşçisi edmond honda
birleşik devletler hava gücünden guile
çinden kızların çoğunlukla tercihi chun-li
ussr’dan(sovyetler henüz dağılmamıştı) zangief

seçilemeyen karakterler -yani patronlar-
amerikalı boksör balrog
ispanyol vega
atari salonunda gay olduğu şeklinde söylentiler olan thailand’dan kickboksçu sagat
nereli olduğu bilinmeyen mr.bison

oyunun adi bir versiyonunu buradan indirebilirsin.
veya atari salonundakiyle aynı performansı elde etmek için biraz uğraşmayı da göze alıyorsan buradan indireceğin zip formatındaki dosyayı açtıktan sonra callus95 emülatörünü çalıştır, kapkara bir ekran göreceksin, panik yapmadan esc veya alt+g tuşuna basıp load game’den en alttaki seçenek olan street fighter II (world 910214) üzerine gelip load butonuna tıkla, oyun yüklenecektir. daha sonra gelen oyun ekranında f3 ile kredi sayısını belirleyebilir, f1 ile de oyuna başlayabilirsin.
karakterleri seçmek için ok tuşlarıyla gezinip hareket ve yön tuşları olan a,s,d, z,x,c kullanabilirsin. daha gelişmiş emülatörlerde rahat grafik ekranı, karşılıklı oynama olanağı da mevcut olduğunda bulabilirsen calman, namep gibi emülatörler tavsiye edilir.

bu yazıyı sonuna kadar okuyanlar için de burada sf2’den önceki kuşağa hitap edecek bir bonus vardı.

yasal uyarı: buradan indireceğin oyunlar tanıtım amaçlı olup 24 saat içinde silinmesi gerekmektedir.

bi 'leopar desenli nescafe' arası

2006-05-13T16:26:00.000+03:00

malzeme listesi: yeteri kadar şeker, krema, nescafe ve yaklaşık 6-7 çay kaşığı su

tarif: fincana yeteri kadar şeker, krema, nescafe konduktan sonra üstüne eklenen su ile birlikte karışım hamur olana kadar karıştırılır. sıcak su ekleyip karıştırdıktan sonra servise hazırdır

enjoy

not1: yardımcı hanım'dan öğrendikten sonra yaklaşık 10. denemem ama hala kıvamını tutturamadım, onun yaptığı gibi olmuyor bir türlü. galiba bu "yeteri kadar"ın miktarıyla alakalı. biri el atsa da kıvamını tuttursak :) not2: blofünüzü gördüm olga hn. bekliyorum psikolog arkadaşı :)

cumartesi

2006-05-07T09:57:00.000+03:00

efekt için tuba'ya teşekkürler.

erken çıktım biraz, hava mayıs ayına göre soğuk ama mevsimlerin istikrarından ümidini kesmiş biri için şaşırtıcı değildi.

çalıştığım yer taksim'e yavaş tempoyla 20-25 dakika yürüme mesafesinde ve yapacak bir şey de yoktu, öylece yürümek istedim.

yol boyunca ve istiklal'den ayrılana kadar dikkatimi çeken ve yırtık, kirli, eski püskü giysileri, içinde yüzlerce saçma sapan şey bulunan poşetler, torbalarıyla sayıları geçen yıllara oranla artan evsizler oldu. sadece şişli-taksim arası 6-7 evsiz gördüm diyebilirim.

düşmüş insanlar; neden orada olduklarını az çok tahmin edebiliyorum.
8-9 sene önce bir haftalık sokakta yaşama maceram olmuştu, ne hissettiklerini, nasıl yaşadıklarını anlayabiliyorum.

mesela soğuk bir gecede, herkes evine çekildiğinde ve sokaklar onlara ve iş, yolculuk vs. gibi nedenlerle dışarıda olanlara kaldığında o saatlerde hala açık olan lokantaların kapı önlerinde bulunan mazgallara neden üşüştüklerini biliyorum. mazgallar sıcak hava üflüyor ve seni soğuktan koruyor çünkü.

veya seni soğuktan veya olası bir başka beladan koruyacak dış kapısı açık bir apartman girişi, merdiven altının ne kadar önemli olduğunu da.

herkes evine çekildiğinde bomboş sokaklarda, caddelerde kendini ne kadar yalnız hissettiğini de.

aslında yazıya başlarken ki amacım; taksim'deki olağanüstü hareketliliği, kalabalığı, tesadüfen karşılaştığım kurstan bir arkadaşı, taksim'de bir mekanın istiklale bakan pencere kenarında oturup gelip geçenleri izlemekten aldığım keyfi, sonradan yan masaya gelen 4 kadını; yaptıkları gürültüyle, telefon konuşmalarıyla mekandakilere saygısızlık yaptıkları yetmiyormuş gibi, içlerinden yaklaşık 100 kilo olan birinin sandalyesini oturduğum masayla birleştirmesi ve böylece -sırtımda da duvar olması nedeniyle sıkışmam, rahatlıkla çıkamamam, her seferinde hamfendi izin verir misiniz lütfen demek zorunda kalmam vs. vs.- bir oturuşta kaç dilim pizza yiyebilirim konulu rekor denememin 7'de kalması -ki geçen senelerdeki rekor 12 idi-, sonra çıkışta yukarı doğru yürürken gördüğüm içlerinden bir kızın -fotoğrafta görüldüğü(!) üzere- bir yandan yürüyüp bir yandan darbuka/arbane karışımı bir enstrüman çaldığı, nereli olduklarını anlayamadığım bir turist topluluğunu anlatmaktı.

ironiye bakar mısın.

...

2006-05-06T11:29:00.000+03:00

...

geçse de yolumuz bozkırlardan,

DENİZLERE çıkar sokaklar

...

reklamlar

2006-05-03T17:58:00.000+03:00

yataş reklamında kocaya 'kociş'(kociş beni yataş'a götür) şeklinde hitap ettirten zihniyeti kınıyorum. "ayşe hanım bir de şöyle dönün", "peki ahmet bey nasıl isterseniz ohş" gibi muhabbetler dönmese de evlilik ciddi bir müessese.

reklam ajanslarının fwd e-postalardaki esprileri/geyikleri reklamlarda kullanmaları(son olarak aviva reklamı&80'ler) dikkatimden kaçmıyor. yaratıcılık öldü mü gençler?

profilo'nun son reklamı komik, zekice ve başarılı. ilk izlediğimde isviçre'de gerçekten de kırışık enstitüsü olduğuna ve enstitüde salatalık kullanıyor olmasına inanmış olmam da benim salaklığım(estağfurullah).

bilimum reklamlarda oynayan yarı çıplak erkek oyuncuların vucudunda kıl/tüy olmaması hormonlarla mı alakalı?

lcd/plazma tv satıcıları satışları artırmak için neden sadece futbol(germany 2006) kartını oynuyorlar? aynı televizyonlarla seda sayanla sabah şekerleri, reha muhtarla ateş hattı veya jenna jameson'un konulu filmleri de izlenmiyor mu? bu hedef kitleye yönelik reklam kampanyaları da hazırlanamaz mıydı?

google'da başak tümer şeklinde arama yapınca doğru dürüst bir sonuç çıkmaması yüzünden öyle birinin gerçekliğinden şüphe etmeye başladım.
aynı aramayı zekeriya beyaz için yapınca 125.000 sonuç elde etmek de google'ın motoru bozmuş olmasıyla açıklanabilir.

beş

2006-04-28T17:37:00.000+03:00

kayıtlarıma baktım da, şimdiye kadar 3 kez ilk görüşte, 1 kez 2. görüşte, 2 kez 3. görüşte, 1 kez de 846. görüşte aşık olmuşum.

yeni tanıştığı kişilerle senli benli konuşanların samimiyetinden şüphe duyuyorum.

geçen akşam iş çıkışı otobüs durağına ilerlerken kolkola yürüyen iki ibneden biri göz kırptı bana. sözünü ettiğim bir çift bakış yakalama ihtimali bu değildi, bir yanlış anlaşılma olmalı.

bu yaz güneye inip turist kızlarla yediğim naneleri yazmaya karar verdim. nasıl olsa kim olduğumu kimse bilmiyor ya, istediğimi yazabilirim. ayrıca bu aşk/sevgi adamı aptal don quijote ile çapkın/münasebetsiz don juan arasında gidip gelen/bölünen bu kişiliği ne yapacağım da ayrı bir soru işareti benim için.

iş aradığım dönemlerde haftasonu sadece ik ilavesi için aldığım hürriyet gazetesini aldığımı kimse görmesin diye utancımdan diğer gazetelerin arasına saklıyorum. hürriyet galiba biraz da istediğinde bir gazetenin sadece ik ilavesini almak, kalanını çöpe atmaktır.

savunma

2006-04-28T17:36:00.000+03:00

yuvarlak veya köşeli, kırmızı veya mavi, ıslak veya kuru. bu durumu herhangi bir forma uyarlayamayız. kaçamak bir yanıt olacak belki ama kendi gerçekliğinde, şartlarında değerlendirmek gerekiyor.

"isteseydin alırdın, demek ki istemiyorsun" kolay bir suçlama.

kendimi bir kaç cümleyle savunabileceğimi sanmıyorum ama yine de denemek istiyorum.

biz ikimiz arkadaşlıkla -adına ne dersiniz artık- daha ilerisi arasındaki o ince kıl köprüde kaçak güreşen iki kişiydik ve başladığımız gibi berabere bitti mücadele.
belki bir şeylere karşı kaybettik. bilmiyorum.

söyleyebileceğim şu ki: onu bir daha göremeyeceğimi düşündüm, dilimin ucundaki kelimeleri söyleyemedim ve bu beni kötü hissettirdi.

zaten bir hayat boyu, uzaklara gittiğinde "seni özleyeceğim" diyeceğimiz kaç kişiyle tanışırız ki? işte böyle bir anda böyle birine bunu söyleyememek koyuyor.

yine de yapmam gereken buydu, pişman değilim, yine olsa aynısını yine yapardım.
tüm söyleyeceklerim bundan ibarettir.
arz ederim.

daisy de gitti

2006-04-25T16:31:00.000+03:00

merkel'in, klinsmann'ın, biracıların memleketine.

yolu üzerindeydim,
geçerken uğradı,
vedalaştık ayaküstü,
beş dakika bile sürmedi.

"seni özleyeceğim" demek istedim, diyemedim, boğazımda bir yumru, ağlayacak gibi.
"iyi bak kendine" diyebildim sadece,
"sen de" dedi.

biraz daha tenha olacak bir sonraki yaza kadar bu sokaklar.

şimdi nisan güneşi vuruyor şişli sokaklarına ve ben üşüyorum;
soğuk, çok soğuk.

ve şimdi the beatles benim için söylüyor:
yesterday, love was such an easy game to play / now I need a place to hide away

kariyer savaşları

2006-04-25T14:24:00.000+03:00

zaman zaman rakip firmalar arasında çoğunlukla reklam aracılığıyla yapılan medya savaşları yaşandığına tanık oluyoruz. yakın geçmiş dönemde aynı temayı işleyen kargo firmalarının reklamlarını hatırladım. neredeyse reklam konusu bile aynıydı(askerdeki birine gönderilen kargo paketi vs.)

bugünlerde ise kariyer.net ve yenibir.com arasındaki reklam savaşı hem kariyer sektörünü hem de iş piyasalarını hareketlendireceğe benziyor.

reklamda ürünü yapılan ürün veya hizmet her ne ise çoğu izleyicide bir edinme/katılma duygusu uyandırdığından bu reklamların işinden, işyerinden, iş olanaklardan vs. memnun olmayanların ayrılma/yenibiriş arama arzularını bilinçaltından uyaracağı kesin.

bu durumda iş aramak/bulmak konusunda durgun olan yaz dönemine rağmen bir hareketlenme olacak. bu ise her zamankinden daha fazla iş olanağı demek. iş arayanların veya iş değiştirmek isteyenlerin bu durumu göz önüne almalarını şiddetle öneriririm.

iş arama bulma olayları ağırlıklı olarak yukarıdaki iki rakip arasında dönmesine rağmen secretcv ve insankaynaklari.com u da gözardı etmemek gerek.

rastgele

kişisel bir baş ağrısı, kişisel bir post

2006-04-24T19:11:00.000+03:00

belki uzun bir süredir poe'nun liman kırıntıları'nın orjinalini aramaktan ve bulamamaktan,

belki bir ara pencereden yukarı gökyüzüne baktığımda o sıkıcı sarı/kahve karışımı renkte gök tabakasını görmüş olmaktan,

pazar günü kötü geçen bir haftanın kötü geçen son günü eve dönerken bir karakedi geçmişti önümden, geçerken bir ara bakıştık karşılıklı, pek muhabbetle bakmamıştı, belki ondan

belki de pazar gecesi geç uyumuş, sabah yorgun ve uykusuz uyanmıştım, ondandır.

ne olursa olsun iki aspirin'i yarım çay bardağı suyla içersem geçecek, biliyorum, geçmesin, istemiyorum.

biri bana mylene farmer'dan lamour naissant, amr diab'dan tamally maak, eagles'tan lyin' eyes, agirê jiyan'dan helin ve kimlerin icra ettiğini bilemediğim -yine- doğu esintileri taşıyan oynak bir parça almak karşılığında liman kırıntıları'nın orjinal adını fısıldayabilir mi?

ister misin telif hakları ayağına mali polis kapımı çalsın, 'bizimle karakola kadar gelmeniz gerekiyor mr. anyone' desin 'hemenpaylaş' tığım için. 'bana ne ben de başkasından gördüm, avukatımı istiyorum. ve neden herşey boktan olmak zorunda bugünlerde' derim.

hem bu hafta istifa edeceğim. böylesi herkes için daha iyi olacak. kaçabildiğim yere kadar uzaklaşacağım.

cuma

2006-04-21T16:47:00.000+03:00

şu 24 yaşındaki inşaat mühendisi. başak tümer. hani büyük bir yapının inşaatında çalışan tek kadın olan hanım kişi. düşündüm de onun yaşında biri için önemli denebilecek bir görevi var. yaptığı işe ve kendisine saygı duyuyorum. üstelik kumlarda voleybol oynamak, beyaz giymek konusundaki söylediklerinde de oldukça samimi. inşaat bitip de sinemaya olmasa bile kahve içmeye gittiği ekibin içinde ben de yer almak istiyorum. inşaat bitmeden şöyle bir arama yapar da bu yazdıklarımı okursa olabilir. [edit/21/04/06- reklamı tekrar izleyince 'bizim kızlarla kahve içmek'ten sözettiğini gördüm, kahve işi yatar bu durumda]

leopar desenli nescafe(google'da arama, bulamazsın) yapmasını öğrendim. insanlık için küçük, yıllardır mutfaktan uzak duran biri olan benim için büyük bir adım.

yazdıklarımı bir psikologun okumasını istiyorum mümkünse, önce birlikte çocukluğuma inelim, belki saklambaç oynarız, ne bileyim tek kale maç yaparız ve sonra geri dönelim, daha sonra da hakkımda teşhiste bulunsun, sen şöyle, böyle birisin desin istiyorum.

bu yaşta barcelona veya chelsea'nin futbol altyapısına almazlar beni, o yüzden bir lampard veya ronaldinho olmak için treni kaçırdım ve şansımı artık sinema alanında denemek istiyorum. öncelikle tiyatro kurslarına yazılıp 5-6 sene oyunlarda oynadıktan sonra sinemaya atılıp brando/pacino'nun oynadığından bir kaç klasikte başrol oynayarak sinema tarihine geçmeyi planlıyorum.

derbiye hazırlık için buradan bu avatar'ı indirdim, msn avatar'ı olarak kullanmaya başladım, iyice havaya girdim. fb iyi oynasın, iyi oynayan kazansın.

imza:

'mutsuz son'la biten bir başka pazar gününün ardından uzun süren bir sessizlik ve

2006-04-19T18:54:00.000+03:00

ve şimdi dersimiz ingilizce

'i went there with my boyfriend' bir geçmiş zaman cümlesidir ve ilk bakıştaki anlamı dışında da anlamlar barındırabilir içinde.

bir anlık şaşkınlık ve afallamadan sonra 'shit, she has a boyfriend' diye söylenebilirsin kendi kendine ve böylece uzaktan bakıp 'hımm, acaba?' diye başlayan sorular sorup merak etmeler de biter.

-bir teselli paragrafı olarak- hem zaten sözgelimi bir vapurun güvertesinde, bir sokağın köşebaşında, otobüste, metroda, boğaz manzaralı bir cafe'nin terasında bir çift bakış yakalama ihtimali de güzeldir ki kümeleri, integral, türev, x bilinmeyenli denklemleri vs. sevmiyor/bilmiyor/unutmuş olsa da matematiği sırf bu ihtimal hesabı yüzünden sever bazılarımız.

-ders biterken sezen cumhur önal üslubunu andıran bir takdim'le- roxette'ten marie fredriksson söylüyor ağlamaklı sesiyle: it must have been love

ben

2006-04-08T15:25:00.000+03:00

dün akşam taksiye binip emniyet kemerini bağlamadığımı farkedip takmak için hareketlendiğimde "korkma bir şey olmaz" dedi şoför. "yok ben korkarım" diye yanıtlayıp ve içimden de 'o kadar bağırsakları dışarıya fırlamış kanlı ceset senin de posta kutuna düşse sende korkardın' diyerek bağladım kemeri. kurallara uyalım, uymayanları uyaralım. korkuyor muyum? hayır. tedbirli miyim? evet.

amaçsızca uzun bir caddede, sözgelimi istiklal'de yürüyorken aniden "tamam yeter yürüdüğün" deyip geri dönmek istediğimde çevremdekilerin kararsız biri olduğumu düşünmelerini istemediğimden o anda sağımda veya solumda açık olan ilk mekana -tuhafiye, sinema, kasap, kadınlar için iç çamaşırı satan bir yer ne varsa artık- girip çıktıktan sonra geri dönüyorum. paranoyak mıyım? evet.

bir yerde yemek yiyeceğim zaman hizmetin self servis olup olmadığına bakmaya başladım. self servis ise müşterilerin yemek kuyruğuna girmeye üşenmeyen mübarek insanlardan oluştuğuna kanaat getirip rahatlıyorum. yok değilse de 'garson şunu getir', 'bunu getir', 'bunun sosu niye böyle', 'bu niye kızarmamış' diyecek pimpirikli, süslü, kokoş tiplerin olabileceği tedirginliğini yaşıyorum. ben de mi pimpirikliyim? evet.

bu sabah yağmurda ıslanmamak için yolun karşısına koşarak geçmeye çalışırken tasması, bembeyaz sivri dişleriyle bir kurt köpeği kendisinden kaçtığımı sanarak belki de bir süre peşimden koştu. kendisini farkettiğimde de yavaşlayıp hiçbir şey olmamış gibi yürümeye başladım, biraz tereddüt ettikten sonra yanımdan geçerek gitti. sonra düşündüm de şayet beni bacağımdan ısırsaydı az ötedeki sağlık ocağına gidip pansuman yaptırdıktan sonra diş izleriyle dolu kıllı bacağımın fotoğrafını günlüğüme koyup "beni bembeyaz sivri dişleri olan bir kurt köpeği ısırdı bu sabah" başlıklı bir yazı yazmaya karar vermiştim. deli miyim? evet.

geçen sene blog alemlerinde okuduğum en ilginç başlangıç cümlesinin 'güne epilasyon yaparak başladım' olduğunu düşünüyordum. bu sene de bu konudaki düşüncemde en ufak bir değişiklik yok.

kişisel takibe aldığım romantovski'nin gerçek mi yoksa mükemmel bir zekanın ürünü sahte bir kişilik mi olduğundan emin olamadım hala. nabakov's romantovski'nin bu, bu, bu ve bu yazılarını herkesin okumasını istiyorum mümkünse.

bu maddeler halinde yazma stilini de şimdiye kadar okuduklarım içinde rahatlıkla ilk üçe girebilecek kadar iyi yazdığını düşündüğüm ve her okuduğumda sanki fight club'ın devamını okuduğumu hissettiren bir akıcılıkta ve tarzda yazan silenzio'dan (ç)aldım. bir hafta jelatin, bir hafta silenzio, nereye kadar böyle esin diye sormasın kimse, bilmiyorum ben de. zaten yazmak istediğim şeyler oluyor böyle zaman zaman ama hiç biri de bir kaç cümleyi geçmiyor, bir kaç cümle için de yeni bir yazı yazıp, milleti işinden gücünden etmek, rahatsız etmek istemedim.

bu yazıya resim, fotoğraf, çıplak kadın resmi vs. koyabilirdim ama koymadım dial-up bağlananlar da olabileceği gerekçesiyle burayı tesadüfen bulup okuyanlar arasında. galiba dial-up bağlananları düşünen sayılı kişilerden biriyim. çok mu düşünceliyim? hayır, saçmaladım sadece.

yarıda kalmış bir pazar günü

2006-04-04T22:27:00.000+03:00

yine aynı şey oldu.

tuhaf, bildiğim kelimelerle anlatamayacağım bir şey.

nasıl dersem, uzun zamandır gözlerine baktığımda kendimi bir idam mangası önünde gözleri bağlı bekleyen biri kadar çaresiz, yolunu kaybetmiş küçük bir çocuk gibi ağlamaklı, yeni doğmuş bir yetişkin gibi ne yapacağını bilemez bir hale getiren biri olmamıştı.

en son emma summer'la ilk kez aynı masada yemek yediğimizde beni hafif bir titreme hali aldığında ve daha sonraki günlerde minibüste giderken yine gözgöze geldiğimde kendisiyle, minübüsün içindeki yolcularla ve dışındaki herşeyin ayağımın altından kayıp gittiğini hissettirecek bir baş dönmesi, sarhoşluk hali yaşadığımdan beri olmamıştı.

artık hayatı daha fazla öğrenmiş biri olarak bu kez öyle bir heyelan etkisi yaratmadı ama bir an, ben o kapıdan içeri girer girmez sırtını dönüp yarı loş ışık altında parıldayan gözbebekleriyle aniden karşı karşıya kalınca Maureen'in, kendimi kaybetmişim.

kapıyı nasıl kapattığımı, yerime nasıl oturduğumu hatırlamıyorum bile.

nasıl kalktığımı da.

sonra ders bitip de teşekkür edip dışarı çıktığımda yine o uzun zamandır yaşamadığım 'sanki bir şeyler yarım kalmış' duygusu.

hani bazen gitmen gerekiyordur ama ayaklarına söz geçiremezsin. dönüp bir şeyleri tamamlamalı, yerine koymalısın.
açık kalan bir telefon ahizesini yerine koyman, yere bir şey düşürmüşsündür, dönüp kaldırman gerekir ya da aralık pencereden yağmur suları giriyordur, pencereyi, ne bileyim su akıyordur musluğu kapatman gerekir.

biri sana 'hoşçakal' der, zorlama bir 'hoşçakal' çıkar ağzından. oysa istanbul'u nasıl bulduğunu öğrenmek istersin, annesini özlemiş mi? michigan nasıl bir yer? bahariye'deki mantıcıya gitmiş mi hiç? reks'te film izlemiş mi?

ahize açık kalır, yere düşürdüğünü başkaları alır, musluk boşuna akar, sen içindekilerle kalırsın.

o pazar günü bu şekilde bitmemeliydi.

kimbilir, belki de bitmedi.

2005 altın kelime şiir ve edebiyat ödülü rasim kaygusuz'un

2006-04-01T23:04:00.000+03:00

2005 altın kelime şiir ve edebiyat ödülü sahibini buldu.

ykm kültür merkezinde gerçekleştirilen ödül törenini sunan beyaz, beyaz esprileriyle konuklara keyifli anlar yaşattı.

aralarında metal fırtına serisi, tuna kiremitçi, iclal aydın, aşk doktoru mehmet coşkundeniz'in eserlerinin de yer aldığı listede büyük ödül cin ali'nin topacı isimli kitabıyla rasim kaygusuz'un oldu.

jüri üyeleri ödülü hakeden eseri belirlemek için fazla zorlanmadıklarını ifade ettiler.

kaynak: fos haber ajansı / istanbul

haberi aldığımda fonda küçük emrah'ın ilk dönemlerinden "tak tak takırdama / şak şak şakırdama / her gencin yüzüne / bakıp da hakırdama" çalıyordu.

nuri leflef kundura cilasının parlattığı kunduradan yansıyan güneş ışığının bir anlık düşündürdükleri ve...

2006-03-26T15:15:00.000+03:00

ayakkabı boyacısının felsefesi ve neden 'pazarları asla' ve şalvar'ın altına gstring giyenler üzerine tamamı sığmadığı için başlığını ikiye bölmek zorunda kaldığım saçma bir post*

güneşli bir pazar günü öğleden sonrası.
bu saatler, bu yarı bayram saatleri, bu herkeslerin gerek yalnız başına, gerekse yanına birilerini alarak bir yerlere gittiği pazar öğleden sonraları benim için hayatın bir yerde durması, ne ileri, ne geri gitmemesi gereken zamanlarından biridir.
bir pazar günü öğleden sonrasının bir kaç saatliğine bile unutturduğu sorumluluklar, sorunlar, roller/görevler aynı zamanda bir haftalık yoğun çalışma/yaşama temposunun getirdiği yorgunluğu da beraberinde silip götürüyor.

tek sıra halinde dizilmiş üç ayakkabı boyacısının ortasındakinin önündeki tabureye oturdum "kaç paraya boyuyorsun amca" diye sorarken.
boyacıların cila konusundaki tercihi hiç değişmiyor. en iyisi olmasından mıdır yoksa piyasalarda başka rakibi olmamasından mı bildim bileli nuri leflef kundura cilası kullanırlar. çocukluğumdan bugüne gelen sayılı imge'lerden biridir; kutusu, içindeki sarımsı cila ve sarı üzerine siyah puntolu yazısıyla.

müşterisine "senin ekmek parası için kirlettiğin ayakkabıyı, ben de ekmek parası için temizliyorum bey abicim" diyerek yolun kenarında -muhtemelen- altına gstring giydikleri şalvarlarıyla yürümekte olan tiki kızlara bakmakta olan benim dikkatimi bir anda üzerine çekti 40 yaşlarındaki bir diğer ayakkabı boyacısı.

işte okumuş olsun olmasın veya farkında olsun olmasın herkesin kendince bir hayat felsefesi, hayattan anladığı bir şeyler olabileceğini kanıtlıyor bu sözler.

boyacı işini bitirince şalvarın altına gstring giyenlerle aynı havayı solumaktan duyduğum hiçlik/şaşkınlık/merak duygusuyla ve ayakkabı boyacısının felsefesiyle ve güneş ışığı altında yeni boyanmış cilalı parlak ayabbılarla geldiğim yoldan geri döndüm.

ve bilmek istiyorum: şalvarın altına gstring giyenlerin felsefesi nedir?

*bu başlık stilini jelatin'den esinlendiğimi itiraf ediyorum.
29mart notu: neyse ki yazıyı yazıp "publish post" dediğimde bir kopyası da mail adresime geliyor. silindiği için mail adresinden alıp tekrar kopyaladım ama ilk yayınladıktan hemen sonra yaptığım bazı düzeltmeleri içermeyebilir. bu arada neden silindiğini hala anlayamadım. aynı sorunu yaşayan başka kimse oldu mu?
30mart notu: tekrar silindi. bu ne anlama geliyor? bu ne anlama geliyor sayın blogger sistem yöneticisi?

gözlerden kaçan bir çuval(!) giydirme rövanşı(!)

2006-03-21T22:31:00.000+02:00

yakın zamana kadar televizyonlarda 3-4 bölümlük seriler halinde gösterilen bir banka reklamı hakkında bir komplo teorisi ürettim ve şimdi 70 milyonun önünde ilk kez seninle paylaşıyorum.

başkent ekspresiyle ankara'dan istanbul'a gelmekte olan 'bir türk, bir amerikalı ve bir japon bir gün' diye başlayan fıkraların kahramanları arasındaki teknoloji/cep telefonu konulu sidik yarışıyla haberdar olmuştuk kendilerinden.

reklam o kadar kötüydü ki ilk izlediğimde sinan çetin'in reklam filmlerinden biri sanmıştım.

hatırlarsan reklamdaki türk'ü canlandıran delikanlının kendini beğenmiş, tepeden bakan, ukalaca tavırları bir yana, reklam filminin ilk hareket noktası da bir hayli kötü eleştiriler almıştı.

hayatı kolaylaştıran bir buluşun sahibi ve geliştiricileriyle saçmasapan argümanlarla bir tartışmaya girme, zeytinyağı gibi üste çıkma çabaları ve üstelik teknoloji'nin karşısına teknoloji ile alakası olmayan, reklamın hedef kitlesi olan müşterilere ipotek karşılığı verilen ve
yıllar içinde kat kat fazlasıyla alınacak, taksitlerden birkaçının geciktirilmesi/ödenmemesi halinde tabak/çanaklara kadar geri alınacak bir krediyi lütüf buyurmuş gibi veriyor gibi görünmeleri de bir hayli komik ve aynı zamanda sinir bozucuydu.

tüm bunlar bir yana, bölümler boyunca amerikalı'ya reva görülen muamele senaryo yazarının bilinçaltından kopup gelen bir çuval davası rovanşını alma çabaları olabilir mi acaba diye düşündürdü beni.

ilk bölümdeki diyaloglarda tartışma daha çok telefonu icat eden amerikalıları temsil eden amerikalıyla türk arasında geçiyordu. japon elemana ise fazla dokunulmamış, üstelik ilk önce vatandaşlık numarasını bilmemesi ve daha sonraki bölümlerde bir vatandaşlık numarası edinmesiyle taraflı tarafsız herkesin sempatisini kazanması sağlanmıştı.

araba galerisinde geçen ikinci bölümde satın alınan araba önünde bizim elemanın elini japon'un omuzuna koyarak amerikalıya al makineyi bir resmimizi çek demesi, amerikalıyı resmin dışında tutması ve sonraki bölümlerden birinde de krediyle satın alınan televizyonun önünde amerikalı'nın yediği çerezlerin boğazına kaçması -ki tv karşısında oturup çerez yemek amerikalıların milli sporu gibidir-, yani her durumda amerikalı'ya şamar oğlanı muamelesi
yapılması, inceden giydirilmesi dikkatli gözlerden kaçmadı.

tüm bunlardan sonra bu reklam filmi serisini -izlediklerim arasında- en kötü 2.si ilan ediyorum. üçüncü sırada ise kendini beyonce sanan hülya'nın oynadığı ıyğğğkk dedirten türk petrol reklamı vardı.

sahi ya bir zamanlar dankek reklamları vardı, süper bir şeydi, şaka diye söylemiyorum, benim en sevdiğim reklamlardan biriydi. ne oldu ona?

not: çuvalın intikamını aldık diye burnu havalarda dolaşan kurtlar vadisini boşver, amerikalılara asıl çuvalı ve daha fazlasını giydirmeyi yine başka amerikalılar syriana filmiyle yapıyor.

google'gillerin son harikası: translate

2006-03-20T21:50:00.000+02:00

az önce google'gillerin bu kadarı da fazla artık dedirtecek son harikasıyla tanıştım ve ağzım açık öylece bakakaldım bir süre.

google ailesinin bu üyesi, girdiğin herhangi bir metni veya belirttiğin bir web sayfasını almanca, ispanyolca, fransızca, italyanca, portekizce ve hatta japonca, korece ve çince gibi uzakdoğu dilleri arasında tercüme ediyor.

şimdilik türkçe desteği olmamasını da uygulamanın beta aşamasında olmasıyla alakası olabilir.

ingilizce yazmak ümidiyle oluşturduğum diğer mekanımın örneğin japonca'sını okumak isteyebilirsin. veya istersen almanca, ispanyolca, fransızca, italyanca, portekizce, korece veya çince'si de var.

bence süper.

şimdi aklıma bazı uyanık arkadaşların böyle kısayollarla yazdıklarını tüm dünyayla paylaşmak isteyebilecekleri geldi. zaten benim de aklıma gelen bu oldu. kore'nin ücra bir köyündeki bir blog yazarı/okuruna kim ulaşmak istemez ki .

ama bunun için ayrı bir web sayfası ve bu sayfada yayınlanacak yazıların her birinin ayrı ayrı bu programın eleğinden geçirilmesi gerekiyor.

gerçi arada bazı anlam kaymaları da oluyor ama o kadar kusuru da şimdilik hoşgörmek gerekiyor.

neyse benim şimdi japonca ve ispanyolca yazmam gerekiyor :)

ful yaprakları

2006-03-19T22:26:00.000+02:00

sıkıldım

bu hayattan,

bu pazar akşamından,

bu hep bir şeylerin eksik, yarım kalmış, tamamlanmamış hissinden,

bu aylardır giydiğim lacivert eşofmandan,

bu yeşil kırmızı adamlar, kadınlardan,

bu klavye üzerinde gezinen parmaklarımdan.

gel şimdi seninle bir oyun oynayalım. oyunun adı ful yaprakları. ben richard oluyorum, sen de madonna. hadi başlayalım

RICHARD - Ben Romeo'nun Jüliet'i tanıdığından daha fazla tanıyorum seni. Sen de beni. Juliet'in Romeo'yu, Ophelia'nın Hamlet'i, Eva Braun'un Hitler'i, Diana'nın Charles'ı tanıdığından daha fazla tanıyorsun. En azından onlardan daha çok sohbet ettik. Daha çok vakit geçirdik birlikte. Ve yakında sıra ölüme gelecek. Bütün aşıklar gibi. Aşkımızla ilgili yazılı bir belge olmayacak belki, ama ilgilenenler ilerde internet kayıtlarından bulabilirler bizim hikayemizi. Ve ben, iki sevgiliye yaraşan en güzel ölümü buldum. Anlatayım mı? Siyanür dolu bir küvete girmeliyiz önce... Ya da baldıran otu... Evet, bu daha iyi. Siyanür derimizden içeri girebilir. Ve de vaktinden önce öldürebilir bizi. En iyisi baldıran otuyla kaynatılmış köpüklü su. Üzerinde ful yaprakları. Binlerce yaprak. Önce o suya girip yıkanmalıyız... Saatlerce... Sadece dokunmalıyız birbirimize. Ellerimizle... Saçlarımızı okşamalıyız. Omuzlarımızı, göğüslerimizi, bacaklarımızı... Sonra çıkmalıyız köpüklerin ve ful yapraklarının arasından... Gözlerimiz kapalı, kokularımız ciğerlerimizde, tenimiz, terimiz ve baldıran otlu vücutlarımız birbirine karışmış, dakikalarca sevişmeliyiz. Wagner çalmalı odada. Faust bizi izlemeli perdenin kenarından, sessizce...Gerçek aşkları göze alamadık. Ölüme bile atlayamadık gerçek aşklarımız için. Oysa nedir ki ölüm? Hiç değilse düşlerimizdeki aşklar için yapmalıyız bunu. Yok olsak bile adresimiz belli olmalı bu saçma sapan boşlukta. Madonna ve Richard. Güneş sistemi... Mars... Kainat... Özel ulak.Gün ağırınca, önce kapıyı çalacaklar. Meraklılar. Sonra da kıracaklar kapıyı. Sonra da, ne yazık ki iki ayrı beden bulacaklar içerde. İki baş, dört kol, dört bacak ve birbirine sırtını dönmüş iki yürek.Ben şimdiye kadar hiçbir ölüme üzülmedim aslında. Ne bir savaş esirine, ne babama, ne de ful yapraklarına... Gülüp geçmedim belki ama hiç üzülmedim. Umursamadım. Ve de... Hep korktum ölümden. Çok düşündüm ölmeyi ama cesaret edemedim.Mars'a yollanacak olan kapsüle isimlerimizi yazdırdım bu sabah. Düşünsene, aşkımız tarihe geçecek. Adem'den beri hiçbir aşk bu kadar uzaklarda duyulmamış, hiçbir aşık böylesine bir gurur yaşamamıştır. Mars'a isimleri yazılan ilk bir milyon insan arasında biz de varız Madonna. Önce uzun bir süre boşlukta dolaşacak adlarımız, sonra da bambaşka bir gezegene düşecek. Ve insanlık kendini yok edinceye, kainat bir atom çekirdeği haline gelinceye kadar orda kalacağız. Sonsuzluğa kazınan kutsal bir aşk. Sen ve ben. Madonna ve Richard...

MADONNA - ???

"bu kısa bölüm için ADA'ya teşekkürler"

hayatı sırtında taşıyanlara

2006-03-08T10:52:00.000+02:00

tebrikler,
teşekkürler,
sevgiler,
saygılar,
iyi günler...

bugün de böyle oldu

2006-03-07T22:01:00.000+02:00

bu sabah yağmur vardı istanbul'da ve birden yağmurda motora binmeyi sevdiğimi hatırladığımdan çoğunlukla beylerbeyi'nde inip biraz yukarı doğru yürüyerek varılan köprüden önce son otobüs durağından binerek mecidiyeköy'e olan güzergahımı tamamlama planımı değiştirdim parayı uzatırken 3 günlük sakalıyla duran ve sonradan yolda seyreden diğer araçlara karşı olan davranışlarından ters tarafından kalkmış biri olduğunu anladığım minübüs şoförüne "bi beylerbeyi alır mısın kaptan" der demez hemen akabinde "pardon, üsküdar olsun" diye düzelterek.

5 dakikada bitiyor üsküdar-beşiktaş arası motorla daha ben gazetemi açıp okumaya fırsat bulamamışken daha ve bu kadar keyifli bir yol bu kadar kısa sürede biter miydi şöyle beylerbeyi, çengelköy, beykoz'dan u dönüşü yaparak bebek'ten beşiktaş'a bir güzergah çizseler, her sabah güne deniz kokusu çekerek burnumuza başlarsak fena mı olurdu.

başka bir yerden okuduğuma eminim ama neresi olduğunu hatırlayamadım; bir gazete miydi yoksa bir günlük yazarı mı okuduğum; şehir içi trafik için alınan yeşil otobüslerden sözediyordu.
beşiktaş'a vardıktan sonra yolun kalanını onlardan biriyle tamamladım diğerlerine nazaran daha geniş iç hacmi -araba reklamı gibi oldu- ve otobüsün elini uzatsan basabileceğin her yerine konmuş, yolcularda sürekli bir basma ve "pardon kaptan yanlış oldu" deme isteği uyandıran kırmızı stop düğmeleriyle trafiği daha çekilir hale getiren yeni yepyeni yeşil otobülerden birinde.

fon müziği: yalnızca ben, yüzlerce sen / vega
fon rengi: yağmurdan sonraki yaprak yeşili
bugün doğan çocuklara isimler: erkek olursa dedesinin ismi, kız olursa esra
günün yemeği: kavacık / habil pizza'da iş arkadaşlarıyla acı soslu margarita
filmi: crash
tezahüratı: barca'la barca
melankoliği: anyone

aliye ve teletubbie'lerin cinsel hayatı

2006-03-05T22:34:00.000+02:00

aliye'nin, namı diğer kara melek'in başına gelenleri izledim az önce.

bir oyuncunun özel hayatı kendisini ilgilendirir diyeceklerle karşıt düşünceyi savunacak olanlar arasında geçecek tartışmalar dolduracak önümüzdeki günlerin gündemini.

dizinin kendisini de hiç izlememiş biri olarak ahkam kesmeyeceğim elbette ama aliye'nin cinsel hayatı'nın teletubbie'lerinkinden daha berbat olduğunu söyleyen hakan gülseven ve kaan sezyum'un bu son olayla ilgili yorumlarını merak ediyorum.

önümüzdeki cumartesi günü ne yazacaklarını bekleyelim ve görelim.

öğrovizyon için süper şarkı: süper star

2006-03-04T17:24:00.000+02:00

eurovision'da türkiye'yi temsil edecek şarkı belli oldu.

sözleri sibel tüzün'e düzenlemesi taşkın sabah'a ait süper star isimli şarkının sözlerini son günlerin moda rakamı "4" kelimeyle ifade etmek gerekirse sıradan, ucuz, bayağı ve boş.

türkiye'de şarkı sözü yazmak için yetenek gerekmediğini bilenler için şaşırtıcı değil ama bu kadar bayağılık çok fazla.

gevezeliği kesip seni bu harika sözlerle başbaşa bırakıyorum:

süper star

ay hemen doğmuyorsa, olsun
gece uzun karanlık, olursa olsun
gözlerin kamaşıyor, aldırma
aşka hazır mısın?
bırak durmadan aksın duygun
gözlerini kapat, sus, yüreğin vursun
ışığım aydınlatsın geceyi
aşka hazır mısın?
karşında süper star
sev beni
karşında süper star
hisset beni
karşında süper star,
yaşa beni
arzu benim, arzu benim, arzu benim sana

not: tüm bunları yazdıktan sonra şarkıyı da dinledim. galiba berbat olan sadece sözler değil.

güzel bir haber: shock haber

2006-03-03T18:47:00.000+02:00

shockhaber tekrar yayında.
fanatiklerinden biri olarak abartmamak kaydıyla seviniyor, uğraklar bölümüne tekrar ekliyorum.

takıntılar'dan:

çok işlek bir caddede, yaya olarak kırmızı ışıkta en az yetmiş saniye bekledikten sonra, her iki kaldırımda toplanmış onlarca insanın yeşil ışıkla beraber dalmasını "braveheart" filminin savaş sahnesine benzetir misiniz? ve hatta abartıp "ulan irlandalılar gibi yolun ortasında tokalaşsak, sarılsak vs..." diyerek kafanızda gayda sesleri duyar mısınız?

1 + 1 = 1

2006-03-02T22:51:00.000+02:00

sevg!l!ler günü felaketinden sonra aşk'ın çıkar amaçlı olduğunu duymak daha da kötü hissettirdi beni günlükler arasında gezinirken rastladığım bir yazıda.

ne yani, seni annnenin sevdiği gibi mi sevsin istiyorsun, karşılıksız, çıkarsız.

yanında taşımaksa yaptığın, 'ego'nun sözünü dinlemiş, onu tatmin etmiş oluyorsun. ama kalbine söz geçiremiyorsan nasıl bir çıkardan sözedebilirsin ki? kalbin/ruhun veya buna karar veren herneyse sana mı soruyor?

eros'un ok'ları adres sormuyor, çoğu zaman mantığının önüne geçiyor kalbinin söyledikleri, seni sürükleyip götürüyor ve yine çoğu zaman da arada kalan sen oluyorsun, kırılmış, incinmiş gururunla.

buna çıkar di-ye-mez-sin, diyemezsin, diyemez, diyemezler.

söz aşk ve matematikten açılmışken ev ödevi: yanında taşımak ve içinde taşımak arasındaki xxx farkı bulunuz.

saklambaç

2006-02-25T14:44:00.000+02:00

sevgili indis sobelemiş beni. böylece bu oyuna ben de dahil oluyorum

yaptığım 4 iş
bilgisayar programcısı
uzaktan öğrenci
kadınları anlamaya çalışmak
günlük yazmak/okumak

defalarca izleyebileceğim 4 film
when harry met sally
scent of a woman
hable con ella
city of angels

yaşadığım 4 yer
istanbul
kadıköy sokakları
şişli
çamlıca

izlediğim 4 tv programı
fb'nin annemizin ligindeki ve cl'deki maçları
cl'de günün maçı
my name is earl
the oc(marisa için. adi ryan, bir daha öpme o kızı)

tatil için gittiğim 4 yer
kadıköy sokakları
ağva
orada bir köy var uzakta, gitmesem de, kalmasam da
yatak

en sevdiğim 4 yemek
geniş bir tabakta mantı. sos ve yoğurt bol ve ayrıca sarmısaksız olmalı(bkz. mayk cafe şişli şubesi) yanında kola iyi gider

yine mayk cafe'de yenecek nar ekşili soslu, zeytinyağlı ton balıklı salata. içecek olarak taze sıkılmış portakal suyu

kadıköy'de mephisto'nun sokağında hemen mephisto'nun yukarısındaki express inegöl köfte'de tek tabakta bir şiş kuzu, bir şiş tavuk. tabağın kenarında hafifçe kızarmış patates kızartması, yanında acı sos, soğansız piyaz. piyaz'a limon yerine sirke ve yağ ve içecek olarak ayran istiyorum

beşiktaş / kadıköy vapurunda kapının hemen yanında durup kapılar açılınca hızla üst kattaki büfenin çevresindeki sandalyelerden birini kaparak söylenen çift kaşarlı tost ve ince belli bardakta tavşan kanı çay ikilisi

hemen şimdi olmak istediğim 4 yer
kadıköy sokakları
ağva'da yeşillikler içinde kaybolmuş denizi gören bir pansiyon
ankara istanbul seferini yapan başkent expresinde. vakit geceyarısını geçeli iki saat olmuş, yarı uykulu bir halde cuf cuf sesleri arasında seyahat ederken
ıssız bir ada

sobelemeye çalışacağım 4 kişi:
eğer kabul ederlerse

burcu
kelebeğin pulları
gaia

ve benimle oynamak isteyip istemeyeceklerini bilmediğim için sobeleyemediğim, sobe'ye 4. olmak isteyenler

iletişim çağı kişileri: online / offline

2006-02-25T10:26:00.000+02:00

iletişim çağının insanlarını birbiriyle iletiştiren araçları her şeyi yapıyor ya, dokunmak, görmek, duymak, koklamak dışında, bu yüzden artık hiçbirimizin iletişim kurmak için farklı yöntemler kullanmasına gerek yok. dokunmak, görmek, duymak, koklamak dahil.

artık gerçek arkadaşlarım benim için çok sanal olmaya başladı. kimseyi online görmek istemiyorum, elimi uzatsam dokunabileceğim mesafede olsunlar lütfen.

karikatürün orjinal kaynağı burasıydı.
bu trajediyi anlatan bir diğer karikatür de ilk kez sebnem'in bu yazısında gördüğüm atilla atalay'ın yalnızlık aletleri kitabının arka kapağındaki bu karikatürdü.

taksim / kadıköy

2006-02-22T15:22:00.000+02:00

kill bill party

akmar pasajı'nda dolaşırken gördüm bu ilanı.
ilanda, 3 Mart Cuma akşamı düzenlenecek Kill Bill Party'de -yanlış hatırlamıyorsam- 25 ytl olan giriş ücreti, film köstümlerinden/aksesuarlarından biriyle gelenler için %50, gelinlik giyerek gelenler için %100 indirimli diye yazıyor.
loş ışıklı, dumanaltı, kalabalık/gürültülü/yüksek volümlü mekanları sevmeyen biri olarak büyük ihtimalle gitmeyeceğim ama gitseydim planlarımdan biri de çıkışta, gelinlik giymiş eli yüzü düzgün birini kolundan tutup "madem giymişsin gelinliğini, boşa gitmesin" diyerek doğruca kadıköy evlendirme dairesine götürmek olacaktı.
gitmek isteyen olursa bir dahaki ziyaretimde ayrıntılı bilgileri alıp yazacağım.
(25/02/06 ekleme) etkinlik ile ilgili ayrıntılı bilgiler için buraya tıklayabilirsin.

mr. rodi

kelimelerimin arasında diğer blog yazarlarına göndermelerde bulunmak yapmaktan hoşlandığım bir şey. geçen gün kelebeginpulları' nın bu yazısında kadıköy balıkçılar çarşısının tüylü maskotu mr. rodi'nin resmini bir dahaki sefere çekeceğini yazdığını okumuştum. bir kaç gün sonra e.t den çıkıp altıyol'a doğru giderken aniden karşıma çıkınca fotoğrafını çektim, buraya koymak için ama az önce bu yazısında benden önce davrandığını gördüm. üstelik fotolarının çözünürlükleri de benim külüstürün çektikleriyle kıyaslanamayacak kadar yüksek. yine de boşa gitmesin diye buraya yapıştırıyorum mr. rodi'yi bir kez daha göresin diye.

ipne kovboylar

bugünkü radikal gazetesinin bu haberinde okudum.
yüzüklerin efendisi'nin korsan cd'sinde filmin konusunu "yüzük peşinde koşan bir kaç denyonun hikayesi" diye yazarak korsan piyasaya sunan esprili girişimci yurdum insanının bu son girişimi de ayrı bir alkışı hakediyor.

sihirli annem'deki sihirli küre

bu da bir önceki gece taksim istiklal seferinden.
komik olmadığını biliyorum, sihirli annem dizisini de izlemiş değilim bu yüzden sihirli kürenin ne işe yaradığını da bilmiyorum, belki bilmek isteyen vardır diye düşündüm. sihirli küre'den edinmek isteyenler için tarif: tünele doğru ilerlerken, aznavur pasajıyla aynı hizada, aznavur'un biraz aşağısında.

yüzlerce satırlık program kodlarının arasına gömüldüğüm bu günlerde yazmak istediğim onlarca yazı olmasına rağmen eve vardığımda yorgunluğun engelleyemediği bir kaç hayati şeyi yapabiliyorum sadece: yemekten sonra biraz tv izleyerek uyumak, uyumak, uyumak. bu yüzden düşük çözünürlüklü fotoğraf çeken cep telefonumla çektiğim bir kaç resmin altına bir kaç cümlelik yorumlar yazmak daha kolayıma geldi.

yaprak dökümü

2006-02-19T21:57:00.000+02:00

yaklaşık bir ay önce beş kardeşler'den gelen mektupta her şey yolunda gibi görünüyordu.

Çankaya, Filiz ve Dulcinea diğer ikisine, Google ve İstanbul'a göre biraz daha bodur görünüyordu. Hatta neval yorumunda bu ikisinden atak beklediğini yazmıştı.

gün geçtikçe semiz 3'lü ile bodur 2'li arasındaki boy farkı artmaya devam etti ve en sonunda bu kahverengi küçük saksıda bu ikisi için işlerin yolunda gitmediğini anladım.

ne olduğunu anlamak için ikisine dokunduğumda yuvalarından çıkacak gibi oldular, sanki onları toprağa bağlayan bir şey yokmuş gibi.

başka bir seçenek olmadığını anladığımda da bunu yapmak zorunda kaldım.

bir yandan da dört gözle güzel haberler bekleyen lale dostları'na bu kötü haberi nasıl ileteceğimi düşünmeye başladım.

iki kayba rağmen hayat devam etmeliydi(soldan sağa: Dulcinea, Filiz ve Çankaya)

bu kadarla kalmadı, sonraki hafta boyunca Dulcinea uzadıkça uzadı, onun için her şey yolunda görünüyordu fakat Filiz ve Çankaya önce durgunlaştı, sonra süzüldü ve yemyeşil gövdelerini sarartarak bizden bu kadar dediler.

bir kez daha yapmam gerekeni yaptım. artık sadece Dulcinea vardı.

ne yazık ki diğer kardeşlerine musallat olan her ne ise, Dulcinea’da ondan nasibini aldı ve kan kırmızı rengini gösterip yapraklarını açar açmaz aynı hızla solmaya başladı.

durum ümitsiz görünüyor, yapraklarından birini döktü, rengi gittikçe koyulaşıyor, birkaç güne kalmaz onunla ilgili son haberi de vereceğim.

onlara ne olduğunu gerçekten bilmiyorum.

iki günde bir sulamaktan daha fazlasını yaptım, ama ya işyerindeki havadan, ya sevgisiz, samimiyetsiz bakışlardan –bakışlardan etkilendikleri seni güldürmesin. sence Dulcinea’nın diğerlerinden farklı görünmesinin sebebi ne olabilirdi?-, ya da bilemediğim başka bir nedenden zamanlarından önce solup gittiler.

sebep ne olursa olsun bu işi beceremedim, çok üzgünüm.

umutlar başka bahara.